Kopieerheffing

Goed nieuws voor wie binnen nu en enkele maanden van plan was een mp3-speler of dvd-recorder aan te schaffen: de kopieerheffing die begin 2006 geïntroduceerd zou worden, is voorlopig op de lange baan geschoven. Kamerleden deden hun beklag over de wazige gang van zaken. Niet alleen zou de heffing een behoorlijk verlies voor Nederlandse elektronicafabrikanten opleveren (iedereen wijkt natuurlijk massaal uit naar het buitenland of bestelt via internet), het is bovendien nogal schimmig wat Stichting De Thuiskopie nu precies met het geld gaat doen en tot slot is januari 2006 wel erg kort dag. Minister Donner heeft de Kamer laten weten dat hij deze zorgen deelt en volgens hem geldt dit ook voor de SONT (de Stichting Onderhandelingen Thuiskopievergoeding, die onderhandelt met Stichting Brein en de elektronicabranche). Er wordt gewacht met een regeling totdat de Europese Commissie met een eigen voorstel komt. Best vreemd, trouwens. Begin november meldde Stichting Thuiskopie nog vol trots dat alles zo goed als rond was.

Overigens zou het, bij nader inzien, wel mee zijn gevallen met de heffing. Enkele maanden geleden zoemden er bedragen van 150 euro per mp3-speler (met een harde schijf) over het internet, maar dit blijkt schromelijk overdreven te zijn. Het ging om een heffing van ongeveer 25 euro, ter compensatie voor het thuis kopiëren van muziek en film. In ieder geval: het gaat allemaal niet door. Een goede zaak, want wederom wordt er klakkeloos van uitgegaan dat iedereen met een dvd- of mp3-speler zich automatisch bezighoudt met illegale praktijken en zichzelf helemaal suf downloadt, zonder ook maar greintje mededogen met de artiest te hebben.

peter Woensdag 30 November 2005 at 10:32 pm | | overig | Twee reacties

Download Dag

Vandaag (dinsdag 29 november) is het DownloadDay. Onder het motto 'Hun stem voor jouw stem' wordt aandacht gevraagd voor de online Big Noise-petitie van Novib tegen oneerlijke handelsregels. In ruil voor het invullen van de petitie mag je gratis muziek (van bekende namen als Racoon, Anastacia, Franz Ferdinand en KT Tunstall) downloaden via www.downloadday.nl (niet geschikt voor Firefox!). Zoals ik al eerder schreef, is 'gratis' een rekbaar begrip, want het gaat om met DRM beveiligde wma-bestanden, die je vijf keer mag beluisteren. Wil je de gedownloade tracks op cd branden of nog vaker beluisteren, dan moet je de nummers online aanschaffen. Er gaat weliswaar 10 procent van het bedrag naar Novib, het blijft nog steeds een kat in de zak. Maar omdat de actie op zich prijzenswaardig is, doe ik vandaag ook mee!

Novib heeft samen met de Vara de verzamelaar 'My style... my noise (De Make Trade Fair CD)' samengesteld, met daarop tracks van Nederlandse artiesten die deze actie een warm hart toedragen en belangeloos een nummer hebben afgestaan. De cd is gratis op te halen bij diverse wereldwinkels. De tracklisting ziet er als volgt uit: Acda en de Munnik - Lopen tot de zon komt / Blof (duet met Harry Kymani) - Nishike / Stuurbaard Bakkebaard - Lied van de meeuwen / Stef Bos - Stad van goud (Egoli II) / Krezip - That'll be me / Lohues & The Louisiana Blues Club - Scheuvel Blues / Th? Lau - De vriendschap / Spinvis - Aan de oevers van de tijd / Boudewijn de Groot - Op weg naar mijn lief / Ernst Jansz - Van vaders en geliefden en Pete Philly & Perquisite - Hope.

Een best aardige compilatie, die via deze link binnen te sponsen is (mp3, 128 kbps). Na het downloaden natuurlijk wel even de online petitie tekenen. Voor wat, hoort wat, nietwaar?

peter Dinsdag 29 November 2005 at 12:28 am | | sponstijd | Geen reacties

Brein

Stichting Brein ruikt bloed en verklaart de jacht op mensen die muziek en films downloaden en/of verspreiden. Aanleiding is de uitspraak van de Hoge Raad in een conflict tussen postzegelhandelaar Augustinus Pessers en internetaanbieder Lycos. De handelaar werd door een anonieme Lycos-abonnee op diens website beschuldigd van oplichting. Pessers eiste van Lycos de adresgegevens van deze abonnee. Lycos weigerde, maar moet nu alsnog met de gegevens over de brug komen. In feite gaat het echter allang niet meer om deze gegevens; de zaak werd al in 2003 aangespannen, en gefinancierd door Stichting Brein - een testcase om te zien in hoeverre anonimiteit op internet gehandhaafd kan worden.

Brein-directeur Tim Kuik slijpt alvast de messen: "Dit is een principiële uitspraak, ook voor Brein. De zaak Lycos-Pessers gaat over de vraag of een benadeelde iemand moet kunnen aanspreken op smaad. Hetzelfde principe gaat op indien Brein providers om naw-gegevens van inbreukmakers vraagt, zodat die kunnen worden aangesproken op illegale verspreiding van muziek, film en interactieve software." (bron)

Ik vind het nogal ver gaan om anonieme smaad en het illegaal kopiëren van muziek en films op één hoop te gooien (en daarbij: dit specifieke geval gaat om een website, niet om p2p-netwerken of andere manieren om content te verspreiden). Tim Kuik windt er geen doekjes om: 'Illegale downloaders zouden zich zorgen moeten gaan maken ja. We gaan actief grootschalige inbreuk op auteursrechten opsporen en met deze uitspraak in de hand de provider de persoonsgegevens van de dader vragen. We nemen aan dat er nu veel minder weerstand is bij providers.''

Lees meer »

peter Zondag 27 November 2005 at 12:50 am | | overig | Eén reactie

Jahrhundert-Hits

Tijdens het zappen tuimelde ik in 'Unsere Besten - Jahrhundert-Hits' op de Duitse zender ZDF. Het bleek een alleraardigste show te zijn, waarin men op zoek ging naar het beste Duitse lied ooit, aangedragen door tienduizenden Duitsers. Ik stapte in zo rond nummer 90 en het was erg grappig om te zien hoe er vervolgens echt van alles de revue passeerde; van Alphaville, Kraftwerk en Modern Talking via Carl Orff, Haydn en Bach naar Bert Kaempfert, Heintje, Nana Mouskouri en de Zillertaler Schurzenjager. Intussen werd er onschuldig gebabbeld met onder andere Thomas Anders (die donkere van Modern Talking), André Rieu, Jeanette Biedermann en kwam zelfs Pierre Kartner nog even voorbij zetten.

De top 10 ziet er als volgt uit: (10) Drafi Deutscher / Marmor, Stein und Eisen bricht - (9) Nena / 99 Luftballons - (8) Freddy Quinn / Junge, komm bald wieder - (7) Nicole / Ein bisschen Frieden - (6) Puhdys / Alt wie ein Baum - (5) Pur / Abenteuerland - (4) Reinhard May / Uber den Wolken - (3) Beethoven / Ode an die Freude -? (2) Karat / Uber sieben Brucken musst Du geh'n - (1) The Scorpions / Wind of Change.

