Drums

"En wat heb jij van Sinterklaas gekregen?"
"Nou, een dubbele bassdrum en die ga ik gelijk even proberen!".

Oftewel: zo vlak voor het optreden van black metalgroep Morbid Angel moeten eerst de drums (rechtsklikken en Save as...) natuurlijk even goed worden afgesteld. (Via Drijfzand)

peter Dinsdag 30 November 2004 at 12:37 am | | overig | Geen reacties

How to dismantle an atomic bomb

Degelijk - dat is het eerste dat bij me opkomst na beluistering van ''How to Dismantle an Atomic Bomb', de nieuwe cd van U2. Niet wereldschokkend, en zeker geen nieuwe 'The Joshua Tree' zoals ik elders las. Veeleer een logische voortzetting van 'All that you can't leave behind' uit 2000. De nieuwe U2 trapt af met het bijzonder fijn rockende 'Vertigo', jammer genoeg gelijk het hoogtepunt van het album. De nummers klinken vertrouwd in de oren, maar weten me niet bijzonder te boeien - zo halverwege de cd begon ik me af te vragen wat ik morgen eens zal gaan eten en of er nog genoeg wc-papier is. Bij 'City of blinding lights' veerde ik even op, om daarna weer in slaap te vallen.  Productioneel zit het wel snor; ''How to Dismantle an Atomic bomb' klinkt als een klok, maar er is meer voor nodig om tot een goed album te komen. In plaats van zich te vernieuwen, zoals het U2 betaamt, recyclet de groep haar eigen verleden.

Araglin Dinsdag 30 November 2004 at 12:20 am | | review | Twee reacties

Mic in tracks

David Dixon ('Stark Effect') speurt het internet af op zoek naar willekeurige geluidsopnamen, gemaakt door mensen die hun geliefde een audioboodschap willen sturen, aan het rommelen zijn met hun geluidskaart of hun baby achter de microfoon zetten. Hij gebruikt de opnamen vervolgens als geraamte voor zijn eigen nummers, zogeheten 'mic in tracks'. Dat levert vreemde, bijna voyeuristische muziek op. 'Bunnyrabbits, satan, cheese and milk' is vreemd, 'Testing 1-2-3' is nog vreemder en 'Eeples and beeneenees' slaat alles. Een nummer als 'I miss you' is daarentegen nogal melancholisch, zeker als je bedenkt dat het om mensen gaat zoals jij en ik.

Een "mic in track" is overigens een geluidsopname gemaakt met MusicMatch Jukebox. De opnamen worden standaard bewaard onder de naam 'mic in track' en laten zich dus eenvoudig opsporen via de diverse p2p-programma's. Wellicht hoor je ooit jezelf nog eens voorbijkomen?

peter Zondag 28 November 2004 at 12:25 am | | interessant | Geen reacties

Maestro, muziek graag!

Klik op de nu volgende drie linkjes en je bent de bink tijdens de aankomende Kerstdagen: hier, hier en hier talloze Kerst-mp3's. Hoogtepunt is Ricky Martins 'Ay ay ay it's Christmas' - en dan wel een tenenkrommend hoogtepunt. Als tijdens het luisteren het glazuur van je kiezen is gesprongen, dan is 'Subliminal verses' van Slipknot of A Perfect Circle's 'Emotive' meer je ding waarschijnlijk. Verder in de aanbieding: 'Gaucho' van Steely Dan, Frank Zappa's 'Burnt Weeny Sanwich' en 'Ice Cream for Crow', de soundtrack van Donnie Darko (aanrader!) en wat losse tracks van Anouk. Als je je graag wilt laten verrassen: wat ongesorteerde metal, een gevarieerd open dirretje (van AC/DC tot Dido) en een heleboel dance (hernoem de zad-bestanden naar mp3). En als klap op de vuurpijl het nieuwe album van Frans Bauer 'Daar heb je vrienden voor'. Wees er snel bij; de links verdwijnen waar je bij staat. Edit: extra gratis! Verre kerst van de Tokkies.

Araglin Zaterdag 27 November 2004 at 01:35 am | | sponstijd | Geen reacties

Grootste muzikale Nederlander

Na de verkiezing van de 'Grootste Nederlander', is het nu tijd om je stem uit de brengen op de 'Grootste muzikale Nederlander'! Musicfrom.nl is een ludieke actie gestart waarbij uitgemaakt wordt wie er met deze eer vandoor gaat. De genomineerden zijn: Anouk, Barry Hay, DJ Tiësto, Jan Akkerman, Boudewijn de Groot, Hennie Vrienten, Herman Brood, André Hazes, Huub van der Lubbe en Junkie XL. Het stemlokaal is vanaf vandaag (26 november) geopend, en sluit om 1 december om 11:59 uur. Direct daarna, om 12:00 uur, zal bekend worden wie volgens de bezoekers 'De Grootste Muzikale Nederlander' is. Ik heb na enig dubben mijn stem uitgebracht op Hennie Vrienten. Jan Akkerman ligt op moment van schrijven aan kop. En als jouw favoriete artiest er niet bij zit, er gaan al geluiden op om na deze verkiezing te bepalen wie de 'Grootste Miskende Muzikale Nederlander' is. Ik denk dat vader Abraham dan wél goed zal scoren...

