Downloaden is illegaal

Een opmerkelijke uitspraak van de rechtbank in Den Haag deze week: downloaden is illegaal in Nederland (hier de pdf). Bijzonder, want in Nederland mag je vrijelijk muziek en films downloaden – ook als de bron illegaal is of als het gaat om auteursrechtelijk beschermd materiaal. Minister van Justitie Hirsch Ballin heeft herhaaldelijk in de Tweede Kamer verkondigd dat het downloaden niet strafbaar is, het uploaden dan weer wel.

Een bijzondere uitspraak dus, en het heeft allemaal te malen met de thuiskopieheffing. In Nederland betalen we een heffing op lege cd's en dvd's. Dit extra bedrag is bedoeld voor de rechthebbende artiesten, die door het downloaden inkomsten mislopen. De fabrikanten en importeurs van lege schijfjes (verenigd in de STOBI) vinden deze heffing te hoog en spanden een rechtszaak aan tegen Stichting Thuiskopie (die het opgehaalde bedrag verdeelt over de artiesten) en de SONT (dat de hoogte van de thuiskopieheffing bepaalt).

Tot verrassing van alles en iedereen oordeelde de rechter dat het downloaden van muziek en films illegaal is. De vele stichtingen en belangenbehartigers zijn vanzelfsprekend opgetogen: zij kunnen nu civielrechtelijke procedures aanspannen tegen mensen die illegale content downloaden. In Netwerk hoorde ik Oeke Delfos Visser, hoofd juridische zaken bij Stichting Brein, zeggen dat ze nu een stok hebben om internetproviders te slaan.

Oftewel: niets staat Brein en co. in de weg om bij bijvoorbeeld Ziggo of KPN de klantgegevens op te vragen en alles uit te pluizen - wat we doen op internet wordt immers (in het kader van de wet bewaarplicht telecommunicatiegegevens, die in mei door de Tweede Kamer werd aangenomen) een jaar lang bewaard. Om nog maar te zwijgen over het feit dat het nu een fluitje van een cent is om muzieklogs uit de lucht te halen en de eigenaar te vervolgen. Maar... zo eenvoudig is het (nog) niet.

Lees meer »

peter Vrijdag 27 Juni 2008 at 9:58 pm | | nieuws | Drie reacties

4'33

In 1951 bracht de Amerikaanse avant-gardecomponist John Cage (1912-1992) een bezoekje aan een geluidsdichte kamer op de Universiteit van Harvard. Het leek hem reuze interessant om eens te ervaren hoe het zou zijn om helemaal niets te horen. Vreemd genoeg was het in de kamer helemaal niet zo stil: Cage hoorde constant een hoog en een laag geluid. Volgens de technicus die Cage naderhand aansprak, was de ruimte wel degelijk geluidsdicht: hij had zijn eigen bloedsomloop en zenuwstelsel gehoord.

Cage was bijzonder geamuseerd en zag in deze belevenis de bevestiging van een theorie waar hij al een tijdje aan werkte: de rol van toeval in muziek. Deze theorie zou een jaar later uitmonden in de première van 4'33", ook wel bekend als ‘the silent piece’. Het stuk bestaat uit vier minuten en 33 seconden stilte (hoewel de lengte variabel is), verdeeld in drie ‘gedeeltes’. De eerste opvoering vond plaats op 29 augustus 1952 in New York: pianist David Tudor kwam aanlopen, nam plaats achter een vleugel, sloot het deksel om aan te geven dat hij was begonnen en startte een stopwatch. Een tijdje later opende en sloot hij het deksel weer om het eind van het eerste gedeelte aan te geven, en herhaalde dit voor de overige twee delen.

