Quiz

Druk, druk, druk  - niet zozeer met werk of het updaten van mijn log, als wel met het spelen van Unreal Tournament, dat ik gister op mijn pc heb ge?nstalleerd. Voordat ik me echter in de online arena's waag, moet er natuurlijk eerst geoefend worden op de nodige virtuele tegenstanders. En dat kost tijd. Daarom vandaag geen stukje over een vage groep uit de jaren dertig, een langvergeten en uit de mottenballen geplukte new wave-formatie of een sponspost vol wazige muziek (ik zal eerdaags overigens wel weer een sponspost online zetten), maar vier muziekquizjes.

Om te beginnen de WikiTrivia-quiz, gebaseerd op de online encyclopedie Wikipedia (die door gebruikers zelf wordt bijgehouden). Je kunt kiezen uit diverse categorieen, maar de leukste is natuurlijk de muziekquiz. Let erop dat je de exacte, Engelstalige spelling hanteert, anders wordt het antwoord fout gerekend (als hulpmiddel krijg je de beginletter). Verder is deze 80's-quiz wel aardig, met 100 vragen over uiteenlopende series, muziek en films, hoewel de vragen wel vrij Amerikaans van aard zijn. The Covers Project is geen spelletje, maar desalniettemin een aardige (en totaal nutteloze) site, waar het heerlijk grasduinen is. De makers van The Covers Prject verzamelen zogeheten ?cover 'chains'. Een dergelijke ketting is "a set of songs in which each recording is a cover of a recording by the artist who covered the preceding song.'' En tot slot een pittige muziekquiz die al jaren meegaat en nog steeds erg leuk is: VPRO's 3voor12 Netspanning (registratie verplicht helaas). Samen met twee andere surfers beantwoord je uiteenlopende vragen, wie het snelst reageert en de juiste antwoorden aanklikt, gaat door naar de volgende ronde.

peter Dinsdag 31 Mei 2005 at 8:15 pm | | overig | Geen reacties

101 Strings Orchestra

Wie in de jaren zestig wilde chillen, kon niet om de easy listening van de 101 Strings Orchestra heen. De groep werd in 1957 opgericht door producer Dick L. Miller en heeft tot diep in de jaren tachtig honderden albums uitgebracht, waarop tracks van bekende artiesten en klassieke componisten grondig werd ver-easy listenend. De leden van 101 Strings Orchestra werden door Miller gerekruteerd uit onbekende Europese combo's - dat was een stuk goedkoper dan dure Amerikaanse muzikanten in te huren.

Ik kan me zo voorstellen dat je een beetje melig wordt van al die cheesy covers, en regelmatig bracht 101 Strings dan ook een wat experimenteel getint album uit. Millers experimenteerdrang bereikte in 1968 een hoogtepunt met het waanzinnige en futuristische 'Astro Sounds From Beyond the Year 2000', dat voor velen simpelweg een stap te ver was. In plaats van rustgevende liedjes, waren op het album psychedelische tracks te horen, waarbij veelvuldig gebruik werd gemaakt van vervormde gitaren, bizarre geluidseffecten en een mini moog. Songtitels als ''Astral Freakout', 'A Disappointed Love With a Desensitized Robot' en 'Trippin' on Lunar 07' zeggen hoogstwaarschijnlijk al genoeg.

De vele 101 Strings-fans konden 'Astro Sounds From Beyond the Year 2000' niet zo waarderen, en deden massaal hun beklag. Miller bezweek onder de druk (en werd door zijn platenmaatschappij om de oren geslagen met abominabele verkoopcijfers) en beloofde nooit meer een dergelijk bizar album uit te brengen. Sindsdien is 'Astro Sounds' een gewild verzamelobject en terwijl de meeste reguliere 101 Strings-albums vrijwel vergeten zijn, is 'Astro Sounds' aan een tweede jeugd begonnen. Download het album hier (zolang de voorraad strekt).

peter Zondag 29 Mei 2005 at 2:32 pm | | interessant | Zeven reacties

Haircut 100

De paar eerste écht tropische dagen van dit jaar vragen om net zulke zomerse muziek. Zo luister ik nu al de hele dag naar 'Pelican West', het debuutalbum van de Engelse groep Haircut 100. Flinterdunne new wave, op smaak gebracht met een scheutje jazz en funk - uitermate geschikt voor op het balkon, cocktail in de hand, korte broek aan, je kent het wel.

Haircut 100 werd opgericht in 1980 en bestond uit zanger Nick Heyward, bassist Les Nemes, gitarist Graham Jones, drummer Memphis Blair Cunningham, saxofonist Phil Smith, en percussionist Mark Fox. Eind 1981 verscheen hun eerste single (het vrolijke 'Favourite Shirts (Boy Meets Girl)'), dat het tot de vierde plaats in de Engelse hitlijst schopte. Begin 1982 zag hun debuut het licht en was het andermaal raak met de tweede single 'Love Plus One'. En dat was het wel zo'n beetje voor Haircut 100; Nick Heyward besloot in 1983 solo te gaan (wat naderhand een niet al te geslaagde keuze bleek), Mark Fox nam zijn plekje achter de microfoon over en het tweede Haircut-album 'Paint and Paint' flopte.

