Ilse DeLange

Ik heb een zwak voor Ilse DeLange. Ten tijde van haar debuut 'World of hurt' en 'Dear John' heb ik haar een aantal keer zien optreden, en je moet wel heel sterk in je schoenen staan om niet te bezwijken voor de ontwapenende zangeres uit Almelo. Op haar latere albums ('Livin' On Love', 'Clean Up' en 'Here I Am') dreef Ilse steeds verder weg van de country-pop van haar debuut. Een evolutie die uiteindelijk uitmondde in het enkele maanden geleden verschenen 'The Great Escape'. DeLange dook de studio in met de Amerikaanse producer Patrick Leonard, die eerder samenwerkte met sterren als Madonna en Jewel, en noemt het opnameproces 'innoverend en vernieuwend'. Op haar site valt te lezen: ''Stilstand is achteruitgang, het talent is te groot om zich in een keurslijf te laten persen, de vleugels worden uitgeslagen. [Ilse DeLange] heeft onbekommerd haar enorme creativiteit de vrije loop gelaten. Moedig, op het roekeloze af. Zoals een groot artiest betaamt.''

'The Great Escape' laat zich beluisteren alsof je op bezoek bent bij een goede vriendin, die speciaal voor je heeft gekookt. Als je aanschuift, blijkt dat maaltijd helemaal nergens naar smaakt. Je weet dat ze de hele dag in de keuken heeft gestaan, en voelt je te bezwaard om er wat van te zeggen. En puur uit beleefdheid eet je je bordje leeg. Op 'The Great Escape' slaat Ilse weliswaar voor haar onbekende wegen in (met zowaar een snufje subtiele elektronica in bijvoorbeeld 'Far Away'), het resultaat is een zoutloos popalbum, waar niemand zich een buil aan zal vallen en waarmee de zangeres zich vrijwillig schaart in een lange rij radiovriendelijke, niets-aan-de-hand zangeresjes. Heeft het gesmaakt? Jazeker, Ilse, het was heerlijk! (PS: Hier de clip van 'The Great Escape' en hier tijdens Top of the Pops.)

peter Maandag 31 Juli 2006 at 11:50 pm | | review | Eén reactie

The reflections

Het begon allemaal in 1994 in de kelder van een verfwinkel het Noorse dorpje Algard. Na sluitingstijd haalden Svein Arild Tjemsland, Ole Reidar Gudmestad en de broers Arild en Kjetil Brekken hun instrumenten tevoorschijn en sloegen aan het jammen - geen rammelende punk of rock, maar instrumentale gitaarmuziek uit de jaren zestig. Hoewel de vier Noren begin twintig waren, hadden ze een grenzeloze bewondering The Shadows, te danken aan de vader van Arild en Kjetil. De daaropvolgende drie jaar specialiseerde het tot 'The reflections' omgedoopte viertal zich in het zo perfect mogelijk naspelen van krakers als 'Apache', 'Man of Mystery' en 'Kon-Tiki'.

En langzaam maar zeker begon het balletje te rollen. De groep was te zien op diverse Shadows-festivals in Noorwegen, Duitsland en Nederland en maakte indruk dankzij de perfecte manier waarop ze de jaren zestig lieten herleven. De grote doorbraak kwam in 1997 toen Shadows-oprichter Bruce Welch een concert bijwoonde en dusdanig onder de indruk was dat hij The Reflections vroeg om het prestigieuze jaarlijkse Shadowmania Festival te openen, dat een jaar later zou plaatsvinden. Dit optreden sloeg in als een bom en The Reflections groeiden uit tot een vaste kracht op Shadowmania.

De groep heeft tot nu toe drie albums uitgebracht, waaronder 'Bringing on back the good time' op het Nederlandse label Rarity Records. The Reflections klinken dus precies hetzelfde The Shadows, maar dan wel de Shadows in goeden doen – de Noren gaan gelukkig niet fluiten, wagen zich niet aan rampzalige experimenten met discobeats en schrijven zo af en toe ook zelf een alleraardigst instrumentaaltje. Luister naar enkele tracks van 'Bringing on back the good time' – ook leuk voor de ruimdenkende surfliefhebber!

peter Zondag 30 Juli 2006 at 11:58 pm | | flashback | Geen reacties

Links

Dat ik niet de enige ben die (voormalig) Nightwish-zangeres Tarja Turunen soms maar moeilijk kan verstaan, blijkt uit dit filmpje, waarin het nummer 'Wishmaster' is voorzien van ondertitels. Ik moest hard lachen. Ook erg grappig is deze voetbalwedstrijd tussen Duitsland en Griekenland (oftewel: een oud Monty Python-filmpje). Iets minder hoog scorend op de humorschaal, maar goed genoeg voor een optrekken van de wenkbrauwen en een gestameld 'what the fuck': twee jonge Duitsers die in de huid kruipen van die irritante Crazy Frog.

En nu ik toch aan het linkdumpen ben, kunnen deze er ook nog wel bij: Dave Chappelle maakt MTV Cribs belachelijk ('I like to eat everything with diamonds because they make my dookie twinkle'), en maak kennis met Sarah Silverstone en haar politiek incorrecte liedjes: 'You're gonna die soon' (gezongen in een bejaardentehuis) en '(Jewish people driving) German cars'. Van een geheel andere orde: Beatboxmixer – kies drie 'human beatboxers', zorg ervoor dat eentje het ritme bepaalt en laat de anderen op de maat mee beatboxen. Erg knap gemaakt. Het magazine Stylus heeft een lijst gemaakt met de mooiste 100 videoclips aller tijden en ze allemaal netjes op een pagina gezet (gigantische lijst, laden kan even duren).

Verder: een animatiefilmpje over een gewelddadige ballon, filmfestival Con-Can heeft dertig korte filmpjes online gezet, een ehh bijzondere videoclip van Chris Cunningham voor 'Sheena is a parasite' van The Horrors, en een melig filmpje over twee vampiers die in de problemen komen als ze hun baan bij de bloedbank verliezen. En tot slot: een drie minuten durende compilatie van de meest ranzige scènes uit horrorfilms (NVVJM – niet veilig voor je maag) en een documentaire uit 1993 over de technoscene in Berlijn.

peter Zaterdag 29 Juli 2006 at 11:55 pm | | bio | Geen reacties

Hartverwarrend

Op 6 oktober 1997 werd Han Peekel vijftig jaar. De voormalig Wordt Vervolgd-presentator had geen zin in een groot feest. In plaats daarvan wilde hij graag een cd'tje opnemen met zelf geschreven Nederlandstalige liedjes en deze vervolgens in eigen beheer uitbrengen voor familie en vrienden – een idee van zijn dochters Cato-Margo en Jojanneke. Overigens was dit geen al te grote stap voor Han Peekel; begin jaren zestig probeerde hij door te breken als zanger, maar toen dit weinig zoden aan de dijk zette, stortte hij zich op een succesvolle radio- en televisiecarrière bij de KRO en NCRV.

In ieder geval: midden 1997 waren de opnamen van de 'verjaardagscd' in volle gang en alles verliep gesmeerd. Goede vriend en radiogoeroe Willem van Kooten kwam op een dag langs om te buurten en was zeer onder de indruk van de liedjes. Hij haalde Han over om de cd uit te brengen op zijn label Red Bullet om op deze manier een groter publiek te bereiken.