Met andere woorden: Tudor raakte tijdens de uitvoering geen toets aan. Het publiek reageerde nogal ongemakkelijk; men begon zenuwachtig te kuchen, met de voeten te schuifelen en driftig door het programmaboekje te bladeren. En dat is precies wat Cage voor ogen stond: absolute stilte bestaat niet zonder zijn aanvullende tegenhanger, geluid. Stilte wordt door Cage geherdifinieerd als de afwezigheid van intentioneel geluid. Bij 4'33 staat niet zozeer het 'niet spelen' centraal, als wel de geluiden die je anders niet zou horen en op die manier uitgroeien tot de compositie zelf. Maar goed, je kunt dit alles ook té serieus nemen en sommigen zien in 4'33 een heuse aanklacht tegen muziek, ja zelfs het einde van muziek zoals we dat kennen...

Bekijk hier David Tudor in actie en surf voor meer informatie naar deze uitgebreide Wikipedia-pagina. Zo, en nu ga ik mijn eigen 4'33 componeren!

peter Vrijdag 27 Juni 2008 at 12:36 am | | interessant | Geen reacties

Wolfgang Riechmann

En om naadloos de draad weer op te pakken na enkele dagen stilte (drukdrukdruk): in mijn vorige entry schreef ik over Deutsche Wertarbeit en een van de namen die kort de revue passeerde, was die van Wolfgang Riechmann. Hij maakte eind jaren zeventig deel uit van de progressieve rockformatie Deutsche Wertarbeit en had alles in zich om uit te groeien tot in ieder geval een cultfiguur.

Het mocht helaas niet zo zijn: toen de 31-jarige Riechmann begin augustus 1978 een caféruzie in de binnenstad van Düsseldorf probeerde te sussen, werd hij enkele malen met een mes in zijn hart en longen gestoken. Hij belandde in een coma en overleed vier dagen later in het ziekenhuis. Wrang genoeg zag bijna op dezelfde dag zijn debuut 'Wunderbar' het licht. Het is niet zo dat deze lp een vergeten meesterwerk is dat geheel onterecht in de stoffige muziekarchieven is beland, maar 'Wunderbar' laat wel horen dat Riechmann aan het begin stond van iets nieuws.

Op de hoes is een in stijlvol futuristisch metallic blauw uitgedoste Wolfgang te zien (compleet met blauwe lippenstift), en het ligt voor de hand een vergelijking met Kraftwerk te trekken. Er is hier echter geen sprake van imitatie: Riechmann was goed bevriend met de Kraftwerk-leden en speelde met Wolfgang Flür en gitarist Michael Rother eind jaren zestig in de groep Spirits of Sound. En terwijl het eveneens in 1978 verschenen Kraftwerk-album 'Die Mensch Maschine' een bijna klinische perfectie ademt, dompelt 'Wunderbar' je onder in een warm en weldadig analoog bad.

De melodieën zijn simpel en catchy, en vooral het titelnummer en het bijna negen minuten durende 'Himmelblau' zorgen er dankzij de repetitieve, op elkaar gestapelde synths, de monotone drumcomputer en zang van Riechmann (niet meer dan een opgetogen 'la la la') voor dat je onweerstaanbaar wordt meegezogen. De Kraftwerk-connectie blijkt ook uit 'Silberland', dat wel wat weg heeft van een extreem vertraagde variant op 'Metropolis' - hoewel de vraag is wie wie nu precies heeft geïnspireerd. 'Wunderbar' duurt amper een half uurtje en het album klinkt nog steeds net zo fris als dertig jaar geleden. Wat voor moois zou hij nog gemaakt kunnen hebben als hij niet op zo'n totaal zinloze manier aan zijn einde was gekomen?

Luister naar een uitstekende vinyl-rip (192 kbps, 50 MB).

peter Dinsdag 24 Juni 2008 at 12:49 am | | elektronisch | Geen reacties

Deutsche Wertarbeit

Waarschijnlijk zat er iets in het water of kreeg je bij twee pakken suiker een platencontract – ik kan anders niet bedenken waarom het muzikale klimaat in het Duitsland van de jaren zeventig zo ontzettend vruchtbaar was. Duizenden bands timmerden aan de weg met progressieve rock, elektronica en avant-gardistische experimenten en het merendeel van hen is inmiddels alweer vergeten.