Een hoog vredesgehalte dus, met een sterke nadruk op de hereniging van de twee Duitslanden in 1989. Overigens vind ik de nummer 1 echt vreselijk, maar ja, ik ben dan ook geen Duitser. De ZDF heeft een mini-site in het leven geroepen, met clips en wat achtergrondinformatie. De complete top 100 vind je hier in pdf-formaat. Ik vraag me af hoe een Nederlandse variant eruit zou zien; een bonte mix van Unico Wilhelm van Wassenaer, Toontje Lager, Frans Halsema, Louis Andriessen, Spinvis, Boudewijn de Groot, Annet Heesterman en op nummer één Frans Bauer?

peter Zaterdag 26 November 2005 at 12:22 am | | overig | Drie reacties

Patrick Cowley

De carrière van Patrick Cowley was kort, hevig en invloedrijk. Hij was zijn tijd ver vooruit en niet voor niets beschouwen onder andere de Pet Shop Boys en New Order hem als een van hun grootste inspiratiebronnen.

Cowley vormde het scharnierpunt tussen disco en house, en experimenteerde eind jaren zeventig al volop met synthesizers en vette beats. Waar bijvoorbeeld Giorgio Moroder een beetje bleef hangen in belegen disco-sferen, timmerde Cowley aan de weg met een voor die tijd unieke sound. Zo was hij verantwoordelijk voor de Sylvester-hits 'You Make Me Feel (Mighty Real)', 'Do You Wanna Funk', 'Dance (Disco Heat)' en 'Can't Stop Dancing', die ook nu nog steeds moeiteloos de voetjes van de vloer krijgen.

In 1981 richtte hij samen met Marty Blecman het label Megatone Records op. Zijn eerste single 'Menegry' was direct een succes (en niet alleen in de homo-scene in San Francisco). Een jaar later zag zijn eerste solo-album 'Megatron Man' het licht, waarop Cowley eigenhandig het disco-idioom naar een hoger plan probeerde te tillen - en daar nog in lijkt te slagen ook. Het titelnummer is een briljant, embryonaal house-nummer, met roffelende drumbreaks en aanstekelijke synthesizerlijntjes en in 'If You Feel It' zijn zelfs al heuse acid-sporen te horen (let op de break op 4:12!).

Niet alles is echter even goed; ongeveer tweederde van het album bestaat uit vrij standaard disco, compleet met zwoele zangeressen en nietszeggende refreintjes. De ijzersterke grotendeels instrumentale tracks maken echter alles goed en klinken nog net zo knisperig als 24 jaar geleden.

In 1982 rondde Cowley 'Mind Warp' af, zijn tweede en laatste solo-album. Op 12 november 1982 overleed hij aan aids, op slechts 32-jarige leeftijd. Luister naar lekker lange versies van 'Megatron Man', 'Menergy' en 'If You Feel It' - goed voor bijna een half uur muziek.

peter Vrijdag 25 November 2005 at 12:24 am | | flashback | Acht reacties

Enya (2)

Het media-offensief rond het nieuwe Enya-album 'Amarantine', de opvolger van 'A day without rain' uit 2000, is inmiddels in alle hevigheid losgebarsten. Op diverse sites las ik dat 'Amarantine' het meest experimentele Enya-album ooit is, maar dit blijkt bij nader inzien schromelijk overdreven. Enya's zevende album (de 'Frog Prince'-soundtrack meegerekend) is namelijk typisch wat je zou verwachten van de Ierse zangeres. Ik heb het al vaker gezegd en ik zeg het nu weer: waarom sleutelen aan een beproefd en succesvol (de teller staat op 65 miljoen verkochte cd's wereldwijd) concept?

Om te beginnen wat feitjes: voor het eerst duurt een album van Enya drie kwartier, staat er maar één instrumentaaltje op en zingt ze een nummer in het Japans ('Sumiregusa') en drie in de zelfverzonnen taal Loxion ('Water Shows the Hidden Heart', 'Less Than a Pearl' en 'The River Sings' - de overige nummers zijn Engelstalig). Opvallend is dat de sound van Enya in al die jaren nauwelijks is veranderd: op elkaar gestapelde zanglijnen en eenvoudige synthesizer- en piano-accenten. Volgens mij zou haar muziek enorm aan kracht winnen als Enya eens in de weer zou gaan met een compleet orkest, maar dit terzijde. Lichtelijk uptempo tracks (naar Enya-begrippen dan, je kunt hoogstens een beetje wiegen op het titelnummer, hoewel 'The river sings' is voorzien van een voortkloppende beat) worden afgewisseld met de bekende ingetogen ballads. Het zwakste punt wordt gevormd door de sonteksten, die bestaan uit nietszeggende gemeenplaatsen en rijmelarij over liefde.

'Amarantine' is een veilig Enya-album, waarop ze keurig binnen de paden van de hoogespannen verwachtingen blijft, en af en toe eens een klein hupeltje maakt om haar fans te verrassen.

Tot slot nog iets over het Loxion. Deze taal is bedacht door tekstschrijver Roma Ryan en ontstond na Enya's medewerking aan de soundtrack van 'The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring' (waarop ze een nummer in het Elfs zong). Roma had wat moeite om de juiste tekst voor ' Water Shows the Hidden Heart' en kwam met een fictieve taal op de proppen. Er gaat zelfs een heus concept achter het Loxiaans schuil; de Loxianen leven in een ander melkwegstelsel en hebben zojuist de eerste stappen in de ruimte gezet, nieuwsgierig als ze zijn naar leven op andere planeten...

peter Woensdag 23 November 2005 at 10:18 pm | | review | Geen reacties

Download Day

Bijdragen aan een betere wereld door muziek te downloaden? Het klinkt als een sprookje, maar op dinsdag 29 november wordt dit scenario voor één dag werkelijkheid. Via de site www.downloadday.nl is gratis muziek te downloaden van bekende namen als Racoon, Anastacia, Franz Ferdinand, Krezip, KT Tunstall, Starsailor en Korn. Onder het motto 'Hun stem voor jouw stem' wordt muziekliefhebbers gevraagd in ruil voor de stem van hun favoriete zanger of zangeres, hun eigen stem aan te wenden om eerlijker handel te eisen. Dat kan door online de Big Noise-petitie van Novib te ondertekenen. Novib wil het verzoekschrift in december aanbieden op een topconferentie van de Wereldhandelsorganisatie WTO, die plaatsvindt in Hongkong.

Klinkt goed natuurlijk, muziek downloaden voor het goede doel. Niets mis mee. Ik stond al op het punt om flink wat ruimte op mijn harde schijf vrij te maken om volgende week mijn slag te kunnen slaan. Als je dieper in de materie duikt, komen er echter wat haken en ogen boven water. Om te beginnen wordt de muziek aangeboden in met DRM beschermd wma-formaat en daar word ik nooit zo heel erg blij van. Verder mag je de muziek maximaal vijf keer beluisteren. Wil je de gedownloade tracks op cd branden of nog vaker beluisteren, dan moet je de nummers online aanschaffen. En zo word je blij gemaakt met een dooie mus; niets gratis downloaden, vijf keer gratis luisteren zullen ze bedoelen. Begrijp me niet verkeerd: de actie is op zich prijzenswaardig, de uitvoering laat alleen te wensen over. Als je bij voorbaat al weet dat je muziek naderhand alsnog moet kopen, dan heeft het veel meer weg van een marketingstunt van Download.nl, een van de deelnemers aan de actie. Vraag dan de deelnemende artiesten om een exclusief nummer in mp3-formaat beschikbaar te stellen. Maar tja, wie ben ik?