Een briljant idee, want anders zou ik 'Hartverwarrend' nooit in handen hebben gehad, toch wel met terugwerkende kracht een van de meest bijzondere albums van de afgelopen 25 jaar - een onbetwist hoogtepunt bezien vanuit het oogpunt van de onverzadigbare curiosa-liefhebber. Han Peekel praat/zingt/zwijmelt zich op sonore wijze door vijftien nummers heen, die ruwweg zijn te verdelen in vier categorieën. Als eerste heb je de liedjes waarin Han zich zorgen maakt om 'de gewone man' en zich op Geen Stijl-achtige manier opwindt over de staat van Nederland ('Stoelendans', 'Vreemdeling', 'Blues voor Joes').

Lees meer »

peter Vrijdag 28 Juli 2006 at 12:30 am | | weird | Zeven reacties

Tang-dynastie

In 221 voor Christus werd China verenigd onder de eerste keizer Qin Shi Huangdi, die daarmee aan de wieg stond van de Qin-dynastie. Tijdens de daarop volgende Han-dynastie (206 v. Chr.-220 n.Chr.) werd het rijk uitgebreid met Korea, Vietnam en een stuk van Centraal-Azië, waarna het een beetje rommeling werd op keizerlijk gebied; de dynastieën volgen elkaar in snel tempo op, waarbij de ene keizer de ander bijna van zijn troon afduwde. De Tang-dynastie (618-907) bracht rust in de tent. Het keizerrijk onder leiding van Tang Gaozu (en later diens zoon Tang Taizong) bloeide dankzij handelsreizen met India en Midden-Oosten als nooit tevoren.

Schrijvers, kunstenaars en musici als Li Taibai (701-762), Du Fu (712-770) en Wang Wei (699-759) stonden in hoog aanzien en hun werk was dankzij de blokdruktechniek voor iedereen toegankelijk. De keizerlijke hoofdstad in Chang'anl (nu een voorstad van Xi'an) werd hét diplomatieke centrum van Azië, waar handelaars, politieke afgevaardigden en de aristocratie elkaar troffen. Aan al het goede komt een eind, en zo ook aan de Tang-Dynastie. Eind 800 eisten diverse intriges aan het hof en op macht beluste krijgsheren hun tol. Zhu Wen zette de laatste Tang-keizer af en startte hiermee een nieuwe dynastie.

Tjonge, is dit interessant of niet!

Niet alleen archeologen struinen kirrend van plezier door China, ook muziekwetenschappers kunnen hun lol niet op. In bijvoorbeeld de grotten van Dunhuang zijn oude composities en instrumenten gevonden, die een goed idee geven van de muziekcultuur van honderden jaren geleden. De serie 'Chinese Classical Music' probeert een zo authentiek en accuraat mogelijk beeld te schetsen van de Chinese muziekgeschiedenis. Luister naar het tweede deel, waarin de Tang-dynastie tot leven wordt gewekt (93 MB, inclusief Chinese hoesjes). Bijzonder fraai. (Met dank aan Wikipedia en Gele Draak.)

peter Donderdag 27 Juli 2006 at 12:22 am | | klassiek | Geen reacties

MTV enzo

MTV komt in september met een nieuwe zender, zo lees ik in de Volkskrant. De zender, Flux, wordt samengesteld door de kijker zelf, die bepaalt welke clips worden uitgezonden en ook video's kan uploaden. Een uitzendschema is er niet, wel wordt al het materiaal eerst gescreend door een beheerder. Inderdaad, het lijkt behoorlijk veel op een analoge variant van het populaire YouTube, inmiddels verantwoordelijk voor zestig procent van het videoverkeer op internet.

Michiel Bakker, MTV-directeur in Engeland en Ierland, denkt dat MTV het nog steeds kan winnen van netwerken als YouTube en MySpace. ''Als je al zo lang bestaat, schept dat een band met je publiek. Zelfs als dat voortdurend verandert'', aldus Bakker in de Volkskrant.

VPRO's 3voor12 meldt echter dat Flux in Nederland voorlopig niet opgezet zal worden; MTV Benelux houdt zich vooralsnog bezig met haar eigen community op internet en het binnenkort te lanceren MTV Overdrive (in navolging van Amerika), waar clips en interviews zijn te zien. Niet bijster boeiend en slechts een herhaling van wat op tv is uitgezonden. Te laat op de rijdende trein gesprongen, zullen we maar zeggen.

Nieuw is wel de digitale tv-zender MTV Brand New, dat is bedoeld voor ''de gepassioneerde muziekliefhebber die graag verrast en geïnspireerd raakt door originele en grensverleggende muziek" en op 1 augustus van start gaat. TMF Pure (met voornamelijk urban) vervalt, VH1 Classics, TMF Party en TMF NL blijven gewoon bestaan. Voor mij is MTV een relikwie uit de jaren negentig; de innoverende muziekzender van weleer is veranderd in een suffig en zoutloos samenraapsel van reality-shows, terwijl ik op TMF alleen maar hitsige rappers en nietszeggende dance voorbij zie komen – kan ook aan mij liggen natuurlijk.

peter Woensdag 26 Juli 2006 at 10:06 pm | | nieuws | Eén reactie

Sneltreinrecensies!

Op hun vierde reguliere album gooit het Engelse trio Muse het over een andere boeg. Voorganger 'Absolution' was weerzinwekkend met al zijn protserige bombast en jankende zeehondenzang. 'Black Holes and Revelations' is nadrukkelijk elektronisch getint en bevat (vooral in het begin) een paar lekkere stampers met een synthrandje. De stem van Mathew Bellamy werkt nog steeds op mijn zenuwen, maar onoverkomelijk is het allemaal niet.

Op hun tweede album 'Yes, Virginia...' klinken de Dresden Dolls zelfverzekerder dan ooit. De 13 songs worden door Amanda Palmer vol bravoure en overtuigingskracht gebracht (en schommelen tussen energieke rock en ingetogen ballads), maar prijsnummers als 'Coin-Operated Boy' of 'Girl Anachronism' ontbreken. 'We Don't Need To Whisper' is het langverwachte solo-debuut van Blink 182-frontman Tom DeLonge, die opereert onder de noemer Angels and Airwaves. DeLonge levert een protestalbum af waarop hij teruggrijpt naar zijn jeugd en muzikale invloeden – de college rock uit de jaren tachtig en de grootste stadion sound van met name U2 en Cactus World News. Dat betekent dus liedjes over oorlog en politiek, lange intro's en gitaarsolo's en op de achtergrond zoemende synths. Niet slecht allemaal, maar DeLonge's neuzelige stem en af en toe wat zwalkende tracks zorgen ervoor dat halverwege de vermoeidheid toeslaat.

En dan hebben we nog Gorgoroth. De naam van deze Noorse black metal-formatie klinkt net zo smerig als hun muziek. In een half uurtje beukt en ramt de groep zich op hun nieuwe album 'Ad Majorem Sathanas Gloriam' een weg door acht tracks over hun favoriete onderwerp (Satan). Een promotietournee zit er niet in, want zanger Gaahl zit momenteel in de gevangenis.

peter Dinsdag 25 Juli 2006 at 9:34 pm | | review | Geen reacties

Grootverdieners

Hoe langer je er over nadenkt, hoe absurder de bedragen worden. Muziektijdschrift Billboard heeft een top 10 samengesteld van artiesten die de eerste helft van dit jaar (van november 2005 tot midden mei) het meeste geld verdienden met hun tournees. Op de eerste plaats staan de Rolling Stones, die met hun A Bigger Bang Tour in 2005/2006 147,4 miljoen dollar opstreken voor 45 concerten (de tour loopt nog steeds: maandag 31 juli treden de Stones op in de Amsterdam Arena). Op de tweede plaats staat U2 (73 miljoen dollar – ondanks enkele uitgestelde shows), gevolgd door Bon Jovi (65 miljoen), Billy Joel (47, 4 miljoen), Cirque du Soleil (38,7 miljoen met hun show Delirium), Aerosmith (35 miljoen), Coldplay (29 miljoen), Luis Miguel (25 miljoen), Trans Siberian Orchestra (24 miljoen) en Paul McCartney (17, 6 miljoen).