De groep is de muziekgeschiedenis ingegaan dankzij hun twee hitjes en vooral vanwege hun buitenissige outfits. 'Pelican West' heeft de tand des tijds redelijk doorstaan en klinkt als een soort tropische Spandau Ballet, compleet met conga's en bossa nova-ritmes. De 12 tracks hebben niet al te veel om het lijf, en dat is helemaal niet erg. Het debuut van Haircut 100 is allang niet meer verkrijgbaar (hoewel 'Love Plus One' regelmatig voorbij komt zetten op 80's-compilaties), maar gelukkig voor alle new wave-nostaligici is het album te downloaden: deel 1 en deel 2 (via Rapidshare - klik op Free, wacht een minuutje en download de zip-bestanden).

peter Vrijdag 27 Mei 2005 at 11:58 pm | | flashback | Geen reacties

Qntal

Middeleeuwse electro, met een snufje Renaissance - zo zou je de muziek van de Duitse formatie Qntal met een beetje goede wil kunnen omschrijven. 'Qntal IV - Ozymandias' is (zoals de titel al doet vermoeden) het vierde album van zangeres Syrah (Sigrid Hausen), multi-instrumentalist Michael Popp en geluidskunstenaar / producer Philipp Groth. Qntal laat zich inspireren door uiteenlopende middeleeuwse liederen en gedichten (in het Engels, Latijn en oud-Duits), en geeft hier een moderne draai aan door gebruik te maken van samplers, synths en drumcomputers. Hun vorige album ('Qntal III') vond ik wat gladjes en Celtic Myst-achtig, wat denk ik vooral te maken had met het vertrek van Ernst Horn, die zich volledig wilde richten op Deine Lakaien en daarnaast inmiddels stevig aan de weg timmert met zijn project Helium Vola.

Wat opvalt aan 'Qntal IV' is de variatie; niet alleen komen er allerlei talen voorbij zetten (hoewel het Duitse accent van Syrah in onder meer de Engelstalige openingstrack 'All for One' wel heel erg prominent doorklinkt), de 13 tracks bieden voor elk wat wils: sfeervolle Dead Can Dance-achtige nummers (zoals het wonderschone 'Remember me'), vrolijke middeleeuwse deuntjes ('Cupido') en stampende dansvloervullers (zoals het uit de Carmina Burana stammende 'Flamma'). Nog steeds mis ik een scherp randje, maar desalniettemin is het fijn wegzwijmelen bij 'Qntal IV'. Luister, om eens kennis te maken, naar 'Flamma'.

Overigens is Qntal een van de headliners tijdens het Summer Darkness-festival, medio augustus in Utrecht.

peter Donderdag 26 Mei 2005 at 12:10 pm | | review | Geen reacties

Vienna Symphonic Library

Baby Grandpa is in de eerste plaats een liefhebber van goedgevulde vrouwenkonten. Hij staat echter niet voor niets in mijn blogroll, want regelmatig post hij erg leuke stukjes over muziek. Zoals onlangs over de Vienna Symphonic Library. Nu kan ik natuurlijk zelf een stukje tikken, maar het is natuurlijk leuker (en makkelijker - ja, ik ben soms nogal lui) om Baby Grandpa zelf aan het woord te laten: ''De site van Vienna Symphonic Library zit barstensvol demo's van de ontwikkelaars én gebruikers (!) die, uitsluitend met de computer, complete composities in elkaar hebben gezet. En het moet gezegd worden: het resultaat is ongelofelijk. Luister bijvoorbeeld maar eens naar deze hele rits overbekende werken, die allen gemaakt zijn met behulp van Opus 1 en 2, het softwarepakket waar het hier allemaal om draait. Vergeet niet verder door de site heen te surfen, want je komt echt onwijs veel mp3'tjes tegen die ook nog eens te gek zijn om gewoon te downen. En onthoud dus: elke demo of mp3 op deze site komt helemaal uit de computer!  Een mooi voorbeeld is 'Dance Macabre' van Camille Saint-Saëns.'' Het originele bericht vind je hier.

peter Donderdag 26 Mei 2005 at 11:54 am | | interessant | Eén reactie

Spice Girls

En tussen alle drukke werkzaamheden door even een snel nieuwtje: MTV Zweden meldt dat de Spice Girls weer bij elkaar zijn! Tjonge, is dat me een schokkend bericht. En om het nog erger te maken is ook Geri Halliwell van de partij, zijn de meiden van plan om in het najaar met een heuse wereldtournee te starten en verschijnt er (wederom) een (overbodig) verzamelalbum met alle grote hits. Melanie Brown, oftewel Scary Spice, vertelde dit in een interview met de popzender. Niet geheel toevallig zijn Scary Spice en Ginger Spice ook de twee Spice Girls die kampen met een totaal geflopte carrière en wel wat geld kunnen gebruiken. Maar ergens is dit toch wel eigenaardig: in diverse interviews las ik dat Victoria Beckham en Mel C. de Spice Girls voor geen goud nieuw leven in willen blazen. Bovendien denk ik dat Posh Spice wel voldoende op haar bankrekening heeft staan. Het lijkt mij allemaal een storm in een glas water. En mocht het inderdaad tot een wereldtournee komen, dan vrees ik voor een grote ontluistering en lege zalen... (Met dank aan Spice Girls-fan L-rs.)

peter Woensdag 25 Mei 2005 at 5:10 pm | | overig | Geen reacties

Sandra

En zoals dat wel vaker gaat, zat er opeens iemand in hoofd. Deze keer kroop de Duitse zangeres Sandra naar de oppervlakte van mijn bewustzijn. Midden jaren tachtig had ze enkele grote hits (waaronder 'Maria Magdalena' en 'In the heat of the night') om daarna, zo leek het, in de vergetelheid te zakken. Schijn bedriegt, maar eerst wat leuke feitjes.