peter Vrijdag 26 November 2004 at 9:25 pm | | interessant | Twee reacties

Balanescu Quartet

Net nu ik dacht dat men wel zo'n beetje klaar was met het coveren van Kraftwerk, stuitte ik op het door de Engels/Roemeense violist Alexander Balanescu opgerichte Balanescu Quartet. Op hun debuutalbum 'Possessed' uit 1992 staan enkele eigen composities, maar ook vijf eigenzinnige Kraftwerk-covers, waaronder 'The Model' en 'Computer Love' (rechtsklikken en Save target as). Twee violen, een altviool en een cello - het resultaat is zeer bijzonder. Zelfs de bliepjes en effecten worden min of meer nagespeeld. Alexander Balanescu schijnt in Engeland een veelgevraagd sessiemuzikant te zijn die moeiteloos switcht tussen pop, klassiek en jazz - zo werkte hij samen met uiteenlopende artiesten als Kate Bush, de Pet Shop Boys en Michael Nyman. Het Balanescu Quartet heeft tot dusverre een handjevol albums uitgebracht, en daar ben ik nu toch wel behoorlijk nieuwsgierig naar geworden. (Via)

peter Woensdag 24 November 2004 at 9:24 pm | | sponstijd | Vijf reacties

Wendy

Na werk stapte ik de Albert Heijn binnen om nog even snel wat boodschappen te halen. Terwijl ik zo door de supermarkt liep, stuitte ik opeens op Wendy van Dijk die het middenpad stond te versperren. Ze was het niet echt natuurlijk - iemand had zo'n levensgroot posterding neergezet. Wendy hield uitnodigend een zak chips vast en boven haar stond te lezen: Win een ontmoeting met Wendy van Dijk! En terwijl ik zo een beetje in mezelf mompelend door de Albert Heijn liep, moest ik aan haar denken. Wat heb ik nu aan een ontmoeting met Wendy van Dijk? Niet zo heel veel, bedacht ik me. Raakvlakken hebben we nauwelijks - ik eet zelden chips, hou niet van haar programma's, Chris Zeegers vind ik maar een kwijlebal  en het lijkt me geen goed idee om over Xander te beginnen. Waar moet ik het in vredesnaam dan over hebben? Over kinderen? SBS 6? Eek! Als ze er morgen nog staat, klap ik haar dubbel. Dat zal haar leren.

Araglin Woensdag 24 November 2004 at 8:07 pm | | overig | Geen reacties

Ny regret du passé, ny peur de l'avenir...

#neo-folk is een Italiaanse website geheel gewijd aan neofolk (als je geen flauw idee hebt wat neofolk is, wil ik met alle plezier eerdaags een uitvoerig artikel op Araglin.nl plaatsen). Op #neo-folk vind je nieuwtjes, een concertagenda en meer van dat werk. Niet zo bijster interessant dus. Wel weer leuk is de gratis te downloaden neofolk-compilatie 'Ny Regret Du Passé, Ny Peur De L'Avenir...' met gedeeltelijk nog nooit eerder verschenen tracks van onder andere Sonne Hagal, Novo Homo, Apatheia en Belborn. 81 minuten bombastische en uiterst vage muziek - altijd leuk om je buren eens mee te stangen. Leuk album, hoewel ik Neavus nog steeds een zeikband vind en de compilatie vanaf track 13 ontzettend inkakt. De eerste 10 nummers zijn echter ijzersterk. En ere wie ere toekomt: ik kwam op #neo-folk terecht via Funprox, de site van Hans D., onvolprezen dj en organisator van diverse leuke feestjes in Utrecht en omstreken.

peter Dinsdag 23 November 2004 at 10:46 pm | | sponstijd | Geen reacties

Gerard van Maasakkers

De Brabantse zanger Gerard van Maasakkers timmert al sinds 1978 aan de weg, heeft inmiddels al zo'n twaalf albums uitgebracht en schijnt volle zalen te trekken met zijn troubadour-achtige liedjes - ik had echter nog nooit van de beste man gehoord. Bij toeval stuitte ik op zijn cd 'Iets van april' uit 1994 en was onder de indruk. Om het Nationaal Popinstituut te citeren: "Nederlandse chansons die vriendelijk, intiem en melodieus gebracht worden. De teksten zijn sfeertekeningen, persoonlijke mijmeringen en observaties uit het dagelijks leven, met een snufje melancholie en zelfspot." Oftewel: fijne luisterliedjes met echo's van Frank Boeijen en Rowwen Hèze, hoewel Gerard van Maasakkers natuurlijk al langer bezig is. Nu wil ik best wel wat meer van hem horen, maar als ik de winkel op Gerards site bezoek, vind ik 21,70 euro eigenlijk best veel geld voor een cd'tje - ik struin nog wel even op goed geluk door de diverse salesbakken...