Een van die bands is Streetmark, een progressieve krautrockformatie rond zangeres Dorothea Raukes. Tussen 1976 en 1981 bracht Streetmark vier lp's uit, die gevuld waren met een mengelmoesje van lang uitgesponnen, nerveuze symfonische rock en een flinke lading orgeltjes en melotrons – een beetje zoals de muziek van Eloy en Novalis, maar dan minder goed. De groep was redelijk populair, maar door de nodige wisselingen in de line-up en de tragische dood van bandlid Wolfgang Riechmann, slaagde Raukes er niet in het succes uit te bouwen.

Lang heeft ze niet stilgezeten, want in 1981 zag haar eerste solo-album het licht, dat je met een beetje goede wil zou kunnen beschouwen als een scharnierpunt naar de Neue Deutsche Welle en jaren tachtig-synthpop. 'Deutsche Wertarbeit' is een puur elektronische en analoge aangelegenheid: openingstrack 'Guten Abend Leute' doet denken aan de muziek van Cluster, 'Deutscher Wald' en 'Auf Engelsflügeln' klinken Kraftwerkiaans, 'Unter Tage' en 'Intercity Rheingold' zijn dan weer nummers in de typische Berlijnse School-stijl (dus met pregnante, lekker bubbelende sequencers) en afsluiter 'Der grosse Atem' neemt je op een Tangerine Dream-achtige wijze mee de kosmische diepte in. 'Deutsche Wertarbeit' verkocht waarschijnlijk voor geen meter, want het zou bij deze ene lp blijven.

Erg jammer, want het klinkt allemaal bijzonder fijn. Voor zover ik kon achterhalen, werkt Dorothea Raukes nu als muzieklerares en heeft ze diverse koren onder haar hoede. Luister zelf: 'Deutsche Wertarbeit' (192 kbps, 51 MB - het gaat om een prima vinyl-rip. Met dank aan het voortreffelijke muzieklog van Saltyka!)

peter Vrijdag 20 Juni 2008 at 12:57 am | | elektronisch | Geen reacties

Gevoelig

Hoe meer onderzoeken over downloaden en digitale muziek je leest, hoe verwarrender en tegenstrijdiger het allemaal wordt. Zo las ik op Nu.nl over een Engels onderzoek (hier een pdfje met de conclusies) waaruit bleek dat jongeren best willen betalen voor legale downloads.

Jongeren willen graag nieuwe artiesten ontdekken en ervaringen uitwisselen, al dan niet tegen betaling, aldus wetenschappers van de universiteit van Hertfordshire.

Grappig, want een maand of wat geleden las ik weer een ander rapport dat precies het tegenovergestelde beweert. Saillant genoeg voerde de Engelse universiteit het onderzoek uit in opdracht van British Music Rights, een Buma/Stemra-achtige belangenorganisatie. En tja, zo lust ik er nog wel eentje. Interessanter zijn de onderzoeken met een meer sociologischer (lees: nuttelozer) inslag. De Engelse psycholoog Davis Moxon kreeg van Sony Ericsson de opdracht om te onderzoeken hoe mannen en vrouwen fysiek reageren op muziek.

Mannen ondergaan volgens Moxon de grootste fysieke veranderingen, kunnen beter bepalen welke muziekgenres hen beïnvloeden en zijn zich meer bewust van de gevoelens die verschillende geluiden oproepen. Mannen blijken opgewonden te raken van Britse soul, Duitse hiphop, Letse pop en Estlandse rock. Vrouwen zijn zich minder bewust van het effect van muziek op hun lichaam. Zij raken vooral opgewonden van pikante Spaanse latin. Van Deense akoestische pop blijken mannen alerter en levendiger te worden, op vrouwen heeft dit genre een tegenovergestelde werking. Volgens de onderzoekers werd het opvallendste effect bereikt door Kroatische pop: bij alle deelnemers daalde de cortisolspiegel en steeg de IgA-waarde bij het luisteren naar die muziek. Dat betekent dat het de luisteraars ontspant en tegelijkertijd hun immuunsysteem versterkt.