Ik weet niet of er van deze bedragen nog allerlei kosten afgaan, maar dan nog zijn dit cijfers waarbij ik alleen maar met mijn oren kan klapperen. En dit zijn slechts de opbrengsten van een half jaar, zonder de inkomsten uit de cd-, dvd- en merchandiseverkoop, sponsoring en tv-optredens. De entertainmentsector mag dan te kampen hebben met dalende cd-verkopen, er valt nog steeds veel geld te verdienen. Ik krijg alleen wel sterk de indruk dat de platenmaatschappijen de teruggelopen inkomsten proberen goed te maken door de prijs van een concertkaartje fors te verhogen – 60 euro voor een willekeurig concert in de Heineken Music Hall schijnt tegenwoordig de gewoonste zaak ter wereld te zijn. Stones-kaartjes beginnen bij zo'n 90 euro. Ben ik nu een krent als ik dit eigenlijk een gigantisch bedrag vind?

peter Dinsdag 25 Juli 2006 at 12:12 am | | interessant | Eén reactie

Els Rock

Op 26 augustus vindt in het Twentse Rijssen de tweede editie van het Els Rock Open Air-festival plaats. Een (death) metalfestival met optredens van onder andere Suffocation, Sun Caged, Holy Moses, Perzonal War, El Guapo Stunt Team, Orpheo en Thronar. Geen al te grote namen, maar leuk genoeg om eens een kijkje te nemen als je in buurt bent. Niet iedereen heeft er evenveel vertrouwen in; zo maken de SGP en ChristenUnie in Rijssen zich grote zorgen.

Deze partijen hebben op de site van het Nationaal Popinstituut gelezen dat '[Death metal] een extreme vorm van metal is [...] Kenmerkend zijn teksten over dood en verderf, en vocalen die hels gekrijs en diepe grunts afwisselen' en vragen de burgemeester in een publieke brief ongerust of hij hier van op de hoogte is en ook niet van mening is dat 'de teksten bij dergelijke muziek strijdig zijn met de bepalingen over de openbare zedelijkheid en het vloekverbod/bezigen van onwelvoeglijk taalgebruik? [...] Een dergelijk evenement in Rijssen is niet passend en een groot deel van de Rijssense bevolking voelt zich hierdoor gekwetst.' De kerken in Rijssen hebben een protestbrief naar de gemeente gestuurd. ''Het soort muziek dat gemaakt wordt op het Els Rockfestival verspreidt een morbide sfeer. Normaal gesproken zijn we tegen iedere vorm van zinloos geweld en hier wordt geweld en wraakoefening juist verheerlijkt. Het is die Vikingcultuur waar flink gehakt wordt”, aldus dominee W. van Vreeswijk.

Ik moet altijd erg lachen om dit soort berichten; niet alleen hebben de betrokken partijen geen idee waar ze het over hebben, de gemiddelde metalfan mag er dan vervaarlijk uitzien, in de praktijk gaat het vrijwel altijd om type 'ruwe bolster blanke pit', die op een festival alleen bier wil drinken en lol maken. Om over satanistische rituelen maar te zwijgen. Kijk, als de organisatie nu Gorgoroth en Enthroned had weten te strikken, ja, dan hebben we het ergens over...

peter Maandag 24 Juli 2006 at 9:13 pm | | interessant | Geen reacties

Antonio Vivaldi

Antonio Lucio Vivaldi (1678-1741), alleen al van zijn naam krijg ik een goed humeur. De Italiaanse componist ging de geschiedenis in dankzij zijn beroemde 'De vier jaargetijden' ('Le quattro stagioni' – hoewel dit meer klinkt als een pizza), dat door duizenden muzikanten is uitgevoerd (onder wie Nigel Kenndy, Janine Jansen en Het Kronos Quartet) en verkracht (James Last).

Vivaldi werd geboren op 4 maart 1678 in Venetië. Zijn vader was kapper en speelde niet onverdienstelijk viool in het Cappella di San Marco. Toen zijn zoon net zo muzikaal bleek te zijn, stuurde vader Vivaldi hem direct naar de plaatselijke muziekschool, waar Antonio zich ontpopte tot een wonderkind op de viool. Allemaal leuk en aardig, maar met muziek was geen droog brood te verdienen; een carrière als priester was beter geschikt, zo vonden zijn ouders. In 1703 werd Vivaldi tot priester gewijd en kreeg hij al snel de bijnaam 'Il Prete Rosso' ('de rode priester') vanwege zijn bos met rode krullen.

Lang duurde zijn loopbaan achter de kansel echter niet; het kwam regelmatig voor dat hem tijdens een preek een leuk wijsje te binnen schoot, waarna hij naar een aangrenzend kamertje rende om het op papier te zetten – de gelovigen stomverbaasd achterlatend. Daar kwam bij dat Vivaldi aan astma leed, en soms in een rochelend gereutel verzonk tijdens het uitspreken van de Helige Mis. Hij moest zich voor de rechter verantwoorden, die oordeelde dat hij niet geschikt was als priester. In 1704 werd Antonio vioolleraar aan de Pio Ospedale della Pietà ('Pleeghuis van de barmhartigheid'), een mix tussen een conservatorium en een weeshuis voor meisjes.

Lees meer »

peter Zondag 23 Juli 2006 at 11:54 pm | | klassiek | Drie reacties

C64 Orchestra

Degenen die in de jaren tachtig zijn opgegroeid, zijn de mid-dertigers van nu. Dat houdt dus in dat de reclame-, film- en muziekmakers die momenteel het medialandschap bepalen, zijn opgegroeid in de jaren tachtig. Of, om er eens wat jeukende marketingtermen in te slingeren, de teens van toen zijn de 'early adopters' en 'decision makers' van vandaag de dag. Jeugdsentiment wordt onder het stof vandaan gehaald (denk maar aan de remake van Miami Vice en de onder internetters mateloos populaire David Hasselhoff) en daar hoort ook de Commodore 64 bij, de legendarische spelcomputer. De C64 was zijn tijd ver vooruit, mede dankzij zijn fenomenale SID-muziekchip (zie elders op mijn log).

Dat de gamedeuntjes nog steeds tot de verbeelding spreken, blijkt uit een bijzonder concert op 22 september in De Gigant in Apeldoorn. Het Nederlandse Ricciotti Ensemble (voor de gelegenheid omgedoopt tot C64 Orchestra) onder leiding van dirigent Bas Wiegers waagt zich aan klassieke uitvoeringen van composities van C64-helden Rob Hubbard en Jeroen Tel. De volgende nummers staan op het programma: 'Monty on the Run', 'One Man And His Droid', 'The Master of Magic', 'International Karate' (Rob Hubbard), 'Cybernoid II', 'Hawkeye', 'Myth' en 'Supremacy' (Jeroen Tel). Het klinkt zeker niet slecht - op hun MySpace-pagina kun je alvast enkele nummers beluisteren. Hier vind je de video-popcast van de repetities en op hun website zijn tevens de originele tracks te downloaden. Wie hier niet genoeg aan heeft, op Remix.kwed.org zijn duizenden C64-deuntjes te sponsen.