Sandra Lauer werd op 18 mei 1962 geboren in Saarbrucken en zong op jonge leeftijd in de meidengroep Arabesque. Het wilde allemaal niet zo heel erg vlotten, totdat ze in 1982 de van origine Roemeense componist en producer Michael Cretu in een platenstudio tegen het lijf liep. De twee werden verliefd (en trouwden enkele jaren later), richtten een groep op (waarbij Cretu voornamelijk achter de schermen bezig was) en in 1985 was het raak. Na enkele succesvolle albums te hebben gemaakt, vond Cretu het wel weer welletjes en richtte hij zijn aandacht op een ander project: Enigma. De eerste singe 'Sadeness (part one)' werd direct een wereldhit, en sleurde het debuutalbum 'MCMXC A.D.' in zijn kielzog mee. Voor de zang (of voor het gehijg, wat je wilt) schakelde Cretu zijn vrouw in.

Opvallend vind ik dan weer dat er voor de clip van 'Sadeness' een model was ingehuurd, en bleef Sandra buiten beeld. Om een lang verhaal kort te maken: Enigma is uitgegroeid tot een wereldact, Sandra brengt daarnaast nog af en toe (niet zo heel erg goede) soloalbums uit en in deze open dir vind je een groot aantal tracks uit haar jaren tachtig-periode (en vergeet niet een kijkje te nemen in de parent!).

peter Maandag 23 Mei 2005 at 10:35 pm | | flashback | Eén reactie

Black Eyed Peas

Met hun derde album 'Elephunk' brak de Amerikaanse formatie Black Eyed Peas vorig jaar wereldwijd door. En geheel terecht, want hun mix van rap, hiphop en funk ligt lekker in gehoor en spreekt een groot publiek aan. Hun begin juni te verschijnen nieuwe album 'Monkey Business' is een logisch vervolg op de succesformule, waarbij nadrukkelijk de focus op mainstream en 'crossover' wordt gelegd, getuige de gastbijdragen van Sting, Justin Timberlake en Branford Marsalis. Niet alle tracks pakken even goed uit (zo is bijvoorbeeld 'My humps' een tenenkrommend rapnummer met een bedroevend slechte tekst), maar gelukkig hapt het merendeel van het album lekker weg (zoals de zwaar op Dick Dale's surfklassieker 'Misirlou' geïnspireerde openeningstrack 'Pump It Up' en het opzwepende 'Disco Club').

'Monkey Business' is precies wat je verwacht van de Black Eyed Peas, en dat is tegelijk erg jammer - want nu klinkt het meer als een half geslaagde herhalingsoefening. Misschien moet ik niet zo zeuren, want fans krijgen precies wat ze wensen, en dat is ook wat waard. Overigens waart er een (al dan niet bewust uitgelekte) promo rond over het internet, met vier complete tracks (waaronder 'Pump it up') en twee snippets. Je kunt deze downloaden via Rapidshare (klik op Free, wacht een minuutje en downloaden maar). Edit: het bestand is verwijderd van de Rapidshare-servers.

peter Zondag 22 Mei 2005 at 7:19 pm | | review | Eén reactie

Trailer Bride

Enige tijd geleden schreef ik over de duistere country van Those Poor Bastards. Aardig bandje, maar ik had het gevoel dat de ironie er wel heel dik bovenop lag. Dat het gothic country-genre wel degelijke goede exponenten kent, bewijst de alt.country-formatie Trailer Bride. De muziek van de groep wordt wel vergeleken met die van onder andere Nick Cave en P.J. Harvey, maar zelf moet ik meer denken aan zangeres Nico en de Velvet Underground die samen met Calexico en enkele leden van The Band een reis door het zompige zuiden van Amerika maken. Trailer Bride is in 1993 opgericht door zangeres en multi-instrumentalist Melissa Swingle (die eerder deel uitmaakte van de meidengroep Pussy Teeth), en zij is ook direct de smaakmaker van de groep. Met een landerige, monotone stem waar de zwaarmoedigheid en melancholie vanaf druipt, zingt zij over over lang vergeten geestverschijningen, outlaws en verlaten spookstadjes, ondersteund door rammelende gitaren, een banjo, mondharmonica, drums en een zingende zaag.

Trailer Bride heeft tot dusverre vijf prima albums uitgebracht en begint hoe langer hoe meer naam te maken. Op de site van hun label Bloodshot Records vind je meer informatie, VPRO's 3voor12 heeft een concert online staan, hier vind je de track 'Hope is a Thing with Feathers' (afkomstig van hun laatste album uit 2003) en als je meer wilt horen, download dan hun naar zichzelf vernoemde debuutalbum (96 kbps).

peter Zondag 22 Mei 2005 at 1:56 pm | | overig | Geen reacties

Aztekenkinderen

Ik was er al een tijdje halfslachtig naar op zoek, en tijdens een bezoekje aan de Free Record Shop stond ie zomaar in de schappen: de legendarische en controversiële film 'Freaks' uit 1932 van regisseur Tod Browning. 'Freaks' biedt een fascinerend kijkje achter de schermen van een rondreizende 'freakshow', waarbij mensen met de meest uiteenlopende lichamelijke afwijkingen tentoon werden gesteld. De film zorgde voor de nodige controverse omdat Browning 'echte freaks' had ingehuurd (aardig detail is dat 'Freaks' tot de jaren zestig in een groot aantal landen verboden was). Deze 'freaks' waren in hun tijd beroemdheden, maar zijn nu helaas in de vergetelheid geraakt.