Opmerkelijke resultaten, waar je dan weer helemaal niets mee kunt – nu heb ik wel enkele Kroatische cd'tjes in de kast staan (geen idee waarom), maar ik word er nogal nerveus van. Maar goed, misschien krijgen we binnenkort in de wachtkamer van de tandarts eindelijk eens wat anders te horen dan Sky Radio of Classic FM...

peter Dinsdag 17 Juni 2008 at 11:49 pm | | nieuws | Twee reacties

Ziggo smiggo

Het is mogelijk dat mijn update-ritme de komende dagen met horten en stoten op gang komt; dit vanwege een kwakkelend Ziggo. Oftewel: het nieuwbakken providerconglomeraat bestaande uit Casema, @Home en Multikabel met de naam van een aan lager wal geraakte clown heeft zijn zaakjes nog niet helemaal op orde. Ziggo wordt in (nogal mallotige) reclamespotjes voorgesteld als een oudere, wereldvreemde man die doelloos op straat zwalkt en met iedereen een praatje aanknoopt. Ziggo ziet de dingen anders. En het heeft iets te maken met een wereld zonder internet, geloof ik...

peter Maandag 16 Juni 2008 at 10:28 pm | | overig | Geen reacties

Halfgod

Hier stond eerst een fragment uit het geweldige 'Zeepaardje met een hoed op' van Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2006. Niet meer verkrijgbaar - dus raadpleeg bijvoorbeeld Boekwinkeltjes.nl of Bol.com.

Admin Zaterdag 14 Juni 2008 at 01:17 am | | overpeinzing | Geen reacties

De Vijf Elementen

De grondslagen van de Chinese filosofie zijn geworteld in een bepaalde visie op de werkelijkheid: de 'orde der dingen' is niet statisch, maar altijd in beweging - harmonisch en cyclisch. Dit wordt 'Dao' genoemd. De sturende krachten hierachter zijn Yin en Yang. Een goede balans tussen deze twee zorgt voor harmonie en voorspoed, een slechte onheil.

In verlengde hiervan ligt de leer van de Vijf Elementen, oftewel 'Wu Xing', dat eigenlijk 'Vijf bewegingen' betekent. De Vijf Elementen zijn Water, Vuur, Aarde, Metaal en Hout. Zij staan in een dynamische relatie met elkaar, zowel in positieve als in negatieve zin. Terwijl de schijnbaar tegengestelde Yin- en Yang-elementen worden gekoppeld aan bijvoorbeeld het mannelijke en het vrouwelijke, zijn de eigenschappen van de Vijf Elementen eindeloos te combineren. Je vindt de leer van de Vijf Elementen terug in onder meer de traditionele Chinese geneeskunde, Fengshui, (letterlijk 'wind en water'), Chinese astrologie, de krijgskunst en de Yi Jing (oftewel de 'I Ching', het 'Boek der Veranderingen').

De elementen hebben ook muzikale connotaties: Kung, Shang, Cheuh, Jay en Yu. Deze muziek, opgebouwd rond eeuwenoude patronen en ritmes, zou je organen beter laten functioneren. Zo geeft Muziek van Hout bijvoorbeeld je lever een duwtje in de rug, en verhelpt het rusteloosheid en slapeloosheid. Het krachtigste muzikale element is Aarde, dat niet alleen een positieve invloed heeft op je milt en alvleesklier (en je spijsvertering en eetlust verbetert), maar ook je 'Qi' (ook gespeld als ch'i, chi of ki) een slinger geeft. Qi zou je kunnen omschrijven als levenskracht – de spirituele energie die deel uitmaakt van alles wat bestaat. Tjonge, en dat alles door naar muziek te luisteren!