Dat het, tot slot, geen slecht idee is om je Commodore van zolder te halen, bewijst dit filmpje. (Met dank aan L-rs voor de tip.)

peter Zaterdag 22 Juli 2006 at 2:56 pm | | flashback | Geen reacties

Aqua

Edgar Froese hield (en houdt) niet van stilzitten. Terwijl hij met Tangerine Dream muzikale grenzen aan het verleggen was, vond hij tussen door de bedrijven door tijd om een solocarrière op poten te zetten. In de winter van 1973 sleutelde Froese in zijn appartement in Berlijn zijn eerste album 'Aqua' in elkaar – met Tangerine Dream had hij inmiddels al vier albums uitgebracht en de voorbereidingen voor het vijfde album 'Phaedra' (zie elders op mijn log) waren in volle gang. Een maand of wat na de release van laatstgenoemd album, verscheen in het najaar van 1974 Froeses debuut, dat te beschouwen is als een vingeroefening, een eerste schets voor 'Phaedra'.

'Aqua' bevat vier lange tracks, waarop Froese bijzonder druk bezig is met mellotrons, moogs en vreemde geluidseffecten. Terwijl 'Phaedra' de diepte ingaat, blijft 'Aqua' ietwat aan de oppervlakte zweven. Dat wil niet zeggen dat er niets te genieten valt; in het 17 minuten durende openings- en titelnummer golven de pulserende synthklanken op een buitenaardse getijdenstroom, in 'Panorphelia' staan de sequencers op een zacht vuurtje te pruttelen, terwijl in 'Ngc 891' (naar de gelijknamige nebula en met medewerking van Tangerine Dream-collega Chris Franke) en afsluiter 'Upland' kosmische klanken de overhand hebben.

Grappig detail is dat 'Aqua' een van de eerste albums is waarbij de zogenoemde 'binaural recording technique' is gebruikt. Deze techniek, ontwikkeld aan de Technische Universiteit van Berlijn, moet zorgen voor een driedimensionale luisterervaring als je met koptelefoons luistert. Het geluid van een vliegtuig en voorbijrazend verkeer in 'Ngc 891' is op deze manier opgenomen – Froese hing een dummy-hoofd met microfoons uit het raam van zijn appartement. Luister zelf naar 'Aqua' (128 kbps, 44 MB, mp4-formaat).

Overigens heeft Froese de slechte gewoonte om naderhand zijn muziek op te poetsen en opnieuw in te spelen – met desastreuze resultaten. De enkele jaren geleden verschenen re-release kun je dan ook met een gerust hart negeren.

peter Vrijdag 21 Juli 2006 at 11:13 pm | | krautrock | Geen reacties

Tussendoortje

Dat een weekje vrij niet altijd leidt tot meer entry's, blijkt wel uit mijn weekje vrij – vriendin Eva en ondergetekende waren druk bezig met een grote schoonmaak en hadden tevens het onzalige plan opgevat om op de een na warmste dag ooit de slaapkamer te schilderen. Het is gelukt, maar vraag niet hoe...

Terwijl ik nog even uitpuf, wat (al dan niet) geinige linkjes om de tijd door te komen: een breakdancende peuter, de M-O-C-K Video (een hype in Duitsland), de waarheid over Michael Jackson (ik vond het erg grappig), een dag uit het leven van Britney Spears (onthullend!), ouder broertje filmt jonger broertje terwijl hij meezingt met Gnarls Barkley en een clip van een hevig boerend en behoorlijk aangeschoten meisje terwijl ze een liedje zingt (op de een of andere manier zeer intrigerend).

Van een geheel andere orde: een chimpansee die Pac-Man speelt, 'Hard rock hallelujah' van Lordi uitgevoerd door een a capella-koor in smoking (erg weird), 'live coding' (een nieuwe trend onder dj's die niet vies zijn van realtime programmeerwerk – hier een bizar voorbeeld), iemand die erg goed is in 'Dance dance revolution', een bijzonder indrukwekkend vuurspuwend orgel (site is in het Frans, linksonder vind je een button naar de Engelse versie), vier scratchende dj's (aanrader!), rolschaatsen, lege flessen en een deuntje van Mozart, een meisje aan het jodelen (en best goed ook) tijdens een Idols-achtige show, een rapvideo met Bob Saget, Nina Hagen in duet met Heino, een bijzondere synthesizer (check de video), 67 mensen die Space Invaders naspelen (en Pong mag natuurlijk niet ontbreken).

Tot slot: beluister het album 'Ja!' van Spinvis en Simon Vinkenoog en bekijk een ronduit briljant filmpje waarin Mr. T. uitlegt hoe je moet breakdancen.

peter Donderdag 20 Juli 2006 at 11:52 pm | | overig | Geen reacties

Joel Vandroogenbroeck

Zwitser Joel Vandroogenbroeck is vooral bekend geworden dankzij zijn band Brainticket. Begin jaren zeventig leverde deze groep een drietal bijzonder wazige albums af, met als uitschieter het intrigerende 'Celestial ocean' uit 1974 – ik schreef er al eerder over. Na het uiteenvallen van Brainticket hield Vandroogenbroeck zich met de meest uiteenlopende zaken bezig. Hij componeerde muziek voor balletvoorstellingen, leerde sitar spelen in India, woonde enkele jaren op Bali (waar hij zich bekwaamde in gamelanmuziek), schreef composities voor diverse koren, toerde als jazzmusicus de wereld over en was artistiek leider van een experimenteel dansgezelschap in San Francisco. De laatste jaren heeft Vandroogenbroeck zich gestort op nieuwe media en internet (zie zijn site brainticket-art.com) en beschouwt hij technologie als dé nieuwe manier om je te ontplooien als kunstenaar.

Waren zijn albums met Brainticket vervreemdende psychedelische uitstapjes, met zijn solo-albums sloeg Vandroogenbroeck een compleet andere weg in. 'Images of flute in nature' uit 1978, een van zijn eerste solo-albums, is een rustiek, dromerig album, met een hoofdrol voor de fluit, doorspekt met elektronische geluiden, mellotronklanken en Indiaase ritmes. In tegenstelling tot veel new age-albums die een decennium later als paddestoelen uit de grond zouden schieten, gaat Vandroogenbroeck gevarieerd en grillig te werk; 'Hobbits' en 'Minor' kenmerken zich door een weerbarstig elektronisch ritme en het bijna 13 minuten durende 'Magic adventure' (met R2D2-vogelgebliep) slingert zich een weg door bijna buitenaards aandoende, feeërieke landschappen. Op afsluiter 'Magnetic blues' duikt overigens Brainticket-zangeres Carole Muriel nog even op.