Naast onder andere twee lilliputters, armloze meisjes, een Siamese tweeling en een vrouw met een baard, zijn ook Jenny Lee Snow, Elvira Snow en Schlizti van de partij. Ik had wel eens foto's gezien van deze zogeheten 'Aztekenkinderen' (oftewel: mensen die lijden aan de ziekte microcefalie, een aangeboren aandoening van het zenuwstelsel, die zich kenmerkt door een kleine omvang van de schedel), maar had eigenlijk geen idee hoe dat er nu precies uitzag. De 'Aztekenkinderen' werden geïntroduceerd door circusdirecteur Phineas T. Barnum, die in 1859 kippenboer William Jackson ontmoette die aan deze erfelijke aandoening leed. Hij bood hem een contract aan, schoor zijn hoofd kaal, noemde hem Zip en verzon een fantastisch verhaal: Zip was gevonden in de jungle, waar hij met zijn soortgenoten van boom tot boom zweefde. Het publiek slikte het allemaal voor zoete koek. Fascinerend.

peter Zaterdag 21 Mei 2005 at 3:49 pm | | interessant | Eén reactie

Pet Sounds

'Pet Sounds' is zonder twijfel het beste album van de Beach Boys. Waarschijnlijk ook wel van de jaren zestig en misschien wel één van de muzikale hoogtepunten van de vorige eeuw. Naast traditionele instrumenten gebruikten de Beach Boys (en dan met name muzikaal genie Brian Wilson) op 'Pet Sounds' onder meer fietsbellen, een theremin en exotische instrumenten uit Hawai, cola-blikjes en hondengeblaf. Bekende tracks zijn 'Wouldn't It Be Nice', 'God Only Knows', 'Caroline No' en 'Sloop John B', maar eigenlijk bevat het album louter hoogtepunten (zoals de wat minder bekende nummers 'You Still Believe in Me', 'Don't Talk', en 'I Know There's an Answer'). Al direct na het uitkomen in 1966 werd het album beschouwd als een creatieve mijlpaal.

Goede dingen zijn er soms om flink door de mangel te halen en dat is precies wat het Hippocamp-project heeft gedaan: ''Hippocamp Ruins Pet Sounds is an open-ended experiment conducted out of reverence, curiosity, and awareness of the sobering fact that you can't improve upon perfection.'' Concreet komt dit erop neer dat de Beach Boys-tracks flink onder handen zijn genomen en van een (soms wat al te voor de hand liggend) vervreemdend elektronisch jasje zijn voorzien. Een aardig initiatief, maar na beluistering krijg ik wel ontzettende behoefte om het origineel op te zetten... Je kunt het complete remix-album hier downloaden. (Met dank aan Baby Grandpa voor de tip!)

peter Zaterdag 21 Mei 2005 at 12:20 pm | | sponstijd | Eén reactie

NamNamBulu

Eén van mijn missies tijdens het afgelopen WGT in Leipzig bestond uit het aanschaffen van 'Blinded!', het eind vorige maand verschenen nieuwe album van NamNamBulu, een Zwitsers synthpop-duo bestaande uit componist Vasi Vallis en zanger Henrik Iversen. Bij een cd-standje trof ik de cd aan en trok mijn portemonnee. Tijdens het afrekenen wees de verkoper geheimzinnig naar een man die in een hoekje koffie zat te drinken. ''Daar zit Vassi, zal ik vragen of hij een handtekening zet?'' Vasi Vallis kwam mijn richting uit, vroeg naar mijn naam en kalkte vervolgens enthousiast het cd-hoesje onder met groeten, tekeningen en dankbetuigingen. Aardige vent.

In ieder geval: NamNamBulu maakt frisse, eigentijdse synthpop met opzwepende trance-achtige synth-lijntjes, en voor het genre opvallend goede songteksten. De sonore en melancholische stem van Iversen komt vooral tot zijn recht in de wat rustiger tracks en geeft de groep een absolute meerwaarde. De 13 tracks zitten erg goed in elkaar -  hoewel er ongetwijfeld mensen zijn die het allemaal wat gladjes vinden - en het swingt allemaal lekker. 'Blinded!' is in feite een ep, met nummers van hun eerste (niet meer te verkrijgen) mini-album 'Blind?' uit 2002, aangevuld met enkele nieuwe tracks en remixen. Maar met een speelduur van bijna 70 minuten kun je het moeilijk een ep noemen, vind ik. Openingstrack 'Now or never' is een aardige kennismaking met NamNamBulu.

peter Vrijdag 20 Mei 2005 at 3:35 pm | | review | Eén reactie

Wig Wam

Als ik naar het Eurovisie Songfestival kijk, krijg ik altijd het gevoel dat professor Barabas zijn teletijdmachine onder het stof vandaan heeft gehaald en alles en iedereen zo'n 15 jaar terug in de tijd heeft geflitst. Niet alleen zijn de meeste inzendingen om te huilen zo slecht (hoewel dat natuurlijk ook zijn charmes heeft), het lijkt er tevens op alsof het sport is geworden om met zoveel mogelijk nietszeggende liedjes op de proppen te komen. Glennis Grace, de Nederlandse inzending, deed het niet slecht, maar strandde in de halve finale met haar Whitney Houston-imitatie.

Haar manager John van Katwijk vertelde aan De Telegraaf: "Ik weet het niet meer. Alle landen waarvan we dachten dat ze doorgingen zijn gestrand. IJsland bijvoorbeeld, en natuurlijk wij zelf. Als westers land ben je gewoon kansloos.'' Componist Robert Fisher voegde eraan toe: "Misschien was ons nummer te westers, maar ja, wat moet je dan doen. Komen met een travestiet van Grieks-Cypriotische afkomst en tachtig trommels?' Vriendjespolitiek en wansmaak regeren.''