Edit: en vandaag kreeg ik de nieuwe Vara TV Magazine in de bus, met daarbij een gratis cd'tje: 'My style... my noise - de make trade fair cd'. Op het Vara/Nobiv-schijfje staan onder andere tracks van Spinvis, Boudewijn de Groot, Krezip en Stuurbaard Bakkebaard. Dat is wel heel toevallig...

peter Woensdag 23 November 2005 at 3:11 pm | | overig | Geen reacties

Revolver

Het tweede nummer van de vernieuwde Oor ligt nog maar net in de winkel (nog niet gelezen), of 'concurrent' Revolver dient zich alweer aan. Op 8 december (een paar weken later dan gepland) moet dit nieuwe muziektijdschrift van voormalig Aloha-hoofdredacteur Tjerk Lammers in de winkels liggen. Ik weet nog steeds niet wat ik van de nieuwe Oor moet vinden - het zwalkt naar mijn smaak wat al te zeer heen en weer. Revolver belooft wat eenduidiger te worden. Lammers ligt alvast een tipje van de sluier op. Op de voorkant van het eerste nummer staan (tadaa!) The Beatles en: "We hebben een 14-pagina's tellend artikel met interviews met Ringo en Paul en ontwerper Klaus Voormann, die de Beatles-plaat Revolver ontwierp. Verder veel aandacht voor Neil Young. En we hebben een cd'tje bijgevoegd van mensen die nummers spelen van Neil Young. Mensen die een bijzondere band hebben met het werk van Neil Young of met hem hebben samengewerkt. Zoals Stephen Stills van Crosby, Stills, Nash & Young en Dyzack." (bron)

Een gratis cd'tje is natuurlijk altijd leuk, en het eerste Revolver-nummer zal ik hoogstwaarschijnlijk wel aanschaffen, maar ik vraag me af hoe lang al die verhalen over oude rockers zullen blijven boeien. Naar het schijnt zal Revolver verder wat artikelen over (cult)films bevatten. Oor is geen concurrent van Revolver, maar omgekeerd wel - ik vraag me af hoe lang Oor nog zal doorgaan met verhalen over (bijvoorbeeld) The Band en Paul McCartney als blijkt dat Revolver deze markt veel beter weet te bespelen. Het wordt overigens nog druk in de tijdschriftenschappen, want begin volgend jaar moet ook het literaire muziekblad Wahwah het licht zien. En tot zover uw correspondent uit tijdschriftenland...

peter Maandag 21 November 2005 at 11:21 pm | | overig | Eén reactie

Teenage Mutant Ninja Turtles

Hard was ik er niet naar op zoek, leuk om te hebben is het echter wel: 'Coming out of their shells' van de Teenage Mutant Ninja Turtles. Je weet wel, de vier schildpadden Michelangelo, Leonardo, Donatello en Raphael die door groen mutatieslijm een bewustzijn kregen (en een obsessieve voorliefde voor pizza) en dankzij hun meester, de rat Splinter, werden omgetoverd in heuse ninja's. Ik weet bij god niet meer wat de verhaallijnen waren, ik geloof dat vooral ene Shredder zich ontpopte als de Grote Aartsvijand, de Krimson in het schildpaddenuniversum.

De Teenage Mutant Ninja Turtles, in 1984 bedacht door striptekenaars Kevin Eastman en Peter Laird, waren eind jaren tachtig ongekend populair en zelfs te zien in een aantal best wel succesvolle speelfilms. Op het hoogtepunt van hun roem zag in 1989 het bovengenoemde album het licht. Een onbetwist meesterwerk (ik overdrijf schromelijk), dat nu jammer genoeg behoorlijk in de vergeetput dreigt te zakken, vooral ook omdat het nergens meer te krijgen is.

Het album bevat een bont allegaartje van rock en rap, en komt zo uitermate gedateerd over, dat het weer erg grappig wordt. Bij het beluisteren van 'Pizza power', het titelnummer en 'Cowabunga' kwam het staartje van mijn jeugd boven drijven en toen ik ook nog het tenenkrommende 'Ninja rap' van Vanilla Ice op het spoor kwam, kon mijn avond niet meer stuk. 'Coming out of their shells' verdient het om eens grondig afgestoft te worden, al was het alleen maar voor de slechte raps - hoewel ik me afvraag wie ik hier een plezier mee doe, maar goed. Download het album via Rapidshare (inclusief de Vanilla Ice-track).

peter Zondag 20 November 2005 at 12:59 am | | flashback | Eén reactie

Unico Wilhelm van Wassenaer

Graaf Unico Wilhelm van Wassenaer (1692 - 1766) was een Nederlandse diplomaat. Of, om helemaal compleet te zijn, Van Wassenaer was 'lid van de Overijsselse, later van de Hollandse Ridderschap, gecommitteerde ter Staten-Generaal, hoogheemrad van Delfland, raad der admiraliteit van Rotterdam, bewindhebber van de VOC ter kamer Hoorn en Enkhuizen, gezant naar Frankrijk en landcommandeur van de Duitse Orde.' (bron) Een hele mond vol, maar vanwege zijn diplomatieke loopbaan is hij niet de geschiedenis ingegaan. Graaf Unico was namelijk dol op muziek en componeerde er in zijn vrije tijd lustig op los. Probleem was alleen dat op het schrijven van muziek in die tijd behoorlijk werd neergekeken; iemand die behoorde tot de sociale 'upper class' verlaagde zich toch niet tot componeren?

In 1979 werd in de archieven van het Kasteel in Twickel (het familiekasteel waar graaf Unico lang heeft gewoond) een manuscript gevonden van zes concertos, de zogenoemde 'Concerti Armonici'. Het handschrift van het manuscript was niet van Van Wassenaer, maar zijn naam stond wel genoemd als componist. Het bestaan van deze concertos was weliswaar al langer bekend, maar men ging er altijd van uit dat deze waren geschreven door de Italiaanse violist Carlo Ricciotti (1681-1756), die de 'Concerti Armonici' in 1740 publiceerde.

Gedegen onderzoek van musicoloog Albert Dunning wees echter uit dat deze concertos inderdaad door Van Wassenaer waren geschreven. De 'Concerti Armonici' behoren overduidelijk tot de Barok, waarbij de graaf zich nadrukkelijk heeft laten inspireren door met name Antonio Vivaldi en Domenico Scarlatti. Zijn composities zijn echter eigenwijs genoeg om op eigen benen te staan. Luister naar ?Concerto no 2? (14 MB, via Rapidshare - verdeeld in Andante, Presto Da Capella, Adagio Affettuoso en Allegro Moderato - mezzo Forte), uitgevoerd door Ton Koopman en diens Amsterdam Baroque Orchestra.

peter Vrijdag 18 November 2005 at 3:51 pm | | overig | Geen reacties

Kelly Howell

Een jaar of wat geleden kocht ik de cd 'Sanctuary of Rejuvenation' van Aeoliah, een album vol rustgevende klanken en geklingel op Tibetaanse klankschalen. In het cd-boekje las ik dat de muziek specifiek bedoeld was voor kuuroorden en niet alleen een ontspannen werking heeft, maar ook goed zou zijn voor de huid. Dat is interessant natuurlijk en mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen toen ik de cd opzette. Helaas merkte ik niets. Ook niet na herhaaldelijk luisteren. Hetzelfde overkwam me met 'Brainsessions' van Ad Visser, waarbij ik voortdurend het karakteristieke hoofd van Ad voor mijn geestesoog zag opdoemen - daar word je ook niet rustig van.