peter Maandag 22 November 2004 at 11:57 pm | | Standaard | Geen reacties

Sponsmuziek

Sponstijd! Wat is er nu leuker dan je week van start te gaan met wat verse mp3'tjes? Om de week te beginnen een groot aantal tracks van Radiohead, Contraband van Velvet Revolver, de grootste hits van de Red Hot Chili Peppers en een metal-allegaartje (met onder meer Cannibal Corpse, Vader en Gwar). Als je even geen zin hebt in ronkende gitaren en beukende drums, download dan 538 Dance Smash Hits Autumn 2004 of het relaxte Tourist van St. Germain. Shania Twains Greatest Hits en het bijkans volledige oeuvre van Black Sabbath zijn ook nooit weg natuurlijk. Verder in de aanbieding: Boys don?t cry van The Cure en de grootste hits van de Sex Pistols. Tot slot vind je hier en hier wat ongesorteerde mp3'tjes. Zoals altijd: wees er snel bij - de links zijn soms sneller verdwenen dan sneeuwballen in een frituurpan. Mocht je overigens zelf nog iets leuks op het spoor zijn gekomen, drop een link in de comments.

peter Maandag 22 November 2004 at 3:18 pm | | sponstijd | Geen reacties

Der Untergang

'Der Untergang' van regisseur Oliver Hirschbiegel toont op indrukwekkende wijze de laatste dagen van het Derde Rijk - de waanzin, de zinloosheid en de gruwelijkheden. De Zwitserse acteur Bruno Ganz kruipt op een meesterlijke wijze in de huid van Hitler; de ene keer schuimbekkend van frustratie en woede, de andere keer aimabel en zorgzaam. Naarmate de film vordert verandert Hitler in een gedesillusioneerde oude man, kampend met waanidee?n. Het voortdurend aanwezige doffe gedonder van de Russische bombardementen vormt een schril contrast met de bijkans surrealistische en decadente taferelen die zich in de Berlijnse bunker afspelen - een onafwendbare tocht naar de ondergang, bezaaid met doden. De film wordt verteld vanuit Duits oogpunt en laat het aan de kijker over om een oordeel te vellen. Overigens zag ik in het begin van de film meerdere keren een microfoon boven in beeld bungelen.

Araglin Zondag 21 November 2004 at 7:25 pm | | film | Twee reacties

Eminem

Van het nieuwe Eminem-album 'Encore' word ik een beetje nerveus. Ik heb nu twee keer geprobeerd het album te beluisteren, maar na een half uurtje opgewonden gerap haakte ik af. In vergelijking met Eminems vorige albums is 'Encore' wat minder gepolijst, met eenvoudige beats en synthesizerriedeltjes. In de 23 tracks spuwt Eminem zijn gal over alles wat hem de afgelopen twee jaar is overkomen, en zo te horen was dat niet altijd even leuk. Critici, collega-rappers - ze krijgen er allemaal flink van langs. Maar nu is er, in tegenstelling tot bijvoorbeeld 'The Slim Shady LP', geen greintje humor te bekennen, wat 'Encore' tot een vermoeiende zit maakt. De eerste single van het album, 'Just lose it', is gelijk ook de meest aansprekende track van het album, hoewel Michael Jackson een makkelijk doelwit is. Ik snap best dat rappers vooral boos en gemeen moeten zijn, maar een glimlach op zijn tijd kan nooit kwaad.

Araglin Donderdag 18 November 2004 at 11:06 pm | | review | Twee reacties

Fight for your right to copy!

Gelezen op het log van kontenliefhebber Baby Grandpa (die af en toe ook erg leuke stukjes over muziek schrijft): The Wired CD. Het Amerikaanse tijdschrift Wired heeft, samen met de vrije geesten van Creative Commons, een complete cd online geslingerd onder het motto: Fight for your right to copy! De zestien tracks (van onder andere David Byrne, Zap Mama, Thievery Corporation, Cornelius, Dan the Automator en The Rapture) mogen vrijelijk worden gedownload, gesampled, gebrand en verspreid, zolang er maar geen winstoogmerk in het spel is. Of in de woorden van Wired: 'Ttrue creativity needs to be open, fluid, and alive.' Aardig is dat geremixte tracks weer zijn up te loaden en volgens dezelfde voorwaarden verspreid mogen worden. Volgende week staat de eerste lading remixen op het menu. De aangeboden tracks zijn overigens zonder meer het downloaden waard!