De leukste inzending vond ik de glamrockers van Wig Wam uit Noorwegen, die zichzelf totaal niet serieus nemen. De leden gaan door het leven als Glam, Flash, Sporty en Teenie en lijken zo weggelopen te zijn uit Spinal Tap. Hun Bon Jovi-achtige nummer, 'In my dreams' (klik op Multimedia Lounge en vervolgens op Norway om de clip te zien), doet zelfs The Darkness verbleken en ik moest smakelijk lachen om de ontploffingen, strakke broeken en zwarte lippenstift. Van mij mogen ze winnen.

peter Vrijdag 20 Mei 2005 at 1:17 pm | | tv | Geen reacties

Spacesounds

In sciencefiction-films komen ze weleens voorbij denderen: van die gigantische ruimteschepen die met een donderend motorgeraas door het heelal en langs de meest exotische planeten suizen. In werkelijkheid is het echter (door het ontbreken van zuurstof, geloof ik) doodstil. Dat wil niet zeggen dat er niets te beleven valt in het universum, want wie goed luistert hoort magnetische stormen woelen, satellieten in een baan rond de de aarde allerhande signalen doorsturen, zwarte gaten lagefrequentie ruis uitstoten en de ringen van Saturnus langzaam rondwentelen.

Hoe dat precies klinkt? De fraai vormgegeven site Spacesounds zet het allemaal op een rijtje en biedt een groot aantal fragmenten aan van intrigerende ruimtegeluiden (waarbij vooral de Spacesounds Navigator, waarmee je op reis gaat door het zonnestelsel en inzoomt op bijzondere verschijnselen, erg aardig is). In feite gaat het om een hoop geknetter en geknars, maar als je je bedenkt dat deze geluiden afkomstig zijn van duizenden (en verder) kilometers ver weg in het heelal, wordt het toch heel bijzonder. Tevens vind je op deze site behoorlijk wat NASA-fragmenten (van onder meer de Apollo- en Space Shuttle-missies). Het is dat ik geen ambientmuziek maak, want anders had ik genoeg inspiratie om een paar cd's te vullen.

Als je overigens niets hoort, klik op het groene bolletje. Drop out, tune in!

peter Donderdag 19 Mei 2005 at 10:10 pm | | interessant | Twee reacties

Trobar de Morte

Het Spaanse Trobar de Morte maakt feeërieke muziek, waarbij het fijn wegdromen is. Of, in hun eigen woorden: ''[Onze muziek neemt je mee naar een wereld] where fairies exist, and beautiful, deep forests prompt a return to a non-existent medieval era. There, where the witches dance around the bonfire and share their desires with the night and the stars, where the sea whispers the secret name of the wind, and the moon lulls us to sleep with its sweet lullaby's. All of this breathes life into Trobar de Morte.''

Spil van de groep wordt gevormd door Lady Morte, die Trobar de Morte in 1999 oprichtte. Aanvankelijk maakte Lady Morte slechts gebruik van keyboards en samplers, maar al snel werd de formatie uitgebreid met onder andere een drummer en gitarist. In 2003 zag de mini-cd 'Nocturnal Dance of the Dragonfly' het licht, eind 2004 gevolgd door het album 'Fairydust' (in eigen beheer uitgebracht en gelimiteerd tot 1000 exemplaren). De muziek heeft in de verte wel wat weg van Loreena McKennit en Hagalaz' Runedance: hoge vrouwenzang, kabbelende gitaarakkoorden, zweverige synths, en af en toe wat vogelgeluiden, belletjes en tribal drums. De songteksten (in het Engels, Spaans en Gaelic) verhalen over elfjes en oude heidense gebruiken.

Ik vind het allemaal alleraardigst, en live is Trobar de Morte een belevenis (als je tenminste van opgeplakte elfenoortjes en Robin Hood-kostuums houdt). Op hun site kun je wat fragmenten beluisteren, en als je meer wilt horen, download dan 'Ordo Militum Christi', dat wel representatief is voor 'Fairydust'.

peter Woensdag 18 Mei 2005 at 8:48 pm | | interessant | Geen reacties

Wave Gotik Treffen (2)

En weer terug in Nederland na zes uiterst geslaagde (en vermoeiende) dagen in het Duitse Leipzig. Vriendin Eva en ik hebben ons prima vermaakt tijdens het jaarlijkse Wave Gotik Treffen; veel bands gezien (waaronder een verrassend goed en energiek optreden van Anne Clark - ze kan het nog steeds! - en sfeervolle concerten van Trobar de Morte, Darkwood en Ensemble Wolfenmond in het prachtige Volkerschlachtdenkmal), de nodige glazen absinth gedronken, bezoekjes gebracht aan het Bach-museum en het Museum voor Beeldende Kunsten (met een relatief grote collectie Hollandse en Vlaamse meesters uit de zeventiende eeuw), flink wat cd'tjes, muziektijdschriften en zwarte parafernalia geshopt, ons te goed gedaan aan broodjes 'bratwurst' en weer veel rare mensen gezien. Voor de belangstellenden: in de Leipziger Volkszeitung en op MDR.de vind je wat impressies en foto's. En nu weer over tot de orde van de dag!

peter Woensdag 18 Mei 2005 at 12:41 pm | | concerten | Geen reacties

Wave Gotik Treffen

Komende week wordt het rustig op Araglin.nl; vriendin Eva en ondergetekende vertrekken namelijk donderdagochtend (12 mei) in alle vroegte met de trein naar het Duitse Leipzig voor de veertiende editie van het jaarlijkse Wave Gotik Treffen. Maar liefst 174 artiesten staan op het programma, maar de ervaring leert dat je er hooguit 25 daadwerkelijk live kunt bewonderen - als je tenminste niet helemaal uitgeput en met wallen onder de ogen thuis wilt komen. Op het programma staat verder een groot aantal lezingen, modeshows, filmvoorstellingen en wat dies meer zij. In ieder geval ben ik wel benieuwd naar The Human League, Visage (jawel, ze zijn weer bij elkaar!), Hekate, Darkwood, Welle:Erdball, Sonne Hagal, Paul Roland, Sol Invictus, Nebelhexe en Anne Clark. De complete lijst, als je nieuwsgierig bent geworden, is hier te vinden. Woensdag 18 mei ben ik weer in Nederland. Tot dan!

peter Woensdag 11 Mei 2005 at 2:55 pm | | concerten | Vier reacties

Bobby Farrell (2)

Ik was eigenlijk van plan een stukje te schrijven over de nieuwe Weezer-cd, totdat ik zag hoeveel mensen erop mijn log belanden via een Bobby Farrell-zoekopdracht. En alsof de duivel ermee speelde, zapte ik vervolgens langs Barend en Van Dorp waar hij opeens opdook en voor de zoveelste keer als een rasperige aardappel zijn dansje opvoerde. Eerder al schreef ik over de geniale Ohra-commercial (het spotje vind je hier), en ik heb zo het vermoeden dat er heel stiekem een Boney M-revival aan komt sluipen.