Dan zie ik liever Kelly Howell voor me, hoewel haar muziek eveneens weinig effect op me heeft. Zojuist luisterde ik naar haar cd 'Increase Creativity', bedoeld om je creatieve sappen vrijelijk te laten vloeien. Creatief werd ik er echter niet van (was ook niet de bedoeling trouwens), wel wat slaperig. Howell is oprichter van Brain Sync, 'the leader in brain wave audio technology'. Al ruim twintig jaar houdt ze zich bezig met alfagolven, energiebanen, sublimale boodschappen en noem het maar op. Ze heeft tientallen cd's uitgebracht, die allemaal iets van je gedaan proberen te krijgen; of het nu gaat om stoppen met roken, afvallen, hardlopen, in slaap vallen, Howell heeft de juiste cd in huis. 'Increase Creativity' bevat één lange track van 55 minuten, een pulserende, rustgevende synthesizerdreun die zo'n beetje eindeloos lijkt door te zoemen. De muziek zou de alfa- en thetafrequenties van je brein aanspreken, oftewel: ''Reach a state of profound relaxation that expands your perceptions and opens the channel to your personal sources of inspiration.'' Klinkt goed, nietwaar? Ik denk dat ik maar in slaap ga vallen met dit album, eens zien hoe creatief ik morgen wakker word...

Op de site van Brain Sync kun je een zeven minuten durende meditatie-oefening downloaden (best wel saai). Heb je de smaak te pakken, download dan 'Increase Creativity' (86 MB, via You Send It - dus wees er snel bij).

peter Vrijdag 18 November 2005 at 12:21 am | | interessant | Eén reactie

Eros 'DNS-storing' Ramazzotti

Wegens technische problemen was Araglin.nl afgelopen woensdagavond en -nacht niet bereikbaar. Iets met een verkeerde DNS-verwijzing, waar met name Chello- en Casema-klanten door getroffen werden. Opmerkelijk genoeg kon ik als Chello-abonnee probleemloos overal naar toe surfen, maar bleek alleen mijn eigen site onbereikbaar. Inmiddels werkt alles weer als een zonnetje (hoop ik tenminste) en is het tijd voor het nieuwe album van Eros Ramazzotti. Ik wilde hier eigenlijk gisteren een stukje over tikken - de grote DNS God beschikte anders.

Nu mis je niet zo veel aan 'Calma Apparente', het tiende album van Eros. De Italiaanse zanger heeft zijn niche gevonden: midtempo niets-aan-de-hand popliedjes, met af en toe een beroemde gast die gezellig mee komt zingen. Deze keer is het de beurt aan misthoorn Anastacia in de tweetalige ballad 'I Belong To You (Il Ritmo Della Passione)'. De tijd dat Ramazzotti nog wist te verrassen (zo'n beetje in de periode van 'Musica E' uit 1995) is definitief voorbij. De 13 tracks klinken stuk voor stuk hetzelfde en na een kwartiertje had ik geen idee of ik nu naar nummer 2 ('L'Equilibrista) of naar nummer 6 (Sta Passando Novembre) aan het luisteren was. Het album is tot in de puntjes geproduceerd en de nummers kunnen probleemloos worden opgenomen in de playlist van Sky Radio, maar het klinkt allemaal zo verdomd glad dat er weinig lol meer aan is; de (vakkundige) gitaarsolo's, violen en piano-riedels hoor je van mijlenver aankomen, net zoals de schrikeffecten in slechte horrorfilms.

Hoewel mijn Italiaans enigszins roestig is, heb ik het gevoel dat de teksten voornamelijk over liefde en relaties gaan - niets nieuws onder de zon dus. Het enige voordeel is wel dat ik 'Calma Apparente' kan blijven draaien en draaien: er blijft namelijk helemaal niets hangen.

peter Donderdag 17 November 2005 at 8:56 pm | | overig | Eén reactie

Carl Maria von Weber

Carl Maria von Weber (1786-1826) staat bekend als 'de vader van de Duitse romantische opera'. Daarnaast is hij de geschiedenis ingegaan als de man die standaardzitplaatsen van de orkestleden introduceerde en was hij de eerste die dirigeerde op het podium met een stokje (in plaats van wild zwaaiend achter een piano), maar dat lijken me zaken om minder trots op te zijn.

De vader van Carl Maria von Weber was in de verte familie van Mozart en probeerde van zijn zoon uit alle macht een wonderkind te maken. Hij trok met Carl Maria van jaarmarkt naar jaarmarkt en wist hem uiteindelijk in de leer te krijgen bij Michael Haydn. In 1806 wordt Carl Maria kapelmeester van het theater in Breslau. Na een uit de hand gelopen slemppartij (waarbij hij per ongelijk een fles salpeterzuur naar binnen klokt), belandt hij bij de extravagante hertog Ludwig in Stuttgart. Ook deze betrekking is maar van korte duur: na wat dubieus gesjoemel met geld, wordt Carl Maria in de gevangenis gegooid en vervolgens het land uitgesmeten. Na de nodige omzwervingen (en een huwelijk met operazangeres Carline Brandt) komt hij uiteindelijk in Dresden terecht, waar hij een levenslange aanstelling als muzikaal leider van het operagezelschap in de wacht sleept. In deze periode van relatieve rust komen zijn beroemdste werken 'Der Freischutz', 'Aufforderung zum Tanz', 'Euryanthe' en 'Oberon' tot stand. Hij overlijdt tijdens een reis naar Londen, op 39-jarige leeftijd.

De muziek van Carl Maria von Weber is groots en meeslepend, bombastisch, pompeus en met de nodige tempowisselingen - precies zoals ik het graag hebben wil, want met dat voorzichtige gepingel op een piano heb ik niet zoveel. Na meestal een wat rustig begin, vliegen de roffelende pauken en aanzwellende strijkers je al snel om de oren. Luister, om eens kennis te maken met deze romantische componist (wiens muziek veel te weinig wordt uitgevoerd), naar 'Aufforderung zum Tanz, opus 65', 'Euryanthe, opus 81', Oberon, JV 291' en 'Der Freischütz, opus 77' (deze zip moet je hebben). De opnames stammen uit 1973 (en zijn later digitaal opgepoetst), uitgevoerd door de Berliner Philharmoniker onder leiding van Herbert von Karajan.

peter Dinsdag 15 November 2005 at 9:55 pm | | overig | Geen reacties

Kate Bush

Voor 'Aerial', het eerste nieuwe album van Kate Bush sinds 12 jaar, ben ik eens goed gaan zitten. 'Aerial' is geen cd om eens lekker weg te luisteren, en geeft pas na meerdere luisterbeurten al zijn geheimen prijs - vandaar ook dat ik deze keer een wat langere review heb geschreven. Het album is verdeeld over twee schijfjes: 'A Sea of Honey' en 'A Sky of Honey'. Het eerste schijfje valt te omschrijven als een verzameling observaties, terwijl het tweede een 'concept-suite' is.

Openingsnummer en eerste single is 'King of the Mountain', waarin Kate Bush in de huid kruipt van Elvis en zijn leven doordrenkt met mysterieuze toespelingen: "Another Hollywood waitress / Is telling us she's having your baby / And there's a rumour that you're on ice / And you will rise again someday / And that there's a photograph / Where you're dancing on your grave". 'Pi' is een voortglijdend, rustig nummer over de liefde van een wiskundige voor cijfers. Het huppelende 'Bertie' is een hymne aan haar zoon. Een van de meest intrigerende tracks is de nerveuze piano-ballad 'Mrs. Bartolozzi'; Bush beschrijft hoe een vrouw haar kleren en die van haar man in de wasmachine stopt en toekijkt hoe de kledingstukken zich met elkaar vermengen en daarbij steeds opgewondener raakt: "My blouse wrapping itself around your trousers / Oh the waves are going out/ My skirt floating up around your waist / Washing machine / Washing machine".

Lees meer »

peter Maandag 14 November 2005 at 8:58 pm | | review | Twee reacties

Muzieksmaak

Een half jaar geleden schreef ik over het ontwikkelen van een eigen muzieksmaak. En om mezelf even te citeren: ''[...] tussen de 20 en 25 jaar 'stolt' de behoefte aan nieuwe muziek. Daarna worden eind twintigers en 30+'ers opgeslokt door werk en gezin. De meeste mensen blijven wel trouw aan de muziek die ze goed vinden of komen nieuwe muziek op het spoor die erg op de muziek lijkt die ze al kennen.'' In het stukje citeerde ik Tom ter Bogt, hoogleraar popmuziek aan de Universiteit van Amsterdam, die onlangs met een klein vervolgonderzoek op de proppen kwam.