'Images of flute in nature' is - voor zover ik weet - nooit op cd verschenen en alleen met zeer veel moeite op het spoor te komen. Luister naar een keurig opgepoetste vinyl-rip (54 MB, 192 kbps).

peter Maandag 17 Juli 2006 at 11:54 pm | | new-age | Geen reacties

Brein

Begin vorig jaar sleepte stichting Brein de providers Tiscali, @Home, Wanadoo, Het Net en Planet Internet voor de rechter omdat hun abonnees auteursrechtelijk beschermde muziek aanboden via ruilnetwerken. Brein had een Amerikaans onderzoeksbureau ingeschakeld dat de gedeelde mappen op pc's van gebruikers onderzocht. De Utrechtse rechter vond dat Brein niet rechtmatig had gehandeld en stelde de stichting in het ongelijk. Enkele maanden later probeerde Brein het opnieuw en eiste het bij de rechter de gegevens op van een groot aantal klanten van Essent, KPN, Tiscali, Wanadoo en UPC. Er zou sprake zijn van onrechtmatig handelen, waardoor de de stichting het recht heeft om de naam en adresgegevens te krijgen. De rechter ging hier niet mee akkoord en oordeelde dat de werkwijze van Brein in strijd is met de Europese regelgeving met betrekking tot privacy.

Brein-directeur Tim Kuik ging in hoger beroep en afgelopen donderdag deed de rechter uitspraak: "Gelet op deze tegenstrijdige verklaringen kan voorshands niet goed worden beoordeeld of het onderzoek van Brein met voldoende nauwkeurigheid en zorgvuldigheid is uitgevoerd om te kunnen dienen als basis voor toewijzing van de gevorderde voorzieningen. Hier komt bij dat door de ISPs niet bestreden is gesteld dat de muziekindustrie naast juridische middelen ook technische middelen gebruikt om het ongeautoriseerde aanbieden van muziekbestanden te bestrijden, te weten het gebruik van zogenoemde ‘decoy-files’ en ‘spoofed content’, bestanden die op muziekbestanden lijken maar het in werkelijkheid niet zijn. Op dit moment zou 50% van het gehele Kazaa netwerk uit spoofed content bestaan, terwijl van sommige files 90% is vervuild."

Lees meer »

peter Zaterdag 15 Juli 2006 at 12:43 pm | | interessant | Geen reacties

Natuurgeluiden

In reform- en natuurvoedingswinkels zie je ze wel eens staan: van die pilaren met rustgevende cd'tjes. Je drukt op een knop om een fragment te horen en wordt vervolgens verblijd met het geklater van een beekje (waar ik spontaan van moet plassen), op de zenuwen werkend walvissen- en dolfijnengepiep, gekwetter van vogels en de onvermijdelijke panfluit. Natuurgeluiden kunnen inderdaad een rustgevende werking uitoefenen, maar dan wel in combinatie met muziek.

Althans, zo werkt het bij mij. Neem nu dit mp3'tje (192 kbps, 82 MB). Een uur lang hoor je geluiden uit een willekeurig tropisch regenwoud: een regenbui, getjilp van vogels, geruis van de wind, een voorbij slippende boa constrictor en wat dies meer zij. En net als je er helemaal inzit, komt er een gigantische brulkikker of een raar beest voorbij hoppen om de sfeer te verpesten met een woeste uithaal of irritant gemekker. Je zou bijna met je machete die vermaledijde kikker in stukjes hakken.

Rustgevender is dit mp3'tje (128 kbps, 56 MB) van eveneens een uur, met de titel 'Spring in the Tibetan Grassland'. Je hoort wederom vogelgeluiden, een klotstend beekje en een zo halverwege losbarstend lentebuitje, maar dit keer wat meer op de achtergrond en aangevuld met een voortkabbelende harp, een Chinese bamboefluit en een toevallig passerende Tibetaanse monnik die af en toe eens wat met zijn belletjes rinkelt. Na ongeveer een kwartiertje heb je nauwelijks in de gaten dat je muziek op hebt staan, beginnen je ogen zwaarder te worden en voordat je er erg in hebt lig je languit te slapen op de bank, dromend over pittoreske Tibetaanse tempels en fluitspelende Shaolin-monniken – precies de bedoeling van dit soort new age-muziek. Het typen van deze laatste regel kost me in ieder geval de nodige moeite...

peter Vrijdag 14 Juli 2006 at 11:47 pm | | new-age | Eén reactie

Het

Muzikant, tekstschrijver, producer én manager Bob Bouber was na zijn succes met de showrockformatie ZZ en de Maskers toe aan iets nieuws. Zijn aandacht werd getrokken door de Amsterdamse groep The Mads. Hij wierp zich op als de grote man achter de schermen, veranderde de bandnaam in Het en sleutelde een modieus imago in elkaar, waarbij hij zich sterk liet inspireren door The Who. Voor de eerste single 'Ik heb geen zin om op te staan' (over het universele ochtenddillema) bedacht hij een ludieke promotiestunt: de bandleden werden in een verrijdbaar ledikant de Dam opgereden en gaven een optreden weg, gekleed in ondergoed en hansopjes. Na amper tien minuten kwam de politie in allerijl opdraven om de Het-leden te arresteren wegens verstoring van de openbare orde – in 1965 was men nog niet zoveel gewend. De stunt werd massaal opgepikt door de media en de single vanzelfsprekend een grote hit.

De Het-leden (Jacques Zwart, Adri de Hont, Pim van der Linden en Dennis Whitbread) zorgden voor de nodige hilariteit met hun eigen taaltje, met eigenaardige woorden als 'prop', 'natel' en 'plenken'. Niemand snapte de groep eigenlijk tijdens interviews. Opvolger 'Kejje nagaan' (1966) was minder succesvol en de daaropvolgende singles flopten. In 1967 ging een deel van Het verder als Pocomania, de begeleidingsband van r&b-zanger Davy Jones, maar ook deze groep was geen geen lang leven beschoren. Drummer Dennis Whitbread dook later op in The Scene, terwijl zanger Jacques Zwart furore maakte als producer van onder andere Ben Cramer, Corry Konings en Luv (leuk feitje: hij is getrouwd met Luv-zangeres Marga Scheide).

Het is weliswaar geen 'one-hit-wonder', maar het scheelt niet veel. 'Ik heb geen zin om op te staan' is uitgegroeid tot een evergreen. Minder bekend is 'Spat niet met pap', een b-kantje uit 1967, dat je hier kunt beluisteren (link is zeer beperkt houdbaar).

peter Donderdag 13 Juli 2006 at 11:55 pm | | flashback | Geen reacties

Chinese muzak

Sommige mensen beschikken over een mentale knop om omgevingsgeluid uit te schakelen. Nu lukt mij dit ook wel aardig, maar in restaurants heb ik daar de grootste moeite mee. Het is niet zo dat ik obsessief gesprekken van anderen afluister of me in conversaties meng waar ik helemaal niets mee te maken heb. Als ik in een restaurant ben, luister ik altijd met een scheef oor naar de gedraaide muziek - meestal gulpt er niets-aan-de-hand lounge of iets Sky Radio-achtigs uit de speakers.

Gelukkig doen Chinese restaurants niet mee aan deze verfoeilijke trend en draait de eigenaar van de desbetreffende toko (met welluidende namen als Golden River, New Peking of Lotus) in de meeste gevallen authentieke Chinese muzak; easy listening-deuntjes gelardeerd met traditionele instrumenten als de dizi en de guanzi. Het album dat ik zojuist op het spoor kwam, doet je bijna automatisch naar een menukaart grijpen, terwijl je andere hand op zoek gaat naar het schaaltje met kroepoek. Alles is in het Chinees en ik heb dan ook geen idee wat de achterliggende gedachte is. De tracktitels zijn gelukkig in het Engels, maar van bijvoorbeeld 'Grapes Are Ripe In Tulufan' en 'Xisha, My Lovely Hometown' word ik ook niet veel wijzer.