Araglin Woensdag 17 November 2004 at 10:34 pm | | sponstijd | Eén reactie

Rolling Stones

Mijn vader is een groot Rolling Stones-fan en in mijn jeugd schalden 'Satisfaction', 'Get off my cloud' en andere hits regelmatig op vol volume door de woonkamer - dit tot ergernis van mijn moeder. Nu vind ik de Stones best wel aardig, maar fan ben ik nooit geweest. Wat niet is kan nog komen, want dankzij 'Rolling Stones - veertig jaar seks, drugs en rock 'n roll' (voor 9 euro bij De Slegte), geschreven door Stephen Davis, ben ik de groep aan het 'herontdekken'.

Al een tijdje lees ik voor het slapengaan een stukje uit deze lijvige biografie (ik ben nu halverwege, bij de dood van Brian Jones in 1969) en hoewel de nadruk vooral op alle excessen ligt (de ondertitel staat er niet voor niets), is de sociale en politieke context net zo fascinerend. Ik heb eens wat oude Stones-albums opgesnord (uit 1964 en 1965) en die blijken tot mijn verrassing nog net zo fris te klinken als veertig jaar geleden. Ik lees nog even verder...

arnold Woensdag 17 November 2004 at 9:27 pm | | flashback | Geen reacties

Band Aid 20

Er verandert ook maar weinig in de wereld. Helaas. In 1984 geleden heerste er hongersnood in Afrika en werd de single 'Do they know it's Christmas?' opgenomen om geld in te zamelen. In 1989 werd het nummer nogmaals ingezongen met hetzelfde doel en precies twintig jaar na het origineel is er nog steeds niets veranderd en moet de nieuwe versie zo rond Kerstmis op de eerste plaats van de hitlijsten staan. In mijn herinnering lopen Band Aid en USA For Africa naadloos in elkaar over; en tijdens het vergelijken van de versies uit 1985, 1989 en 2004 vroeg ik me af waar Bruce Springsteen, Michael Jackson en Cindy Lauper opeens waren gebleven. Maar die deden niet mee met Band Aid natuurlijk. De BBC heeft een speciale mini-site in het leven geroepen, met de laatste feitjes, clips, een blog en wat dies meer zij. Matig interessant. Wel weer leuk is de vergelijking met toen en nu.

Araglin Dinsdag 16 November 2004 at 9:52 pm | | flashback | Twee reacties

Sponstijd

Sponstijd! Om te beginnen: 'Around the sun' van R.E.M , 'Stop making sense' van de Talking Heads en de Love actually-soundtrack. Verder op het menu: het nieuwe U2-album 'How to dismantle an atomic bomb' en 'Dead letters' van The Rasmus. Dance-liefhebbers komen aan hun trekken met Trance Energy 2003 en 2004. Is dance niet je ding, download dan 'American idiot', de nieuwe cd van Green Day. En om het weer wat warmer te krijgen tijdens deze koude herfstdagen: drie uiterst swingende mixsets van ene dj Tomex die zeer de moeite waard zijn! Set 1, set 2 en set 3. Mocht dit allemaal niet naar je zin zijn; dan weet ik het ook niet meer. Wellicht biedt deze meneer uitkomst; hij leest het Bijbelboek Genesis in het Frans voor. Nee? Download dan de op muziek gezette psychedelische uiteenzettingen van Terence McKenna over de geestverruimende werking van 'magic mushrooms'.

Araglin Maandag 15 November 2004 at 9:48 pm | | sponstijd | Geen reacties

Erasure

"Goh, leven ze nog?" was de reactie van mijn vriendin toen ik haar de nieuwe cd van Erasure liet horen. En haar reactie geeft eigenlijk in een notendop weer hoe het met de groep Andy Bell en Vince Clarke gesteld is: op het randje van vergetelheid. Erasure bestaat nog steeds, en levert trouw om het jaar een nieuw album af. Hun nieuwe cd, 'Nightbird', verschijnt in januari 2005 en laat een vertrouwd geluid horen; rustig voortkabbelende analoge synths, de hoge, ietwat geknepen stem van Andy Bell en lieve onschuldige liedjes. Kwaliteit dat wel - ik heb niets voor niets het complete oeuvre van Erasure in de kast staan - maar het lijkt alsof de tijd sinds 'I say I say I say' uit 1994 heeft stilgestaan. Ach, soms is dat wel fijn. 'Nightbird' is als een oude jas die nog steeds uiterst comfortabel zit. Lekker warm.