De conclusie is hetzelfde (in je puberteit worden de fundamenten van je muzikale smaak gelegd), maar nu zijn er cijfers om deze theorie te ondersteunen. Ter Bogt volgt 500 jongeren tussen de 13 en 29 jaar en ondervraagt deze vijf keer in twee?neenhalf jaar tijd over hun muzieksmaak. Anderhalf jaar en drie metingen verder komt hij met de (voorlopige) conclusie. ''Er wordt vaak gedacht dat de muzieksmaak van pubers snel wisselt, maar het tegendeel blijkt waar. Tieners hebben al een grote kennis van populaire muziek. Als zij eenmaal een bepaalde stijl aanhangen, blijven zij dat waarschijnlijk heel lang, misschien wel de rest van hun leven, doen.''

Jongeren onderscheiden vijf hoofdstijlen in de popmuziek: pop (Top 40, Nederlands, smartlap), rock (rock, heavy metal, punk/hardcore, gothic), urban (rap, reggae, soul, R&B), dance (house, trance, techno) en elite (klassiek, jazz, blues, wereldmuziek). Opvallend is volgens Ter Bogt dat vooral de moeder veel invloed heeft. ''Vaders kunnen als individu wel invloed hebben op de smaak van hun kind, maar er is geen systematiek in te ontdekken. Terwijl het wel vaker voorkomt dat kinderen van moeders die van rock houden, zelf ook van rock of urban houden. Moeders hebben ook een positieve invloed op de waardering van hun kinderen voor klassieke muziek.''

Hoewel ik altijd wel een beetje huiverig sta tegenover dit soort onderzoeken (welke kinderen zijn ondervraagd? uit welke milieus komen zij? hoe wordt hun kennis gemeten?), lijkt de boodschap duidelijk: stel kinderen op jonge leeftijd bloot aan zoveel mogelijk genres om op te laten groeien tot muzikale alleseters. (bron: Planet Internet, 3voor12)

peter Zondag 13 November 2005 at 5:31 pm | | interessant | Twee reacties

Overpeinzing

Even een verzamelpostje met wat interessant nieuws tussendoor. Begin deze week werd bekend dat Stichting Thuiskopie naar alle waarschijnlijkheid begin 2006 een kopieerheffing op mp3-spelers en dvd-recorders zal invoeren. Aanvankelijk zou het gaan om een heffing tot wel 150 euro per muziekspeler, maar Stichting de Thuiskopie beklemtoont dat het allemaal wel meevalt. "De vergoeding zou, naar de huidige stand van de onderhandelingen, niet of nauwelijks boven de 20 euro per apparaat uitkomen." (Zie voor meer informatie dit artikel op ZDNet.)

Verder is p2p-dienst Grokster deze week uit de lucht gehaald. Dat zat er aan te komen, want vier maanden geleden oordeelde het hoogste gerecht in Amerika dat Grokster voor schending van de auteursrechten kon worden vervolgd omdat de dienst te weinig zou hebben gedaan om misbruik te voorkomen. Grokster kreeg een boete van 50 miljoen dollar opgelegd en is inmiddels gestopt met het aanbieden van het ruilprogramma. De Amerikaanse auteursrechtenorganisatie RIAA richt zijn pijlen nu op WinMX, Bearshare en eDonkey en deze diensten zijn inmiddels offline, of sluiten binnenkort hun deuren. Limewire heeft bekendgemaakt te werken aan een filter dat de verspreiding van illegale content tegenhoudt (kleine kans dat dit gaat werken, maar goed). Het enige bedrijf dat de strijd met de RIAA aandurft is StreamCast, verantwoordelijk voor de Morpheus-software.

Zelf maak ik eigenlijk nooit meer gebruik van p2p-programma?s of BitTorrent ? dankzij de talloze muzieklogs in combinatie met Rapidshare en andere uploaddiensten kom ik meer muziek op het spoor dan ooit tevoren. En daar ligt volgens mij ook de toekomst - organisaties als Stichting Brein hebben een stok om te slaan met het argument dat legale muziekdiensten nu een goed alternatief vormen, met een groot aanbod. De collectie vage, aparte en weirde muziek laat echter hopeloos te wensen over. Om te voorkomen dat deze muziek in de vergetelheid belandt, zit er dan ook niets anders op deze bijna vergeten juweeltjes via (bijvoorbeeld) Araglin.nl binnen te halen...

peter Vrijdag 11 November 2005 at 5:13 pm | | overig | Eén reactie

Cyndi Lauper

Cyndi Lauper staat voor mij gelijk aan drie hits: 'Girls Just Want to Have Fun', 'Time After Time' en 'True Colours'. Ze heeft natuurlijk veel meer hits gescoord, maar altijd als ik haar op tv zie optreden of op de radio hoor, komt wel een van deze nummers voorbij zetten. Haar debuutalbum 'She's So Unusual' uit 1984 was een klapper en effende de weg voor een radiovriendelijk soort new wave-postpunk-popfunk (om er maar eens een labeltje op te plakken). Op haar latere albums richtte ze zich meer op ballads en middle-of-the-road pop, en verflauwde mijn aandacht.

Cyndi Lauper bleef echter gestaag albums uitbrengen en deze week zag 'The Body Acoustic' het licht. Op deze cd steekt ze haar oude hits in een nieuw jasje en heeft daarbij de hulp in geroepen van beroemde gasten als Shaggy, Sarah McLachlan, Vivian Green, Ani DiFranco en Jeff Beck. Dit concept is natuurlijk niet nieuw, en het resultaat is... tja, ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Cyndi Lauper heeft prachtige songs geschreven die ook in wat uitgeklede versie overeind blijven (het duet met Sarah McLachlan in 'Time After Time' is erg mooi bijvoorbeeld).

Laupers stem heeft een rafelig randje gekregen, en dat past wonderwel bij de meeste nummers. Het ligt er echter soms wel een beetje dik bovenop; zo van: en nu gaan we een hele mooie versie maken van 'True Colours', compleet met cello. Wat Shaggy te zoeken heeft op 'All Through The Night' snap ik niet helemaal en 'Girls Just Want to Have Fun' is voorzien van een wat overbodig ska-ritme. 'Sisters of Avalon' met Ani DiFranco is daarentegen erg goed uit de verf gekomen.

'The Body Acoustic' zwalkt enigszins heen en weer, waarbij geslaagde versies worden afgewisseld met wat mindere, hoewel geen enkele track echt slecht is te noemen. Waar de nu 52-jarige Cyndi Lauper wél helemaal in is geslaagd, is haar oude fans (die nu zo'n beetje midden dertig zijn denk ik) opnieuw aan te spreken, zonder al te overdreven het jaren tachtig-gevoel onder de mottenballen vandaan te willen halen.

peter Donderdag 10 November 2005 at 11:20 pm | | review | Geen reacties

Dragonforce

Mijn hoster Sacha kwam enige tijd geleden met een mp3'tje van Dragonforce op de proppen. "Moet je luisteren, dit is echt heel erg", was zijn commentaar. Nu weet ik niet wat dit over mij zegt, maar ik vond de muziek van deze Engelse powermetal-formatie lang zo slecht nog niet. Op hun website blaast de groep behoorlijk hoog van de toren en wordt de ene superlatief na de andere opgelepeld ('DragonForce have established themselves as THE heavy metal band of the past year' en gitarist Herman Li over een hun nieuwe album: "I've never heard an album that sounds like Inhuman Rampage! The title says it all! It's seriously gonna blow some heads off around the world during the next year.") en dat hoort natuurlijk ook een beetje bij het genre.