De muziek is in ieder geval bijzonder ehh... vrolijk, bijna zigeuner-achtig af en toe. Als James Last in China was geboren, had hij ongetwijfeld soortgelijke kitscherige muziek gemaakt. Luister zelf (inclusief covers – mocht iemand toevallig Chinees kunnen lezen, laat gerust een reactie achter!). Overigens staat dit soort muziek niet in de Chinese hitlijsten. Wie zich wil verdiepen in deze materie, moet maar eens op zoek gaan naar muziek van populaire artiesten als Andy Lau, Ekin Cheng, Faye Wong, Tang Dynasty en Zhou Xun.

peter Woensdag 12 Juli 2006 at 11:55 pm | | easy-listening | Geen reacties

MirrorMask

Als kunstenaar/striptekenaarDaver McKean, schrijver Neil Gaiman en de Jim Henson Company de handen in elkaar slaan voor een film, kun je ervan uitgaan dat het iets bijzonders wordt. En bijzonder is 'MirrorMask' zeker. De film van debuterend regisseur McKean is verbluffend en oogverblindend vormgegeven en doet bij vlagen denken aan een duistere variant van 'Labyrinth' (een van mijn favoriete films) vermengd met invloeden uit 'Die unendliche Geschichte' van Michael Ende.

'MirrorMask' draait rond Helena (Stephanie Leonidas), een meisje dat werkt in het circus van haar vader. Ze heeft echter liever een normaal leven en laat dit tijdens een heftige ruzie met haar moeder duidelijk blijken. Als deze nog diezelfde dag erg ziek wordt en in het ziekenhuis moet worden opgenomen, geeft Helena zichzelf de schuld en verdwaalt ze in haar fantasiewereld, die is vormgegeven als haar eigen tekeningen: zwevende reuzen, spinnen met grote ogen, verkleedrobots die 'Close to you' zingen, bizarre aapvogels, donkere landschappen, Escher-eske gebouwen... Samen met een gemaskerde jongleur gaat ze op zoek naar een genezend spiegelmasker voor haar moeder. Intussen wordt ze op de hielen gezeten door een kwaadaardige koningin die haar rijk probeert uit te breiden en daarbij gebruikmaakt van nietsontziende schaduwen. En dit is nog slechts een beknopte samenvatting.

Hoewel Leonidas enigszins door de film zwalkt, weten McKean en Gaiman zonder meer te overdonderen en te overtuigen. 'MirrorMask' is een sfeervol, prachtig sprookje dat dankzij de allegorische gelaagdheid geschikt is voor zowel jong als oud. En nu dus op dvd is verschenen. Overigens is 'MirrorMask', verrassend genoeg, geheel via YouTube te bekijken: deel 1 en deel 2. Niet echt legaal, dus wees er snel bij.

peter Dinsdag 11 Juli 2006 at 11:58 pm | | film | Geen reacties

Roger Whittaker

Ze behoren tot een uitstervend ras: keurig geklede meneren, met een tot in de puntjes verzorgde baard/snor, die beschaafde liefdesliedjes zingen waar niemand zich een buil aan kan vallen. Iemand als Roger Whittaker dus. Vandaag de dag is hij vooral bekend door zijn wanstaltige Time Life-reclamespotjes, maar in de jaren zeventig was hij een superster en werd zijn naam in één adem genoemd met die van Engelbert Humperdinck, Neil Diamond en Bing Crosby. En of je het nu wilt of niet, zijn grootste hits zijn diep geëtst in het muzikale onderbewuste. Wereldhit 'New World in the Morning' bijvoorbeeld, laat zich moeiteloos meezingen, waarbij je pas halverwege doorkrijgt dat dit nu die vermaledijde Roger Whittaker is.

Maar laten we bij het begin beginnen. Roger werd op 22 maart 1936 geboren in Nairobi (Kenia). Zijn vader bestierde een kleine kruidenierswinkel, zijn moeder was lerares. De kleine Roger begon op zevenjarige leeftijd met gitaarles en stond tijdens verjaardagen steevast in het middelpunt van de belangstelling als hij vrolijke liedjes zong in het Swahili. Na een geflopte studie medicijnen in Zuid-Afrika, werd Whittaker leraar op een lagere school in Nairobi en trad hij 's avonds op in diverse nachtclubs. In 1959 besloot hij naar Engeland te verhuizen om daar te gaan studeren en een carrière op te bouwen als leraar. In zijn vrije tijd hield hij zich bezig met muziek. Tijdens een liefdadigheidsconcert werd Whittaker ontdekt door platenlabel Fontana Records, en gelanceerd als de ultieme crooner voor een voornamelijk vrouwelijk publiek. Hij stond voor een keuze: of doorgaan met zijn studie (hij was bezig met zijn laatste jaar op de universiteit) of proberen het te maken als zanger. Hij koos voor het laatste.

Lees meer »

peter Maandag 10 Juli 2006 at 1:10 pm | | easy-listening | Drie reacties

Schnabbel

Het is natuurlijk geweldig om een grote (wereld)hit te scoren. Minder plezierig lijkt het me als het bij deze ene hit blijft en je tot in de lengte der dagen veroordeeld bent om dat ene nummer ten gehore te brengen, terwijl je uit alle macht probeert je carrière nieuw leven in te blazen en weigert je er bij neer te leggen dat een revival er niet meer inzit. Ik kan me zo voorstellen dat die ene hit na tweehonderd keer je neus uitkomt, maar dat er na duizend keer een soort berusting optreedt.

In de treinglossy 'Rails' stond een ontluisterend portret van drie artiesten die 'hun roem van weleer uitventen': Mai Tai, Harry Slinger en Albert West. Ze zingen hun oude hits voor wie het maar wil horen en staan op braderieën, bedrijfsfeestjes, feesttenten of gewoon bij je thuis – als je tenminste bereid bent om voor een half uurtje 3.000 (Mai Tai), 1.995 (Harry Slinger) of 2.075 euro (Albert West) neer te tellen. De artiesten benadrukken dat het nog steeds 'bijzonder gezellig is', en dat 'ze zoveel te danken hebben aan hun fans'. De praktijk wijst anders uit; als tijdens een optreden in party-hotel 't Haasje in Kampen Mai Tai-zangeres Carolien verhinderd is, wordt er in allerijl een andere donkere zangeres opgetrommeld, ''ze zien het verschil toch niet''. Albert West meldt dat hij soms wel vier of vijf schnabbels op een dag heeft – dat betekent dus een slordige 10.000 euro voor een dagje zingen met een dat-tape. Ik snap gelijk waarom al die artiesten stug blijven doorgaan.

Het artikel deed me denken aan de site van Easy Bookings die ik enige tijd geleden op het spoor kwam. Wie een artiest wil boeken, is bij deze opsomming aan het juiste adres - handig om te zien of een artiest of groep binnen je budget valt. Grootverdiener is Jan Smit, die voor een half uurtje maar liefst 9.750 euro vraagt. Aan de andere kant: Manon Thomas is voor 1.500 euro vier uur lang je gastvrouw op al je feesten en partijen. Ik ga nog even sparen voor een privé-concert van de Time Bandits – 1.900 euro voor anderhalf uur retro-discoplezier moet te doen zijn, toch?

peter Zondag 09 Juli 2006 at 11:59 pm | | interessant | Drie reacties

Hacker

Heb ik weer. Er zijn honderden zo niet duizenden weblogs te vinden die gebruikmaken van Pivot en uitgerekend die van mij werd gehackt. Rond zeven uur vanavond werd mijn url gekaapt en de vertrouwde saaie openingspagina vervangen door de omineuze boodschap 'Hacked by ViruZz' en een wazig mailadres. Tja. Gelukig was mijn hoster Sacha online die direct actie ondernam; hij gooide de boel offline, herstelde de verwijderde en aangepaste bestanden, zette alles netjes op slot en ging op onderzoek uit.