Araglin Maandag 15 November 2004 at 8:58 pm | | review | Twee reacties

Tina Turner

Ik moest opeens aan haar denken: Tina Turner. Hoe zou het met haar gaan? Eind 2000 kondigde ze aan het wat rustiger aan te doen en uit de muziekwereld te stappen. In tegenstelling tot veel andere artiesten die met veel bombarie een rustiger leven gaan leiden, heeft Tina Turner woord gehouden. Voor zover ik weet geniet ze nog steeds samen met haar Duitse vriend  van een welverdiende rust in het Zwitserse Z?rich. Ik ben nooit een groot fan van haar geweest, maar kon haar muziek best waarderen. Op www.tinaturner.com is een allegaartje van gesponsorde links te vinden dat je startpagina probeert over te nemen en biedt dus ook geen uitkomst over Tina's 'whereabouts'. En terwijl ik verder zoek, achter de cut een duik in het verleden. Oftewel: alles wat je maar wilt weten over Tina Turner.

Lees meer »

peter Zaterdag 13 November 2004 at 12:04 am | | bio | Tien reacties

Assemblage 23

Terwijl buiten de regen langs de ramen klettert en een verdwaald herstblad naar binnen probeert te dringen, is het in mijn woonkamer feest met 'Storm', de nieuwe cd van de Amerikaanse futurepop/electropop-eenmansformatie Assemblage 23. Achter de groep schuilt Tom Shear, die tot dusverre vier Assemblage 23-albums uitbracht. De 10 tracks op het album stampen lekker door (afgezien van het laatste nummer, maar daarover later meer), en nodigen uit om eens grondig de pit te slammen. Je moet natuurlijk wel van opgefokte EBM houden, maar het blijft allemaal redelijk binnen de perken, met verstaanbare vocalen en intelligente teksten. Opvallend is het laatste nummer, het beklemmende '30.000 Feet', dat de laatste minuten van een man in een neerstortend vliegtuig beschrijft - een opvallend rustig en naargeestig einde van een zo upbeat album. Op de Assemblage 23-site kun je wat fragmenten beluisteren.

Araglin Vrijdag 12 November 2004 at 9:43 pm | | review | Geen reacties

Laïs

''Een verrassende schakel tussen de middeleeuwen en de eenentwintigste eeuw'', lees ik op de site van het Vlaamse trio Laïs. En daar zit wel wat in. De drie dames uit het Belgische Kalmthout steken middeleeuwse Vlaamse en Nederlandse folkliedjes in een modern jasje en wagen zich daarnaast aan bijzondere covers van onder andere Jacques Brel, Sinéad O'Connor, Cantovivo en Hedningarna. De naam van de groep betekent 'stem', maar verwijst ook naar de middeleeuwse 'lais', erotische troubadourliederen.

Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix brachten tot dusverre vier cd's uit, en zijn vooral in Vlaanderen erg populair. Op hun website kun je alvast wat tracks beluisteren van het nieuwe album Douce victime. En o ja: zaterdagavond reizen vriendin Eva en ondergetekende af naar De Doelen in Rotterdam om Laïs eindelijk eens met eigen ogen te aanschouwen?

peter Vrijdag 12 November 2004 at 1:47 pm | | concerten | Eén reactie

Within Temptation (2)

Echt veel variatie kent 'The silent force', het nieuwe album van Within Temptation, niet. Na het horen van 'Stand my ground' had ik al zo mijn bedenkingen, maar gelukkig is 'The silent force' geen Evanescence-kloon geworden. Within Temptation trekt de lijn van 'Mother Earth' door, en dat betekent epische symfonische rock en een handjevol ballads. Jammer alleen dat er op de hele cd geen gitaarsolo te bekennen is; de riffs brommen voornamelijk zo'n beetje op de achtergrond en kennen weinig afwisseling. Bovendien zijn tracks steeds hetzelfde opgebouwd: sfeervol intro, waarna de gitaren invallen en het refreintje begint, een rustig middenstuk, en wederom wat gitaren tot het eind. Niet bijster boeiend, meer van hetzelfde en uiterst radiovriendelijk. De laatste After Forever vond ik ook al niet veel soeps, dus het wordt tijd dat er weer een nieuw Nederlands symfonisch metalbandje opstaat dat wél weet te rocken.

peter Donderdag 11 November 2004 at 9:26 pm | | review | Acht reacties

Sponstijd

Aangezien de meeste open directory's sneller verdwijnen dan een sneeuwpop in de magnetron, hierbij weer wat te sponsen. Enige tijd geleden schreef ik hier over het nieuwe album van de Italiaanse powermetalformatie Rhapsody. De Best of van deze groep (onder de welluidende titel Tales from the Emerald Sword Sage) vind je hier (zip-bestand, wachtwoord is chile.trans69.com). Verder een live-optreden van de White Stripes (opgenomen op 13 juli 2002), een groot aantal albums van Tool, Mudvayne, The Deftones en losse tracks van Paul Oakenfold. Het complete oeuvre van Rage Against the Machine is ook nooit weg natuurlijk (rar-bestand). Hope and fears (zip-bestand) van Keane is een aardig album, en dat geldt ook voor Welcome interstate managers van de Fountains of Wayne. Tot slot: enkele tracks van de Beatles, metalgroep In Flames en Mer de Noms van A Perfect Circle. Zoals altijd: wees er snel bij.