Wat ik echter niet snap: waarom duikt Bobby Farrell niet met een paar slimme en gewiekste producers de studio in om munt te slaan uit zijn cult-imago en een paar stampende disconummers (a la Santa Esmeralda) op te nemen en zo in de nadagen van zijn carriëre nog even binnen te lopen? Dat zou ik doen als ik hem was. Alles beter dan die opgewarmde Daddy Cool-, Ma Baker- en Rivers of Babylon-prak.

peter Dinsdag 10 Mei 2005 at 11:55 pm | | flashback | Zes reacties

Ubuweb: The 365 Days Project

Het leek een groep muziekliefhebbers in 2003 wel een aardig idee: elke dag een vers mp3'tje online en dat een jaar lang. Het resultaat was Ubuweb: The 365 Days Project. Alles staat nog online en het is heerlijk grasduinen in dit rariteitenkabinet. Het is alsof je op Koninginnedag om een uur zeven 's avonds op straat dwaalt en door alle achtergebleven vrijmarktrommel neust. Op een gegeven moment stuit je op een doos met allerhande lp's, en nieuwsgierig sleep je de doos mee naar huis om vervolgens van de ene verbazing in de andere te vallen: van Christelijke country aerobics-muziek, Thaise popliedjes, tot een zingende papegaai - je kunt het zo gek niet bedenken.

'The 365 Days Project' is keurig gerangschikt per maand, en bevat een schat aan informatie. Informatie waar je weliswaar niets aan hebt, maar toch. Via het mp3-ikoontje download je de desbetreffende track, die, al dan niet terecht, aan de vergetelheid is ontrukt.

peter Maandag 09 Mei 2005 at 11:45 pm | | interessant | Eén reactie

Sponstijd

Het is maandag en dat betekent sponsdag! Het zal eens niet... Niet zo heel erg veel weliswaar - als je je helemaal suf wilt sponsen, lees dan de post die hieronder staat. Enfin, om goed te beginnen: 'Wonderlijke muziek van de Efteling' (18 tracks, met onder meer 'De indische waterlelies', 'De rode schoentjes' en 'Carnaval festival' - heb ik het hele weekend lol van gehad), een fijn open dirretje met oude en obscure funk en een andere dir met fijne 80's muziek en wat disco. Verder heb ik nog in de aanbieding: Nirvana's 'Nevermind', Interpols 'Brownies', het debuut van de Dresden Dolls (aanrader!), 'The diary of Alicia Keys' (rar-bestand), de Scissor Sisters, 'The deep end' van Madrugada, Mark Knopflers 'Sailing to Philadelphia' (zip), 'By the way' van de Red Hot Chili Peppers (meer in de parent), de 'Platinum collection' van Genesis (rar) en DJ Shadows' 'In tune and on time'. As always: wees er snel bij - zolang de bandbreedte strekt!

peter Maandag 09 Mei 2005 at 01:07 am | | sponstijd | Eén reactie

The Hype Machine

Om met een open deur te beginnen: er zijn honderden, voornamelijk Engelstalige, muziekweblogs te vinden op internet, om nog maar te zwijgen over de sites die allerhande die open dirretjes bij elkaar sprokkelen. Het valt me op dat de meeste muzieklogs zich voornamelijk richten op (relatief) obscure artiesten en genres, maar dit wordt goedgemaakt door het feit dat vaak een mp3'tje wordt aangeboden ter kennismaking, waardoor je op eenvoudige wijze op het spoor van interessante namen wordt gezet. Nu kun je natuurlijk zelf op zoek gaan naar logs om fijn te sponsen, bookmarks van anderen afgrazen of zoekopdrachten in Google invoeren - de meest eenvoudige oplossing is echter The Hype Machine. Op deze site vind je een keurig overzicht van tientallen muzieklogs, alle mp3'tjes die ze aanbieden en een doorklik naar de desbetreffende entry. Als je gebruikmaakt van Firefox en de DownThemAll-plugin slurp je in één keer talloze mp3's binnen. Handig!

peter Zondag 08 Mei 2005 at 1:22 pm | | sponstijd | Geen reacties

X-formZ

Amiga 500, oude computerdeuntjes, het nodige gebliep en een opgevoerde gitaar. Wie nu nog steeds aan het lezen is, moet zeker eens een bezoekje brengen aan X-formZ. De twee vrienden Fredrik Löfman en Ola Brandt uit Zweden maken in hun vrije tijd muziek, waarbij ze zich grondig laten inspireren door oude spellen en analoge computergeluiden. De achttien tracks die je op hun site kunt downloaden (kies voor HQ voor de beste kwaliteit, 192 kbps) zijn niet allemaal even geweldig, maar zodra Brandt zijn gitaar erbij pakt wordt het zeer aangenaam en heeft  het allemaal wel wat weg van de muziek van hun landgenoten Machinae Supremacy ('The Masters of SID-metal'). Luister naar 'The evil trolls from the dark forest', 'Syntax terror loader' en 'Lost scrotum'. Aandoenlijk zijn overigens de dankbetuigingen: ''We like to credit Johan Carlsson for lending us his guitar and effectpedal without them we could not have recorded some of the songs.''