Al snel bleek dat de hacker een trojan wilde installeren om de macht over te nemen, een of andere IRC-bot die hij van afstand kon besturen en opdrachten geven. Zover kwam ViruZz echter niet, want Sacha greep hem onversaagd bij de kladden en dwong hem een bekentenis af. Het bleek dat de hacker diverse exploits in Pivot gebruikte om allerlei dingen te doen die het daglicht niet kunnen verdragen. Ik zal je de details besparen, maar fraai is het allemaal niet. Het pleit voor hem dat hij na enige zachte dwang precies vertelde hoe en wat. Vanzelfsprekend heb ik de mensen van Pivot direct op de hoogte gebracht, die bijzonder snel en adequaat reageerden en hopelijk eerdaags met een oplossing komen.

In ieder geval: held van de dag is Sacha van Stichting Ebriositas - een meer dan uitstekende, zeer klantvriendelijke en betaalbare hostingprovider. Zie hun site voor meer details en meld je vandaag nog aan! En ja, dit is reclame – en nog gemeend ook.

peter Vrijdag 07 Juli 2006 at 10:58 pm | | overig | Geen reacties

Har har

Volgende week donderdag 13 juli gaat 'Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest' in première in Nederland. En dat is goed nieuws, want ik ben dol op piratenfilms. En om alvast een beetje in de juiste stemming te komen (en geen papegaai bij de hand had om op mijn schouder te zetten), besloot ik de soundtrack van Hans Zimmer op volle kracht uit mijn speakers te laten klotsen. Zimmer gaat verder waar diens leerling Klaus Badelt met 'The Curse of the Black Pearl' (2003) was gebleven (en Zimmer een behoorlijk dikke vinger in de pap had). Dat betekent dus aanzwellende violen, voortrollende percussie, tempowisselingen en veel expressieve uithalen.

Het probleem is alleen dat Zimmer zichzelf behoorlijk aan het herhalen is (de Gladiator- en The Rock-echo's vliegen je om de oren) en af en toe wel heel nadrukkelijk knipoogt (of: jat) van klassieke componisten (in dit geval van met name Bach en Salieri). In 'Wheel of Fortune' komen de thema's uit zowel deel 1 en deel 2 samen en word je van het ene naar het andere dramatische hoogtepunt geslingerd. Vermoeiend, dat wel. En dat geldt eigenlijk voor het hele album; het is allemaal zo fragmentarisch en verbrokkeld dat er weinig lol aan valt te beleven. Als extraatje is de DJ Tiësto-remix van 'He's a Pirate' toegevoegd, hoogstwaarschijnlijk uit commercieel oogpunt, want de Nederlandse top-dj heeft er ongelooflijk met de pet naar gegooid en een bar en bar slecht nummer afgeleverd en zorgt er eigenhandig voor dat de soundtrack zinkt als de spreekwoordelijke baksteen.

Voor de winnaar in de categorie 'Slechtste album van 2006' heeft zich overigens de cd 'Dead Mans Chest – The Remixes' aangemeld. Allemachtig wat een treurigheid! Gelukkig hebben we de film nog - de trailer bekijk je hier.

peter Donderdag 06 Juli 2006 at 11:56 pm | | film | Geen reacties

eBooks

Het is deze maand de maand van het eBook. Om te vieren dat precies 35 jaar geleden de eerste gedigitaliseerde tekst online werd gezet (‘The Declaration of Independence’) hebben de knappe koppen achter het Project Gutenberg en World eBook Library de hoofden bij elkaar gestoken en de site World eBook Fair in het leven geroepen. Van 4 juli tot 4 augustus zijn via deze site gratis boeken in pdf-formaat te downloaden. Er zijn maar liefst 300.000 titels beschikbaar in meer dan 100 talen, waaronder een klein aantal in het Nederlands.

De nieuwste titels zul je er niet op aantreffen; het gaat om boeken waarvan het auteursrecht is verlopen en de meeste staan vooral leuk op je virtuele boekenplank – de sectie Classic Chinese Literature klinkt bijvoorbeeld reuze interessant, maar ik weet nu al dat ik de aangeboden romans nooit zal lezen... Wie een beetje rondklikt, komt een boel leuks op het spoor, waaronder romans van Edgar Allan Poe, Mary Wollstonecraft Shelley en Louis Stevenson, partituren uit de 16e en 17e eeuw en voorgelezen gedichten en sprookjes van bijvoorbeeld Hans Christian Andersen, de gebroeders Grimm en Shakespeare.

Zoals gezegd kun je een maand lang onbeperkt grasduinen op World eBook Fair, waarna de boel weer min of meer achter slot en grendel gaat. Over een jaar (als het aantal eBooks is opgekrikt tot een half miljoen) vindt er wederom een grote weggeefactie plaats. Heb je in ieder geval even de tijd om alles ook daadwerkelijk te lezen.

Tot slot: bekijk de hilarische videoclip 'Jump in my car' van David Hasselhoff, die niet te beroerd is om zichzelf behoorlijk op de hak te nemen.

peter Woensdag 05 Juli 2006 at 11:54 pm | | interessant | Eén reactie

Also sprach Zarathustra

Het is misschien wel de meest bekende en tegelijkertijd onbekendste klassieke compositie van de twintigste eeuw: 'Also sprach Zarathustra' van Richard Strauss (1864-1949). Vrijwel iedereen kan het wel meeneuriën, en dat geldt zeker voor wie de film '2001: A Space Odyssey' (1968) heeft gezien. De magistrale klanken vormen in feite slechts de opmaat (van amper twee minuten) tot een volledig orkestwerk. Of liever gezegd: een toondicht naar de eigenzinnige en gelijknamige filosofische uiteenzetting van Friedrich Nietzsche (1849-1900).

Strauss vond dat muziek een verhaal moest vertellen, een boodschap moest bevatten, en zag het als een uitdaging om de teksten van Nietzsche om te zetten in muziek en selecteerde acht hoofdstukken: 'Von den Hinterweltlern', 'Von der großen Sehnsucht', 'Von den Freuden- und Leidenschaften', 'Das Grablied', 'Von der Wissenschaft', 'Der Genesende', 'Das Tanzlied' en 'Das Nachtwandlerlied'. Het is natuurlijk vrij lastig om filosofische ideeën in muziek te veranderen en 'Also sprach Zarathustra' laat zich dan ook veeleer omschrijven als een kleurrijk, zwaar aangezet muzikaal drama in een romantische traditie. Strauss begon met componeren op 4 februari 1896 en ruim een half jaar later was hij klaar. Tijdens zijn talrijke concertreizen door Europa bracht hij het stuk veelvuldig ten gehore, waarbij het publiek enthousiast het podium beklom om al stage divend hun waardering te laten blijken. Nu ja, bij wijze van spreken dan, want Strauss was een nogal bedaarde man, die tijdens het dirigeren op een stoel voor het orkest zat, en af en toe eens wat met zijn stokje zwaaide. Sterker nog, volgens Strauss hoefde een goede dirigent zijn linkerduim nooit uit zijn vestzak te halen.