peter Donderdag 11 November 2004 at 12:28 pm | | sponstijd | Geen reacties

Nouvelle vague

"Hee, weet je wat? Als we nu eens een album vol covers zouden maken!"
"Maar dat is toch al zo vaak gedaan?"
"Ja okee, maar nu veranderen we alle liedjes in hippe bossa nova- en jazz-tracks!"
"Klinkt goed. Hoe noemen we onze band?"
"Nouvelle Vague"
"Vaag genoeg!"

Soms kun je ook té graag 'arty farty' uit de hoek willen komen. Het Franse duo Nouvelle Vague heeft zich aan een groot aantal popklassiekers vergrepen ('Love will tear us apart', 'A forest', 'We're only making plans for Nigel', om er een paar te noemen) en deze voorzien van een nieuw jasje. Leuk idee op zich, maar het klinkt allemaal wel erg geforceerd. Zo van: hoor ons eens inventief in de weer gaan met allerlei kekke arrangementen, van het oorspronkelijke nummer is niets meer over! Heiligschennis of leuk gedaan? Luister zelf.

peter Woensdag 10 November 2004 at 9:50 pm | | review | Drie reacties

Kasabian

Leuk bandje, dat Kasabian. De groep uit Leicester maakt van die lekkere hoofdschudrockmuziek, waarbij bijkans de hele (Engelse) rockgeschiedenis van de afgelopen twintig jaar voorbijschiet: een flinke scheut Primal Scream, wat snufjes Stone Roses, Happy Monday en Oasis, en afgemaakt met een ietsiepietsie New Order. Hoewel het altijd leuk is om met namen te strooien, klinkt het onlangs verschenen debuut van Kasabian zeker niet als een lukraak bij elkaar geraapt allegaartje - de dertien track funken en grooven in de beste Manchester-traditie, inclusief psychedelische Casio-effecten. Valt er nog wat te zeuren? Nou, misschien het feit dat album na driekwart een beetje inkakt en dat de songteksten nu niet echt weten te inspireren (vooral veel geneuzel over drugs). En leuk muziek-Triviantje: de naam van de groep is ontleend aan Linda Kasabian, voormalig lid van de beruchte Charles Manson-familie.

Araglin Woensdag 10 November 2004 at 9:03 pm | | review | Eén reactie

Sponstijd!

Om te beginnen een gigantische open dir met volledige albums van meer dan tweehonderd artiesten. Wat losse rocktracks vind je hier (vooral leuk voor HIM- en Placebo-fans). Als je het wat rustiger aan wilt doen, beluister dan Karma van Delerium, Masters of Chant 1 van Gregorian en het debuut van Portishead. Verder in de aanbieding: remixen van Bjork, Linkin Parks Meteora, Greatest Hits Live van de Ramones en de verzamelde singles van The Chemical Brothers. En als dat allemaal nog niet genoeg is, download dan het complete oeuvre van Nirvana, dancetracks van de Club Rotation 28-verzamelaar en een verrassingsdir. Tot slot: Don't call me Marshall van Eminem, Leaves' Eyes Lovelorn (de nieuwe band van voormalig Theatre of Tragedy-zangeres Liv Kristine. Dit is een rar-bestand. Wachtwoord is crazyrussian.com), de soundtrack van Conan the Barbarian, wat losse Kraftwerk-tracks en Performance & cocktails van de Stereophonics. Have fun!

Araglin Dinsdag 09 November 2004 at 2:18 pm | | sponstijd | Geen reacties

Duran Duran

Ik heb 'Astronaut', de nieuwe cd van Duran Duran, nu een paar keer beluisterd, en ik weet het niet hoor. De single 'Sunrise (Reach up)' is wel een aardig nummer, maar op de een of andere manier krijg ik er een ontzettend Simply Red-gevoel bij. Voor de duidelijkheid: ik heb een ontzettende hekel aan Mick Hucknall. Het pleit voor Duran Duran (in de originele bezetting, dus met Simon LeBon, Nick Rhoades en drie Taylors die geen familie van elkaar zijn) dat 'Astronaut' modern klinkt (zonder als gerecycled 80's-materiaal over te komen), en dat vooral de uptempo tracks lekker weghappen - hoewel ze ook weer niet weten te beklijven. De langzamere nummers (zoals het afschuwelijke 'Bedroom Toys') doen helaas meer aan afgekeurd George Michael-materiaal denken. Fans krijgen met 'Astronaut' precies wat ze verwachten. De vraag is alleen: hoeveel Duran Duran-fans van het eerste uur zijn er nog?