Download, om dit eens aan den lijve te ondervinden, twee lange, meditatieve nummers in dit zipje (90 MB, 256 kbps), gebaseerd op het element Aarde: sfeervolle en authentieke Chinese muziek, die het bijzonder goed doet op de achtergrond. (Bron en meer informatie: Gele Draak)

peter Donderdag 12 Juni 2008 at 12:50 am | | new-age | Geen reacties

Renée

Als je niet beter zou weten, zou 'High Time He Went' van Renée keurig in het rijtje van vrolijke eendagsvliegen passen. Schijn bedriegt, want de wortels van deze groep liggen al in de jaren vijftig. In 1958 maakte René Nodelijk Den Haag en omgeving onveilig met The Rocking Sensation Boys. Op het programma stonden Elvis-covers en onversneden rock 'n' roll-stampers. Onder de indruk van de vele Indorockgroepen die Nederland overspoelden en na een ruzie met zanger Rein de Vries, besloot Nodelijk in 1959 een nieuwe groep op te richten: The Alligators.

De eerste helft van de jaren zestig groeiden de Alligators uit tot de lievelingen van rock 'n' rollend Nederland. Na vier ep's en de lp 'Guitar Boogie' (1967) vielen de krokodillen uit elkaar - vetkuiven waren niet meer in de mode. René Nodelijk ging aan de slag met de groep Toby Collar, maar hits bleven uit. In 1977 was het lot hem beter gezind: met Renée (let op de vrouwelijke uitgang!) rond de sexy zangeres Anja Exterkate (later mevrouw Nodelijk) ging het een stuk beter. Aanvankelijk maakte Renée dampende rock, maar langzaam verschoof het accent richting gepolijste, lekker in het gehoor liggende popmuziek, met een lichte disco-touch.

En met succes: in het voorjaar van 1982 stond 'High Time He Went' hoog in de Top 40. De single is te vinden op 'Sometimes You Cry' (1983), de vierde lp van Renée. Hoewel het niemand toen echt opviel, was deze lp een compilatie met de beste songs van de eerdere lp's 'Renée' (1978), 'Reaching For The Sky' (1980) en 'The Future None Can See' (1982), aangevuld met vier nieuwe nummers. Voor het gemak waren de rock 'n' roll-tracks van het eerste album weggelaten. Exterkate probeerde het in 1983 solo, maar voegde zich enkele jaren later bij de Alligators, dat vanaf toen door het leven ging als Renée & The Alligators - tot op de dag van vandaag overigens.

'Sometimes You Cry' bevat twaalf prima popliedjes, inclusief de hit 'High Time He Went', die meer dan 25 jaar na dato nog steeds heerlijk weghappen. Luister zelf (45 MB, 128 kbps helaas, maar wel met scans van de hoes, oftewel Anja in een ondeugend nachthemdje - met dank aan CoCo!).

peter Dinsdag 10 Juni 2008 at 12:50 am | | 80s | Geen reacties

System 56

Productief kun je System 56 niet noemen. De Amerikaanse groep was drie jaar actief, bracht in die periode drie singles en een ep uit, en stond maar liefst vijf keer op het podium (inclusief het afscheidsoptreden). System 56 is dan ook niet meer dan een minuscuul voetnootje in de muziekgeschiedenis, maar wel een erg geinig voetnootje.

De groep werd opgericht in 1982 door Steve Simenic, die op zijn slaapkamer aan het knutselen was met synthesizers, mengpanelen en gitaren. Hij vond zijn probeersels best aardig klinken, nodige enkele vrienden uit en op de zolder van een oude boerderij in Cleveland werd de single 'Metro-Metro / In the Old World' opgenomen. Simenic besloot om alles in eigen hand te houden; de single werd in een kleine oplage uitgebracht en de groepsleden brachten hun single zelf aan de man bij de talloze lokale radiostations, kleine platenzaakjes en onafhankelijke fanzines. 'Metro-Metro' en de ep 'Beyond the Parade' (1982) waren redelijk succesvol, maar na nog twee singles ('Life On a Cool Curve' en 'A Man Needs a Motor' uit respectievelijk 1983 en 1984), was de koek op. En zo kwam er geruisloos een einde aan een band die zich toch al geruisloos in de marge bewoog.