peter Zondag 08 Mei 2005 at 12:56 pm | | flashback | Geen reacties

Carnivale

Afgelopen zondag zond de VPRO de eerste aflevering uit van Carnivale, een magisch-realistische serie over een rondtrekkende kermis in het Amerika van 1934. De serie wordt bevolkt door excentrieke personages, kent een duistere en geheimzinnige sfeer en een complexe plot - alsof je John Irving en Stephen King samen een serie laat maken. Ik zag het helemaal zitten. Nu ben ik echter geen grote televisiekijker (zo vergat ik ook steeds te kijken naar 'Six feet under') en ik kon mezelf wel voor m'n kop slaan toen ik in bed besefte dat ik helemaal vergeten was te kijken. Ik speelde al met het idee om de dvd-box in huis te halen, maar 80 euro vond ik iets te veel van het goede. Om een lang verhaal kort te maken: vanavond (zaterdag 7 mei) wordt de eerste aflevering herhaald (Nederland 3, 00:20 uur), en een dag later volgt aflevering twee. Ik hoop dat VPRO deze manier van uitzenden handhaaft, want zo kun je nog eens een weekendje overslaan.

peter Zaterdag 07 Mei 2005 at 5:49 pm | | interessant | Vier reacties

Luchtgitaar

Heel langzaam is de luchtgitaar uit zijn verdomhoekje aan het kruipen. Over het instrument wordt weliswaar nog steeds een beetje lacherig gedaan, maar wie ooit eens heeft meegespeeld met de - in mijn ogen de ultieme luchtgitaarhit - Mötley Crüe's 'Kickstart my heart' weet dat er nodige vaardigheid bij komt kijken. Toegegeven, je staat een beetje voor lul als je in de woonkamer bezig bent en de overburen je vol enthousiasme van de tafel zien springen. Gelukkig biedt de Red Hot Rockshop uitkomst; deze site biedt alles wat de ambitieuze luchtgitarist maar wenst. Gigantische posters van een joelend rockpubliek, levensechte speakers en stoere gitaren van karton. Als je het een beetje slim aanpakt, verander je je slaap-, logeer- of woonkamer in een mum van tijd in een rocktempel. De uitbaters van Red Hot Rockshop geven je ook nog wat advies: ''For best possible results, it is advisable to have at least two people hang the posters.'' Zo, en nu het volume op 11! (via)

Mötley Crüe

peter Zaterdag 07 Mei 2005 at 1:39 pm | | overig | Geen reacties

Rechts

Antifascistische Onderzoeksgroep Kafka doet onderzoek naar extreem-rechtse stromingen en ontwikkelingen in Nederland. Niet geheel onbevooroordeeld en niet geheel zonder een vermanend links opgeheven vingertje, maar goed. Op hun site is een lezenswaardig artikel te vinden over rechts-extremistische tendensen in de gabberscene (en wordt er en passant een inkijkje gegeven in het gabberwereldje van begin jaren negentig tot nu). Gabbers gaan vandaag de dag door het leven als Lonsdale-jongeren en als ik de media mag geloven heeft iedere hardcore-liefhebber wel rechtse denkbeelden of tenminste een MSN-clubje waar naar hartelust antisemitische propaganda wordt verspreid. Gelukkig valt het, tot op zekere hoogte, allemaal wel mee. Slechts een kleine groep houdt zich bezig met extreme ideeën en krijgt bovendien bij de 'grote' rechtse partijen nauwelijks voet aan de grond. De nieuwe lichting gabbers is vooral jong en beïnvloedbaar.

peter Vrijdag 06 Mei 2005 at 9:55 pm | | interessant | Eén reactie

FutureRecords

L-rs tipte me over FutureRecords, een site waar eerlijk gezegd niet zo bijster veel te beleven is. Met uitzondering van één ding: de werkelijk briljante SampleMix 1 (rechtsklikken en Save target as...). Een mix van bijna 32 minuten (192 kbps, 44 MB) waarin zo'n beetje de complete jaren tachtig voorbijkomt, afgewisseld met wat spul uit de jaren zestig, zeventig en negentig. Een half uur lijkt niet zo lang, maar de onbekende mixer lijkt er een bijna pervers genoegen in te scheppen om zoveel mogelijk tracks bij elkaar te proppen - samples van enkele seconden, een akkoordenschema, een refreintje hier en daar, een gitaarriffje... En net als je denkt 'o ja, wat was dat ook al weer?' ben je al vijf nummers verder. Vooralsnog is er één mix op de site te vinden, maar op 9 mei wordt er weer een nieuwe online gezet. En nu ik toch bezig ben: op deze site is mijn complete jeugd te vinden: tientallen tunes en leaders van series en cartoons uit de jaren tachtig.

peter Donderdag 05 Mei 2005 at 12:21 pm | | sponstijd | Geen reacties

The Peoples Republic of Europe

Pieter Winkelaar (alias DJ Kratarknathrak) brengt onder de noemer The Peoples Republic of Europe en op zijn eigen label New Darkness Recordings met grote regelmaat stampende en knarsende noise/industrial-albums uit. Niet echt mijn kopje thee. Zijn nieuwe album 'Cumulonimbus II - Ambient Recordings 2003-2005' is dat echter wél. Zoals de titel al aangeeft, gaat het hier om ambient, maar niet de rustgevende variant waar je tegenwoordig mee dood wordt gegooid. Nee, op 'Cumulonimbus II' (de opvolger van de demo uit 2000) vind je loodzware ambient drones, met af en toe een scheutje noise. Alsof je 's nachts door een verlaten en vervallen fabriek loopt, terwijl om je heen machines ratelen en sissen. Fijne muziek om 's avonds te luisteren - als je tenminste niet al te schrikachtig bent aangelegd. Het gaat om een online release, het complete album is hier te downloaden (rar-bestand, 320 kbps, inclusief hoesjes op hoge resolutie). Spread The Republic!