Araglin Dinsdag 09 November 2004 at 12:57 am | | review | Eén reactie

Egyptische reggae

Onlangs schreef ik een nogal zeikerig stukje over het feit dat reclamemakers muziek uit de jaren tachtig gebruikten als marketinginstrument. Wellicht moet ik nu ietwat nuanceren, want dankzij de Espresso-reclame van Douwe Egberts ben ik een bijna vergeten klassieker op het spoor gekomen. Het deuntje in het spotje kwam me vaag bekend voor, en na enig speurwerk kwam ik erachter dat het om Egyptian Reggae (1977) van Jonathan Richman & The Modern Lovers ging. Richman is met recht ongrijpbaar te noemen; hij bracht tientallen albums uit, waarop hij lustig experimenteerde met uiteenlopende genres als punk, country, en klassiek. In Nederland is Richman niet bijster bekend, maar in Amerika is hij dankzij gastoptredens in Conan O'Brien's Late Night Show en de film There's Something About Mary toch wel een beetje een beroemdheid. De laatste jaren maakt Richman overigens voornamelijk Spaanstalige latin-muziek.

Araglin Maandag 08 November 2004 at 8:23 pm | | flashback | Vier reacties

Aapjes kijken

Tijdens een rondje zappen stuitte ik op een herhaling van Avro's Sterrenjacht, de zoveelste zoektocht naar jong talent, met de zoveelste valse uitvoering van 'Killing me softly' en de zoveelste uiteenzetting over de 'X-factor'. Eerder kregen we al Idols 1 & 2 en Een ster in 40 dagen over ons uitgestort, Popstars: The Rivals loopt nog en ik zal vast nog wel een talentenjacht vergeten zijn. Het artiestenleven oefent kennelijk een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit, getuige de constante stroom van jonge mensen die op zoek zijn naar de schijnwerpers van de showbusinesswereld. En als de deelnemers al over enige creativiteit en oorspronkelijkheid beschikken, dan wordt dit er deskundig uitgehaald middels voorgeschreven danspasjes, van tevoren geschreven liedjes en tal van regels waaraan een 'ster' zou moeten voldoen.

Laatst belandde ik per ongeluk op een braderie in Huizen. Als feestelijke afsluiter van de dag had de organisatie Maud (verliezend Idols 2-finaliste) aangetrokken. Ik stond gefascineerd naar haar optreden te kijken; niet omdat ik zo'n fan ben, maar omdat het van een enorme treurigheid getuigde. Maud zong keurig mee met een dat-tape, riep de obligate dingen ('hebben jullie het naar je zin Huizen!', 'ik wil handjes zien!') en bracht alleen maar covers en een potpourri van oude hits ten gehore. Ik kan me niet voorstellen dat Maud zich een jaar of wat geleden zo het artiestenleven had voorgesteld. Nieuwe artiesten worden tegenwoordig, lijkt het wel, niet meer ontdekt, maar 'gemaakt' en aan de lopende band geconsumeerd. Zodra je ook maar een beetje kunt zingen en er leuk uitziet, maak je kans op je '15 minutes of fame'.

Toegegeven, na maximaal een jaar zijn de meeste winnaars van Idols en consorten uit het collectieve geheugen verdwenen, maar hun impact niet: het besef dat iedereen een ster kan worden zolang je je maar gedraagt als een ster.

peter Zaterdag 06 November 2004 at 4:41 pm | | tv | Geen reacties

Sisters of Mercy

Ik was een jaar of 16 toen ik in de muziekafdeling van de plaatselijke bibliotheek The Sisters of Mercy ontdekte. Het hoesje van 'First and Last and Always' zag er interessant uit en de muziek bleek een opzwepende mix van angst- en gothrock te zijn. Ik ben de Sisters in de loop der jaren zo'n beetje blijven volgen, hoewel er op zich vrij weinig in de gaten te houden valt; de groep heeft slechts drie reguliere albums uitgebracht, die overigens stuk voor stuk de moeite meer dan waard zijn, en lijkt het nu vooral te moeten hebben van het 'golden oldies'-gothcircuit. Frontman Andrew Eldritch is af en toe nog wel goed voor een sappig citaatje, maar dat was het dan wel.

In 1980 besloot Eldritch samen met gitarist Gary Marx een band op te richten (het is niet helemaal zeker of de groep zijn naam heeft ontleend aan een orde van Katholieke nonnen of aan het gelijknamige nummer van Leonard Cohen), en werd de eerste single opgenomen met behulp van drummachine Doktor Avalanche. En met gitarist Ben Gunn en bassist Craig Adams was de line-up compleet.