Luister naar de volle 36 minuten van 'Also sprach Zarathustra', uitgevoerd door de Berliner Philharmoniker onder leiding van Herbert von Karajan.

peter Dinsdag 04 Juli 2006 at 11:19 pm | | klassiek | Eén reactie

Sponstijd

Voordat ik dit stukje tik, is het wellicht handig eerst wat deuren open te zetten. O, wacht – ze staan al open. Goed. Wie op zoek is naar gratis (en legale) muziek, doet er goed aan regelmatig langs de sites van kleinere (online) labels als Comford Stand en artiesten zelf te surfen; vaak worden er talloze mp3'tjes en complete albums aangeboden. In de meeste gevallen gaat het weliswaar om wat minder bekende namen, maar dat maakt het er mijns inziens alleen maar leuker op.

Zo duikelde ik zojuist per ongeluk achter elkaar drie albums op. SynGate Records specialiseert zich in elektronische muziek en de sampler 'The Collective' is bedoeld als een eerste kennismaking - twintig tracks van onder andere EL-KA, E-motion en Frank Klare, die alle facetten van het genre bestrijken (variërend van de sequencers van de Berlijnse school tot rustieke downtempo ambient). Van een geheel andere orde is het album 'Quinta Essentia' van de Fransman TAT, dat zich zo'n beetje ophoudt in het grensgebied tussen gothic, ritual en neofolk. Apart is wel het minste wat je over dit gratis te downloaden album kunt zeggen.

Verder struikelde ik over de verzamelaar '30 Days' van het Canadese label The Pepper Mill. ''This album was created in thirty days by thirty different artists, in a sort of chain-collaboration where one finished at midnight and passed it on to the next to continue the set [...]'', zo valt op de site te lezen. De compilatie bevat tracks van onder andere Venetian Snares, Domotic en Polichinelle. Laatstgenoemde kende ik ook niet, maar het blijkt een project te zijn van Bloem de Ligny, die tegenwoordig door het leven gaat als Serafina Ouistiti, in Londen woont en samen met ene Bubu experimentele knip-en-plak liedjes maakt. Heb je zelf iets leuks opgesnord, drop een link in de comments!

peter Dinsdag 04 Juli 2006 at 12:49 am | | sponstijd | Drie reacties

Wetten en rechtszaken

Eind maart schreef ik over een Frans wetsvoorstel dat Apple verplicht om de in de iTunes Music Store aangeschafte liedjes toegankelijk te maken voor muziekspelers van andere merken; de Fransen willen dat de muziekwinkel wordt 'losgekoppeld' van de speler. Dit voorstel is eind vorige week aangenomen door het Franse parlement. Het voorstel is wel wat afgezwakt; als artiesten een exclusieve deal sluiten met een bedrijf, zijn DRM-maatregelen (kopieerbescherming) wel toegestaan.

Verder zijn er strengere regels opgenomen voor (internet)piraterij en is het de bedoeling dat er een onafhankelijke autoriteit komt die bepaalt wanneer bestanden op meerdere spelers afspeelbaar moeten zijn. Apple spreekt schande van deze wet en noemt het "door de staat gesponsorde piraterij." Het bedrijf kiest voor een rigoureuze oplossing en overweegt om zich volledig van de Franse markt terug te trekken. Wordt ongetwijfeld vervolgd...

En nu ik toch bezig ben: Stichting Brein heeft midden juni het hoger beroep gewonnen in de rechtszaak tegen ZoekMp3.nl. De rechter oordeelde dat de activiteiten van ZoekMp3 onrechtmatig zijn. ''Ook het feit dat ZoekMp3 in een disclaimer meldde dat uitwisselen zonder toestemming van rechthebbenden illegaal is doet niet ter zake, aangezien zoekmp3 wist dat het merendeel van de door hen aangeboden links verwezen naar illegale bestanden en het publiek zo een disclaimer toch in de wind zou slaan'', aldus Brein. Inmiddels is er alweer een nieuwe rechtszaak in volle gang tegen de uitbaters van diverse torrent-sites.

Opmerkelijk is dat ook de hoster, The Mindlab, een verdachte is in de zaak. Volgens Mindlab-advocaat Charles Spreksel zou justitie zich voor het karretje van Brein hebben laten spannen. Brein-directeur Tim Kuik is vanzelfsprekend een andere mening toegedaan. Wegens de complexiteit van de zaak doet de rechter pas begin volgend jaar uitspraak.

peter Maandag 03 Juli 2006 at 12:39 am | | nieuws | Geen reacties

De Maisfrou (door: Eva)

Al weken draait mijn leven om een zuurstokroze schijfje. Als het niet in mijn inmiddels vintage geworden discman huist om me op fietstochten te vergezellen, dan duiken de melodieën wel regelmatig in mijn hoofd op. Ze vervormen de werkelijkheid tot een prachtige, enigszins dramatische videoclip die me elke keer weer kippenvel van genot bezorgt. Dit wonder heet 'De Maisfrou'. Nynke Laverman, talent van de Amsterdamse Kleinkunstacademie, lijkt samen met Wende Snijders aan het begin te staan van een nieuwe school: jonge, getalenteerde zangeressen met een voorliefde voor niet-hip repertoire en de belofte van een grootse toekomst.

Laverman debuteerde in 2004 met de plaat 'Sielesâlt': in het Fries vertaalde teksten van Slauerhoff, gegoten in fadista's. Die bijzondere combinatie leverde haar het lekker bekkende predikaat Fries FadoFenomeen op. Met haar nieuwe album echter bewijst Laverman dat ze niet tot in lengte van dagen wil blijven teren op het succes van 'Sielesâlt'. Samen met de Friese dichteres Albertina Soepboer reisde ze naar Mexico om daar de Maisfrou te 'ontmoeten': de archetypische oermoeder, de doorleefde vrouw die alles al heeft meegemaakt en getekend is door haar ervaringen. De jonge zangeres moet deze beproevingen des levens nog ondergaan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het centrale thema van 'De Maisfrou' de liefde is - want loopt die niet als een rode draad door ieders leven?

Nynke verkent muzikale stijlen als tango, fado en Mexicaanse volksmuziek. De kracht van haar 'concept' zit in de wisselwerking tussen haar prachtige stem en haar muzikanten Ward Veenstra, Joël Groenewold en Sytze Pruiksma, die samen een zeer sterk en getalenteerd trio vormen. De teksten zijn wederom in de Friese taal. De absolute relevantie daarvan vind ik persoonlijk niet heel groot. Laverman zelf claimt dat ze in het Fries zingt omdat het haar (eerste) moedertaal is, maar het komt het begrip van de liederen vanzelfsprekend niet ten goede. Ook bij optredens vormt dit een zwakker punt van haar unique selling point; hoewel er wel eens flarden van de Nederlandse vertaling op de muur geprojecteerd worden, mis je als toeschouwer wel de directe toedracht van de teksten en de intentie. Desalniettemin is 'De Maisfrou' een schitterende, gepassioneerde en dramatische belevenis, die niemand onberoerd laat. Op haar website kun je van elk nummer 25 seconden beluisteren.

peter Zondag 02 Juli 2006 at 2:24 pm | | review | Geen reacties