De vingervlugge gitaar- en keyboardsolo's vliegen je om de oren, de drummer houdt nogal van opschieten, zanger ZP Theart beschikt over zo'n typische hoge powermetal-stem en de songteksten gaan helemaal nergens over. Het is allemaal zwaar over de top, maar spelen kunnen ze. Dragonforce neemt zichzelf gelukkig niet bijster serieus; de meeste foto's zijn zo overdreven metal dat het erg grappig wordt en in de video-afdeling zijn Spinal Tap-achtige clips te zien van de zanger die over een microfoonstandaard struikelt en gitarist Sam die enthousiast rondjes draait om vervolgens pardoes het publiek in te duikelen. Hun nieuwe album 'Inhuman Rampage' ziet op 6 januari het licht en als voorafje kun je de track 'Through the Fire and Flames' downloaden (samen met 'My Spirit Will Go On' en 'Black Winter Night'). Liefhebbers van Rhapsody, Stratovarius en Gamma Ray kunnen hun hart ophalen. Heb je geen flauw idee wat je moet verwachten: oordopjes en een zuurstoffles zouden wel handig zijn.

peter Woensdag 09 November 2005 at 11:45 pm | | bio | Eén reactie

Popol Vuh

Oh nee! Niet weer zo'n wazig Duits krautrock-bandje uit de jaren zeventig! Jawel, want in geen enkele periode werd er zoveel geëxperimenteerd met elektronica en diverse stijlen en genres. Een van de meest intrigerende groepen uit dit decennium is Popol Vuh, in 1969 opgericht door Florian Fricke, Frank Fiedler en Holger Trulzsch. De groep stond aan de wieg van de new age- en ambient-stroming, en maakte al wereldmuziek nog voordat de term was uitgevonden. Vooral Fricke was uitermate geïnteresseerd in religie en de albums van Popol Vuh kennen dan ook sterke spirituele elementen. Zo bevat bijvoorbeeld 'Hosianna Mantra' uit 1972 hypnotiserende Gregoriaanse gezangen en pulserende drones.

'Einjager und Siebenjager' (uit 1975) wordt beschouwd als het beste album van de groep, maar ik twijfel tussen dit album en 'Coeur de Verre' uit 1976, de soundtrack van de gelijknamige film van Werner Herzog (met wie Popol Vuh regelmatig samenwerkte). Op 'Coeur de Verre' worden Oosterse elementen (met de hulp van sitarspeler Alois Gromer en fluitist Mattias Tippelskirch) naadloos vermengd met westerse psychedelische rock en het resultaat is verbluffend: alsof je in een bootje dobbert op de Ganges in het gezelschap van een aantal muzikanten die de omgeving in muziek weten om te zetten. Hoewel het album nu misschien wat gedateerd overkomt, biedt 'Coeur de Verre' meer dan ogenschijnlijk doelloos gepingel en vallen na beluistering alle thema's netjes op hun plaats.

Kortom: voor wie behoefte heeft aan eens wat anders. Download het album via Rapidshare: deel 1 en deel 2 (320 kbps).

peter Dinsdag 08 November 2005 at 11:42 pm | | interessant | Twee reacties

Kratarknathrak

Pieter Winkelaar (alias de dj en muzikant die zich bedient van de bijna onuitsprekelijke naam Kratarknathrak) heeft onlangs zijn nieuwe album 'Dogun Teatime' uitgebracht, en naar goede gewoonte gaat het ook deze keer om een online release, gratis te downloaden via Laidback Electronica (inclusief artwork). 'Dogun Teatime' telt tien tracks die laveren tussen ambient, electro, industrial en intelligent techno (als dit genre nog bestaat tenminste). Het knispert allemaal fijn je speakers uit, met het nodige elektronische gebliep, geratel en enkele intrigerende (film)samples. Ik vind het wel wat weg hebben van de relaxte techno die begin jaren negentig opkwam, Carl Craigs 'Dreamland', latere Speedy J, Psyche, Orlando Voorn, dat werk. Kratarknathraks ep 'Retrograad' (meer ambient getint, in de stijl van 'Cumulonimbus II - Ambient Recordings 2003-2005', verkrijgbaar bij de betere p2p-handelaar) is eveneens te downloaden via Laidback Electronica.

Overigens maakt Pieter onder de naam The Peoples Republic of Europe snoeiharde industrial (niet aan mij besteed) en is hij bassist van de new wave-format Fertile Reality, die eveneens aan gratis releases doen (zo is onder meer het best aardige album 'The Dune of the Mill' van het net te plukken). Daarnaast doet ie nog veel meer op zijn label New Darkness Recordings, maar ik heb geen om dat allemaal uit te gaan zoeken. Bovendien heb ik 'm nu al weer genoeg veren in de kont gestoken...

peter Maandag 07 November 2005 at 9:47 pm | | sponstijd | Twee reacties

Enya

Dat Enya niet al te productief is, mag als bekend worden verondersteld. De Ierse zangeres (elders op Araglin.nl vind je een uitgebreide biografie) brengt zo om de vijf jaar een album uit. 'A Day wihout Rain' zag in 2000 het licht en miljoenen Enya-fans verkeren al een paar weken in een verhoogde staat van paraatheid, want op 14 november verschijnt de nieuwe single 'Amarantine', op 21 november gevolgd door het gelijknamige nieuwe album. Enya werkte wederom samen met Nicky en Roma Ryan; aan een beproefd recept moet je immers niets veranderen, ook al betekent dat dat bijkans het complete oeuvre van Enya onderling inwisselbaar is.

''We krijgen soms te horen: jullie maken altijd dezelfde muziek. Ik vind van niet. Waarom zegt men dat nooit over rock-'n-rollbands? Die doen toch ook steevast hetzelfde? Het is Enya-muziek. Dit is wat er uit haar hoofd komt'', aldus Nicky Ryan op een persconferentie.

In ieder geval: de timing van 'Amarantine' (zo vlak voor de feestdagen) is onberispelijk en de cd zal ongetwijfeld in talloze Amerikaanse en Engelse sokken boven de open haard belanden. Op de officiële Enya-site kun je een tiental seconden van de single beluisteren (streaming) en dat klinkt als vanouds. Een stuk authentieker dan 'Sumiregusa', de nep-cd waar ik eerder over schreef (dit verzamelalbum met Enya-achtige tracks is nog steeds beschikbaar via Rapidshare overigens). Ik hoop alleen dat 'Amarantine' nu eens wat langer duurt dan het gebruikelijke half uurtje van een reguliere Enya-cd. Aan de tracklisting te zien (12 nummers) is dit ijdele hoop.

peter Maandag 07 November 2005 at 8:35 pm | | overig | Eén reactie

David Hasselhoff

Over Knight Rider geen kwaad woord. Samen met McGyver en The A-Team vormde deze serie de ruggengraat van mijn jaren tachtig. Later is het nooit meer goed gekomen met David Hasselhoff - in mijn optiek dan. Voor Baywatch en Baywatch Night bleef ik in ieder geval niet thuis. Hoewel ik niet zo ver wil gaan als ene Warren S. Apel die in Hasselhoff de vleesgeworden Antichristus ziet en daartoe de nodige (overigens zeer overtuigende) argumenten aandraagt. Het werd allemaal nog genanter toen hij ook nog ging zingen, met als belangrijkste wapenfeit 'Looking for freedom' uit 1989. Opvallend genoeg is de acteur vooral in Duitstalige contreien extreem populair; zijn albums worden in eerste instantie alleen in Duitsland en Zwitserland uitgebracht.