Lees meer »

peter Zaterdag 06 November 2004 at 12:13 am | | bio | Vier reacties

Geen dag zonder Bach (en Mozart)

Vooral 's nachts en 's ochtends mag ik graag naar klassieke muziek luisteren. Regelmatig stap ik dan ook het plaatselijke Kruidvat-filiaal binnen om te kijken of er nog leuke klassieke cd'tjes te scoren zijn - zo kocht ik laatst voor een prikkie de 10 cd-box met alle symfonieën van de Russische componist Shostakovich. Maar dat zelfs je luie stoel niet uithoeft om cultuur te kunnen snuiven, bewijzen de volgende linkjes. Prachtige muziek van Schubert, Brahms, Debussy, Handel (Messiah), Fauré (Requiem), Mozart en een hele hoop Beethoven, is slechts een muisklik verwijderd van je harde schijf. Verder vind je in deze dir talloze klassieke mp3'tjes, keurig geordend naar genre. En aangezien niet iedereen vandaag in een klassieke bui zal zijn: hier een groot aantal folkliedjes, Enigma's Cross of changes, tracks van Billie Holliday en de speciale editie van Michael Jacksons legendarische album Thriller (inclusief bonustracks).

peter Vrijdag 05 November 2004 at 2:02 pm | | sponstijd | Geen reacties

Immortel

Na een tijdje gestoeid te hebben met de nodige video-codecs, heb ik zojuist eindelijk 'Immortel (Ad vitam)' gekeken, de debuutfilm van de Franse striptekenaar Enki Bilal. En het was de moeite waard; 'Immortel' is een prachtig gemaakte sciencefictionfilm, waarin computeranimatie (in de traditie van 'Final Fantasy') wordt vermengd met live action. De film speelt zich af in het New York van 2095 en het verhaal is nogal warrig, maar de sfeer die wordt opgeroepen is ronduit verbluffend. Vooral in het begin van de film zat ik meer te kijken naar alle rondvliegende ruimteschepen, rondlopende mutanten en prachtige gebouwen dan dat ik me concentreerde op het verhaal.

'Immortel' belooft erg veel, maar zakt zo tegen het einde wel een beetje als een kaartenhuis in elkaar. Maar toch, je moet maar het lef hebben om te debuteren met zo'n eigenwijze SF-film. 'Immortel' is losjes gebaseerd op enkele stripboeken van Bilal, en ik denk dat ik die maar eens ga opzoeken...

peter Donderdag 04 November 2004 at 11:46 pm | | film | Eén reactie

Verstilde klanken

Na een hectische dag tijd voor wat broodnodige verstilde klanken: vioolsonates van Bach (uitgevoerd door Nathan Milstein) en Steve Reich - Music for 18 musicians. Verder in de aanbieding: muziek van Heather Nova, zomerse klanken van Bob Marley en een gigantische open dir met muziek van onder andere Neil Young, Talking Heads, U2, Van Morrison en Frank Zappa. Ten Summoners Tales van Sting en Masters of Hardcore (laden kan even duren) zijn niet geheel mijn kopjes thee, het complete oeuvre van Apocalyptica kan me meer bekoren. En beter te vroeg dan te laat: download hier alvast een groot aantal Kerstliedjes om in de stemming te komen. De soundtrack van Flashdance, Dido's No Angel, de grootste hits van Chicago en 100th Window van Massive Attack (aanrader!) zijn eveneens niet te versmaden. En tot slot: Lange Frans geeft zijn visie op de moord op Theo van Gogh: Zinloos.

Araglin Dinsdag 02 November 2004 at 11:14 pm | | sponstijd | Eén reactie

Lupercalia

Lupercalia behoort misschien wel tot een van de best bewaarde muzikale geheimen uit Italië. De groep werd begin 1999 opgericht door gitarist Riccardo Prencipe en violist Pierangelo Fevola. Beiden hadden een voorliefde voor muziek uit de renaissance, en deze fascinatie resulteerde in augustus 1999 in het in eigen beheer uitgebrachte album 'Les Nuits des Samain'. Het World Serpent Distribution-label toonde belangstelling voor het duo en een jaar later verscheen de instrumentale cd 'Soehrimnir'. In 2001 voegde sopraan Claudia Florio zich bij Lupercalia, en ging de groep op een Europese tournee. Medio 2001 werd begonnen met de opnames van 'Florilegium'. Dit album liep de nodige vertraging en zag pas enkele maanden geleden officieel het licht. Reden genoeg om eens een praatje te maken met Riccardo Prencipe.

Lees meer »

arnold Maandag 01 November 2004 at 12:22 am | | bio | Geen reacties