peter Donderdag 05 Mei 2005 at 12:07 am | | sponstijd | Eén reactie

Ontploffingsgevaar

Elke dag zendt Discovery Chanel herhalingen uit van Mythbusters, een geinig programma waarin Adam Savage en Jamie Hyneman moderne mythes proberen te ontkrachten. Nu ken ik Mythbusters nog niet zo lang, dus al die herhalingen komen wel goed uit. Deze keer ging het over ontploffende cd-roms in de cd-romspeler. De conclusie was dat schijfjes alleen bij onnatuurlijk hoge draaisnelheden uit elkaar spatten. Klinkt aannemelijk, ware het niet dat ik zelf heb meegemaakt hoe een cd-rom in de lade uit elkaar knalde. En niet één, maar drie keer - te vaak om dit als toeval af te doen.

Hoewel fabrikanten dergelijke verhalen als onzin bestempelen, denk ik dat niet zozeer de draaisnelheid als wel de warmte een rol speelt. Als je de hele dag mp3'tjes luistert die op een cd staan, maakt de drive overuren en wordt het schijfje behoorlijk warm, en wellicht ook wat brozer. Goedkopere merken kunnen hier niet zo goed mee omgaan en versplinteren. Iemand ervaring met ontploffende cd's?

peter Woensdag 04 Mei 2005 at 10:20 pm | | interessant | Zes reacties

Muzieksmaak (2)

Enige tijd geleden las ik een interessant artikel van Peter Giesen in De Volkskrant over het ontwikkelen van een muzikale voorkeur. Het is geen bijster wereldschokkend verhaal, maar leuk genoeg om eens uitgebreid uit te citeren. Zo merkt Henkjan Honing, musicoloog aan de Universiteit van Amsterdam, op: “Muzikale smaak is een metafoor. Je smaak heeft te maken met je identiteit, je imago, de manier waarop je je van andere mensen wilt onderscheiden.” Je muzikale smaak wordt voor een belangrijk deel bepaald door het aanbod. Daarnaast speelt de sociale factor een uiterst belangrijke rol, en maakt het uit of je een jongen of een meisje bent.

Tom ter Bogt, hoogleraar popmuziek aan de Universiteit van Amsterdam: ''Alle kleuters vinden K3 prachtig. Maar op een dag ontdekken jongetjes dat K3 meisjesmuziek is. Op slag vinden ze er niets meer aan.” Vroeger werd gedacht dat er een 'natuurlijk' smaakverschil tussen de geslachten zou bestaan, maar de emancipatie heeft haar werk gedaan: rock is momenteel populairder onder meisjes dan jongens, hoewel meisjes veeleer van melodieuze rock/metal houden. Onze smaak is tevens een goed criterium om vrienden te selecteren. Volgens de Franse socioloog Pierre Bourdieu dient muzieksmaak om jezelf te onderscheiden van andere bevolkingsgroepen.

Lees meer »

peter Dinsdag 03 Mei 2005 at 11:19 pm | | interessant | Acht reacties

Bobby Farrell

Toen ik tijdens een reclameblok wat begon te suffen, werd mijn aandacht gewekt door een spotje van Ohra over Boney M, of liever gezegd: over Bobby Farrell, de raar dansende Arubaan die nog steeds deel uitmaakt van de groep. Het eerste fragment laat Farrell zien tijdens zijn hoogtijdagen, waarna zijn manager uitroept: je miljoenen komen eraan Bobby! In de daaropvolgende scènes glijdt Farrell razendsnel af: van een optreden tijdens een bruiloft naar een eenmansoptreden voor een handjevol bejaarden. En tussendoor hoor je steeds zijn manager roepen dat zijn geld elk moment kan arriveren. Niet alleen vind ik het bewonderenswaardig om jezelf zo te kunnen relativeren, ik vrees dat het spotje uit het leven gegrepen is en dat maakt het allemaal des te sneuer. Voor zover ik weet, woont de danser in een klein huisje in Lelystad en verbrandt hij elke avond vol wrok een foto van Frank Farian... Edit: kijken maar!

peter Maandag 02 Mei 2005 at 11:54 pm | | flashback | Tien reacties

Sponstijd

Maandag sponsdag - hoewel snelle lezers ook zondag hun slag kunnen slaan! Om te beginnen de prachtige soundtrack van 'House of the flying daggers', nog maar eens 'Symphony of enchanted lands II' van Rhapsody, drie albums van Ennio Morricone, Bruce Springsteens 'Devils and dust', 'Spiritual black dimensions' van Dimmu Borgir en Rammsteins 'Reise reise'. Verder: een heleboel Antony and the Johnsons, wat Depeche Mode-remixen, 'Lullabies to paralyze' van Queens of the Stone Age, 'Seventeen days' van 3 Doors Down en Airs 'Talkie walkie'.  En tot slot: de grootste hits van Deep Purple, een album met herrie van Slipknot, 'Classic collection vol. 1' van 2Pac, Becks 'Guero', Madrugaga's 'The deep end', de soundtrack van Top Gun en een van de slechtste albums die ik de laatste tijd heb gehoord: 'Pleasure man' van Gunther (hoogtepunt is 'Teeny weeny string bikini'). Bonus: een fijne dir met onder meer The Black Eyed Peas. As always: wees er snel bij!

Araglin Zondag 01 Mei 2005 at 10:48 pm | | sponstijd | Eén reactie