Nu zat ik een beetje te grasduinen in het multimedia-archief op de officiële en tweetalige David Hasselhoff-fansite en stuitte op het bijzonder vreemde 'Pingu Dance', een kinderliedje waarin een rappende David in de huid kruipt van pinguïn Pingu: ''OK everybody, this is the Pingu prance / All everybody have to do the Pingu dance / My name is Pingu, come on dance to the beat / It's easy if you try just watch my feet / It's all, be happy and have some fun.''

Ik heb niet kunnen ontdekken wanneer en waarom dit nummer is gemaakt, maar alleen al het feit dat het bestaat, boort alle hoop op een eventuele rehabilitatie (met de nieuwe Knight Rider-film bijvoorbeeld) de grond in. In het audio-archief vind je als echte Haselhoff-fan nog veel meer bijzondere zaken, zoals 'A Knight Rider Christmas' en het jaren zestig-achtig 'White Bird'. En vergeet vooral niet alle clips te bekijken!

peter Zondag 06 November 2005 at 12:36 pm | | interessant | Zes reacties

Oskar Sala

Toen Robert Moog (1934-2005) nog in de luiers lag, legde de Zwitserse Friedrich Trautwein (1888-1956) de laatste hand aan zijn pre-synthesizer, de Trautonium. Een soort uit de kluiten gewassen orgel, volgestopt met elektronica. Trautwein doceerde aan het Conservatorium van Berlijn, en een van zijn studenten was Oskar Sala (1910-2001). De toen 19-jarige Sala was behoorlijk onder de indruk van de Trautonium en ontwikkelde zich al snel tot dé Trautonium-expert bij uitstek. Sterker nog: hij was zo'n beetje de enige persoon in de wereld die het apparaat behoorlijk wist te bespelen.

In de jaren vijftig kwam Sala met een polyfonische versie op de proppen, de Mixturtratonium. Ook dit apparaat bracht uiterst vervreemdende geluiden voort, onder meer te horen in de Hitchcock-klassieker 'The Birds'. In de jaren die volgden perfectioneerde Sala zijn instrument, verleende hij zijn medewerking aan talloze soundtracks en bracht hij de Mixturtratonium onder de aandacht van onder andere Tangerine Dream en Kraftwerk.

In 1988 verscheen de cd 'My Fascinating Instrument', met daarop zes eigen composities. In een uitvoerige review vond ik de volgende beschrijving van het eerste nummer 'Fantasie-Suite in drei Satzen fur Mixturtrautonium Solo': ''Mixture sounds and string music, space- and echo effects with linear shifting frequency variations, percussion effects, and prior to the coda a fantasy scene from the intermediate region of sounds and noises.''

De experimentele muziek komt op mij over als een verhitte discussie tussen buitenaardse wezens... Als je nieuwsgierig bent naar de begindagen van de elektronische muziek is dit een absolute aanrader. Zo niet, dan heb je in ieder geval muziek in huis om je buren de stuipen op het lijf te jagen. Download het album via Rapidshare: deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4 (inclusief cover).

peter Zaterdag 05 November 2005 at 2:00 pm | | interessant | Geen reacties

Prussian Blue

Als het een grap is, dan wel een hele ingenieuze en behoorlijk smakeloze: Prussian Blue, oftewel de ogenschijnlijk onschuldig ogende 13-jarige tweelingzusjes Lynx en Lamb Gaede. Moeder April is actief in de Amerikaanse National Vanguard-beweging (edit: een splintergroepering van de neo-nazistische National Alliance, in hun eigen woorden 'an intelligent and responsible organization that stands up for the interests of White people') en het is dan ook niet verwonderlijk dat ze haar dochters in lachwekkende Duitse Heidi-kleding hijst en hun hoofden volstopt met flauwekul over de suprematie van het 'witte ras'. Lynx en Lamb zorgden voor de nodige ophef met hun debuutalbum 'Blond Hair, Blue Eyes', met daarop 'folkliedjes als 'I will bleed for you' en 'Victory day'.

De National Vanguard zelf is uitermate enthousiast over het duo: ''The impact could be huge and their influence will encourage 'copycats' ...creating an entire genre of pro-White music.'' Ook de meiden zelf laten zich niet onbetuigd: ?Usually our friends suggest songs that they'd like to hear us sing. And they have to be songs that have meaning to us and our listeners and have a good message for White youngsters....'' De muziek zelf is akoestisch van aard (gitaar en viool), bij vlagen behoorlijk vals gezongen, om nog maar te zwijgen over de dubieuze songteksten. Op hun website kun je twee mp3'tjes downloaden en een aantal dirndl-jurkjes bekijken. Ik kan er wel om lachen, maar het zou fijn zijn als iemand me kan vertellen dat dit een grote grap is - hoe dieper ik in de geschiedenis van National Vanguard duik, hoe obscuurder en racistischer het allemaal wordt.

Edit: en inderdaad, het is geen grap. De meiden, en vooral moeder April, zijn bloedserieus - na enig leeswerk komen twijfelachtige verbanden naar boven en blijken Lynx en Lamb zelfs de holocaust te ontkennen. En zo krijgt een in eerste instantie lollig stukje een nogal grimmige bijsmaak. Ik heb er over nagedacht om deze entry te verwijderen, maar heb besloten om het te laten staan - als symbool van de domheid van de mens en de lange weg die we nog te gaan hebben. Note to self: volgende keer eerst goed lezen, en pas daarna een stukje schrijven...

peter Vrijdag 04 November 2005 at 9:45 pm | | overig | 46 reacties

MTV Awards

Helemaal vergeten: gisteren vond in Lissabon de 12e editie van de MTV Music Awards plaats. MTV zal de komende twee weken de uitzending ongetwijfeld uitgebreid herhalen (net zolang tot het je neus uitkomt). Grote winnaar was Green Day, dat met twee awards (voor beste rockgroep en beste album) naar huis ging. Een beetje vreemd, want 'American Idiot' stamt al uit 2004. De overige winnaars (Robbie Williams - beste artiest, Shakira - beste vrouwelijke artiest, Black Eyed Peas - beste popgroep, Snoop Dogg - beste hiphop-act, Alicia Keys - beste R&B-artiest, Coldplay - beste song (Speed of Sound), James Blunt - beste nieuwkomer, Gorillaz - beste groep en System of a Down - beste alternatieve act) waren niet bijster verrassend.

Madonna kroop uit een grote discobal en Robbie Williams dook tot afgrijzen van de beveiligingsmedewerkers het publiek in, en werd zo te zien gretig betast door alle fans. De show werd gepresenteerd door Borat Sagdiyev, oftewel de Britse komiek Sacha Baron Cohen, beter bekend als Ali G., die voor de nodige platte grappen zorgde. Zo kondigde hij de Pussycat Dolls aan met: ''Maak je klaar om te masturberen, want hier komen de zingende hoeren.'' En over Shakira: ''In mijn taal betekent Shakira vagina.'' De awards voor Nederlandse en Belgische act bleef in Den Haag, hoewel dit jaar niet Kane, maar zangeres Anouk in de prijzen viel. Dus tja, niets nieuws onder de zon dus.

peter Vrijdag 04 November 2005 at 4:31 pm | | overig | Geen reacties

Specialisatie

Als je iemands smaak bepaalt aan de hand van de films die hij of zij kijkt, dan zou het er voor mij niet zo best uitzien. Ik heb een voorkeur voor vieze horror- en slechte B-films, iets waar mijn vriendin wat minder blij mee is. En terwijl zij met een vriendin naar de bioscoop ging voor 'Pride & Prejudice' (gaap), schoof ik 'Resident Evil: Apocalypse' in mijn dvd-speler. Het eerste deel uit 2002 was best aardig en dat geldt ook voor het tweede deel - als je tenminste niet al te veel nadenkt over de plot, en dat moet je natuurlijk nooit doen.