De System 56-singles zijn nu gezochte collector's items, vooral omdat Simenic in 1989 een flinke stapel onverkochte exemplaren weggooide toen hij verhuisde. De muziek van System 56 valt te omschrijven als synthwave met onderkoelde zang (in het straatje van Classix Nouveaux en A Flock of Seagulls) met postpunk-elementen en lichtelijk experimentele uitstapjes. Het wil bij vlagen wel eens rammelen en de geluidskwaliteit laat soms te wensen over, maar de energie druipt er vanaf en het klinkt ehh.. tja, authentiek opwindend - het zou me niet verbazen als bijvoorbeeld The Killers-frontman Brandon Flowers diverse System 56-singles in de kast heeft staan. Op 'Retrospective: 1982-84' is al het System 56-materiaal verzameld, aangevuld met drie nooit eerder verschenen tracks. Luister zelf (320 kbps vbr, 97 MB) en laat je verrassen!

peter Zaterdag 07 Juni 2008 at 01:08 am | | 80s | Geen reacties

Northern Kind

Radio 2 staat momenteel helemaal in het teken van de jaren tachtig (hier de lijst met de Top 100) en afgelopen woensdag zond de NPS 'Made in the Eighties' uit. Nu ben ik verzot op 80's-muziek, maar met name de uitzending op Nederland 3 was totaal overbodig: een opgewarmd kliekje van nieuwsbeelden, oude videoclipjes, enkele gasten (onder wie Doris D. zonder de Pins), reportages over uitgekauwde onderwerpen (Rubiks Kubus, aerobics en dergelijke) en presentator Joost Karhof die zich van de domme hield en de ene stupide vraag na de andere op zijn gesprekspartners afvuurde. Ik bouw liever mijn eigen 80's-feestje, zonder al die suf gedraaide klassiekers.

Zo luister ik nu al de hele dag naar '53 Degrees North', het vorig jaar verschenen debuut van het Engelse duo Northern Kind. Dit is synthpop zoals synthpop hoort te klinken: analoog, vet en uptempo! Alsof Matt Culpin en Sarah Heeley op bezoek zijn gegaan bij Vince Clarke (Depeche Mode, Yazoo, Erasure), The Human League-frontman Philip Oakey en William Orbit om de fijne kneepjes van het vak te leren. De twaalf tracks op '53 Degrees North' klinken vertrouwd en tegelijk modern, en let op mijn woorden: als je eenmaal de onweerstaanbare opener 'On & On' achter je kiezen hebt, ga je voor de bijl. Het duo uit Sheffield knipoogt er lustig op los ('Seen The Light' ligt bijvoorbeeld in het verlengde van 'Just Can’t Get Enough', terwijl 'Thoughts of You' doet denken aan een mix tussen vroege Madonna en Sophie Ellis Bextor) en zangeres Sarah Heeley geeft de stuiterende blieps en sequencers van Matt Culpin moeiteloos weerwerk.

Okee, de nummers lijken soms wel erg veel op elkaar en wie niet van zomerse synthpop houdt, zal alleen maar chagrijnig worden. Op hun website vind je een klein mediaspelertje waarmee je alle nummers op '53 Degrees North' kunt beluisteren. Eind juni ziet het tweede Northern Kind-album het licht, en twee tracks ('Dity Youth' en 'Into the Blue') zijn alvast te downloaden. Ik zet 'On & On' nog maar eens een keertje op...

peter Vrijdag 06 Juni 2008 at 01:05 am | | 80s | Geen reacties

Surprise!

Franz Joseph Haydn (1732-1809) was een erg vrolijke man, die altijd wel in was voor een geintje. Een portemonnee aan een touwtje, een emmer water boven de deur – dat werk. Hij groeide op in het grensgebied tussen Kroatië en Hongarije en werd op achtjarige leeftijd uitgekozen om in Wenen te komen zingen bij het koor van de Sint Stefanuskathedraal. Toen hij het op het punt stond de baard in de keel te krijgen, vertelde zijn zangleraar hem dat hij dankzij 'een kleine ingreep' zijn mooie hoge stem zou behouden. Hadyn zag dit wel zitten en stemde toe; wat kon die ingreep nu voorstellen? Zijn vader kreeg precies op tijd lucht van de snode castratieplannen van de docent en stak er een stokje voor.