Het verhaal is eenvoudig samen te vatten met de volgende opsomming: ondergronds laboratorium - geheime experimenten - het gaat mis. Hoofdrolspeelsters Milla Jovovich en Sienna Guillory lopen de hele film rond in Tomb Raider-pakjes, er gaat een hoop stuk en er zijn zombies. Wat wil een mens nog meer? Toen ik mijn in plaatselijke Videoland-videotheek rondstruinde (ik was er al maand of wat niet meer geweest) viel het me op dat de horrorcollectie behoorlijk was toegenomen, waarbij vooral de grote hoeveelheid Aziatische horror in het oog sprong.

Ik complimenteerde de eigenaar met zijn aanbod en hij vertelde me dat het scenario dat hij jaren geleden al had voorspeld, nu werkelijkheid is geworden: steeds meer mensen downloaden de nieuwste blockbusters, waardoor een videotheek op dat vlak minder interessant wordt. De oplossing is specialisatie, het aanbieden van genrefilms voor liefhebbers. Hij vond het heerlijk om de meest obscure titels op de kop te tikken en zo zijn klanten tevreden te stellen. De conclusie is snel getrokken: allemaal de nieuwste films downloaden, zodat ik in de videotheek zonder problemen mijn behoefte aan wazige horror kan bevredigen!

peter Vrijdag 04 November 2005 at 01:15 am | | film | Eén reactie

Madonna

Madonna zal niet de geschiedenis ingaan als een geweldige zangeres, wel als een artiest met de gave om zich te omringen met talentvolle muzikanten en producers. Ze loopt altijd net een paar stappen voor alle hypes en trends uit, en dat is ook een kunst natuurlijk. 'Ray of Light' was een erg goed album (mede dankzij producer William Orbit), 'Music' (met producer Mirwais) ook best aardig, maar 'American Life' (eveneens onder de bezielende leiding van Mirwais) stelde me een beetje teleur.

Haar nieuwe album 'Confessions on the dance floor' bevat, zoals de titel al doet vermoeden, uptempo tracks, waarbij nadrukkelijk leentjebuur wordt gespeeld bij de jaren tachtig. Niet geheel verwonderlijk, want aan het roer stond Stuart Price, die naam maakte als Jacques Le Cont en Les Rythmes Digitales (check zijn briljante 80's-pastische 'Dark dancer'!) en tegenwoordig als 'musical director' de scepter zwaait over Madonna's live-optredens. Vaste lezers weten dat ik een zwak heb voor de jaren tachtig en de paar tracks van 'Confessions on the dance floor' die al heb mogen beluisteren, gingen er in als gesneden disco/synthpop-koek. 'Future lovers' bijvoorbeeld klinkt als een opgefriste versie van Donna Summers 'I feel love', met hetzelfde nerveuze Moroder-sequencerlijntje, 'Forbidden love' heeft dankzij de vocoders in de verte iets weg van Air en in 'Jump' blaast Madonna haar eigen gloriedagen ten tijde van 'Erotica' nieuw leven in. Niet alles is even goed; single 'Hung up' (met de sample van Abba's 'Gimme! gimme! gimme!') klinkt aanstekelijk, maar wel erg 'cheesy' en 'Push' komt nogal overbodig over.

Maar goed, het album ziet op 15 november het licht, en tegen die tijd kom ik wel met mijn definitieve oordeel. 'Confessions on the dance floor' zou voor Madonna wel eens hetzelfde kunnen betekenen als het 'comeback-album' 'Light Years' van Kylie Minogue, hoewel Madonna natuurlijk nooit zo diep is gevallen als Kylie.

peter Donderdag 03 November 2005 at 9:32 pm | | overig | Twee reacties

Ennio Morricone

Ik hoorde Ennio Morricone's 'Chi Mai' voor het eerst in een Chinees restaurant en heb lang gedacht dat het nummer uit een of ander Chinees kostuumdrama afkomstig was. Naar verluidt denken velen dat 'Chi Mai' een Chinees gerecht is, maar dat waag ik in twijfel te trekken. Pas veel later kwam ik er achter dat het om een van de sleutelnummers uit de 'Le Proffesionnel' ging, een film uit 1981 van regisseur Georges Lautner, met in de hoofdrol Jean-Paul Belmondo. Componist van dienst is Ennio Morricone, het meest bekend van zijn soundtracks voor talloze spaghettiwesterns ('A Fistful of Dollars' en 'The Good, the Bad and the Ugly' zijn toch wel de hoogtepunten), hoewel hij voor uiteenlopende films (meer dan 500) en regisseurs de muziek heeft verzorgd.

Ik heb 'Le Proffesionnel' nooit gezien, maar opvallend genoeg kende ik wel een groot aantal nummers van de soundtrack, zoals het bovengenoemde 'Chi Mai' en 'Le vent, le cri'. De Franse film over een geheim agent die het recht in eigen hand neemt, moet erg spannend zijn - de soundtrack doet echter anders vermoeden: aanzwellende violen, romantische pianomelodieën, oppoppende drums en af en toe wat dreigende klanken, die ik meer associeer met een moeilijk en gekweld kijkende acteur achter een beregend raam met een glas whisky in de hand dan met een meedogenloze moordenaar.

In ieder geval: download de soundtrack van 'The Professionnal', inclusief nostalgisch vinylgekraak en geruis aan het begin van elke track.

peter Donderdag 03 November 2005 at 7:54 pm | | flashback | Eén reactie

Naar de hel (en weer terug)

Ik was even bang dat het The Darkness-zanger Justin Hawkins allemaal naar het hoofd gestegen was. Zijn enkele maanden geleden verschenen solo-single 'This Town Ain't Big Enough For The Both Of Us' (een cover van de Sparks-klassieker uit 1974) was tenenkrommend: een hyperactief  nummer dat simpelweg teveel ideeën bevatte voor de kleine drie minuten die de track duurde, en waarbij Hawkins bovendien zong als een speenvarken. Kennelijk ziet hij nu ook wel in dat hij zich beter kan richten op zijn groep The Darkness (en eens moet ophouden met bandleden uit de groep te gooien) voordat hij de muziekgeschiedenis ingaat als een eendagsvlieg; debuut 'Permission to Land' stamt immers alweer uit 2003. De nieuwe single 'One Way Ticket (To Hell... and Back)'  belooft in ieder geval veel goeds.

Goed, het is allemaal al eens gedaan en in amper drie minuten wordt het ene na het andere rockcliché op het andere gestapeld (inclusief een sitar-achtige solo en een instant meezingrefrein) - ik kan er vooralsnog geen genoeg van krijgen en zie er de humor wel van in, hoewel rockpuristen daar ongetwijfeld anders over denken. De single ziet op 14 november het licht en dient als smaakmaker voor het gelijknamige album dat eind november wordt uitgebracht. Maar ja, aan alleen dit stukje heb je natuurlijk niets, beluister daarom het nummer via deze site (streaming, geluidskwaliteit is zozo), en pik gelijk ook de overige The Darkness-hitjes mee.

Vind je dit allemaal maar niets, maak dan je eigen pornomuziek met deze bijzonder hip vormgegeven synthesizer (geluid aan, LSFW) of bekijk hoe U2-zanger Bono het aloude kinderliedje 'Hoofd, schouders, knie en teen' ten gehore brengt (flash-animatie, erg grappig!).

peter Dinsdag 01 November 2005 at 12:38 am | | overig | Geen reacties