Op 28-jarige leeftijd kwam Franz Joseph in dienst van de vorstelijke familie Esterhazy. Prins Nicolaus Jozef Esterhazy, de rijkste prins van Hongarije, benoemde hem in 1766 tot kapelmeester, een functie die Haydn verzekerde van een vast inkomen en die hij maar liefst dertig jaar zou bekleden. Haydn legde de grondslagen van de symfonie en het strijkkwartet, en staat bekend als 'de vader van de symfonie'. Niets voor niets noemden Beethoven en Mozart hem 'papa Haydn'. Na de dood van Esterhazy verhuisde hij naar Wenen en tourde hij regelmatig door Europa - een spoor van meligheid achter zich latend.

Een van Haydns meest bekende werken is 'Symphony No. 94 in G major' uit 1791, beter bekend als de 'Surprise Symphony'. Haydn stond erom bekend vaak grapjes in zijn muziek te verwerken en deze symfonie vormde geen uitzondering. Om degenen die in slaap waren gesukkeld bij de les te houden, schreef hij een uptempo stuk, met een 'verrassing' aan het begin van het tweede gedeelte: na een rustig intro knalt het orkest er onverwachts in, waarna het tempo direct weer naar beneden gaat. Haydn componeerde 'Symphony No. 94' speciaal voor zijn eerste concertserie in Londen. Zie voor meer informatie deze uitstekende Wikipedia-pagina, en luister intussen naar de 'Surprise Symphony' (192 kbps, 35 MB).

peter Woensdag 04 Juni 2008 at 12:36 am | | klassiek | Geen reacties

De ingrediënten van een hit (3)

Als je eenmaal weet welke bestanddelen er in een hit zitten (ik ga stug door, hier en hier mijn eerdere entry's over dit onderwerp), is het natuurlijk verleidelijk om zelf aan de slag te gaan. Het is vrij eenvoudig om een nummer met hitpotentie in elkaar te sleutelen en dit concept vervolgens tot de laatste druppel uit te melken - Stock, Aitken & Waterman en Fluitsma & Van Tijn hebben er miljoenen mee verdiend.

De Russische kunstenaars Komar en Melamid en de Amerikaanse componist Dave Soldier pakten het anders aan; zij gingen op zoek naar 'de smaak van de massa', om juist het tegenovergestelde te doen: het creëren van de ultieme anti-hit. Op basis van een online enquête componeerden ze wetenschappelijk verantwoord het nummer 'The Most Wanted Song', dat bij iedereen (om precies te zijn minstens 72 procent van de luisteraars) in de smaak zal vallen. Een niets-aan-de-hand liefdesliedje van vijf minuten, met een gemiddeld tempo, een lage mannenstem, een zwoele r&b-zangeres en geen grote verrassingen.

Van een geheel andere orde is het 22 minuten durende 'The Most Unwanted Song', dat juist het tegenovergestelde beoogt. Het nummer zwalkt extreem heen en weer, wisselt snelle ritmes abrupt af met rustige gedeeltes, met hoofdrollen voor onder meer een accordeon en een doedelzak (die worden genoemd als irritantste instrumenten), atonale opera-zang, reclamejingles en een kinderkoor dat kerstliedjes zingt. De tekst gaat over cowboys en vakanties – volgens Komar, Melamid en Soldier dé twee onderwerpen die de gemiddelde luisteraar niet wil horen in een liedje. Na allerlei ingewikkelde statistische berekeningen concludeerde het drietal dat 'The Most Unwanted Song' door minder dan tweehonderd mensen wereldwijd wordt gewaardeerd.

Kan zijn, maar grappig genoeg is het nummer door zijn opeenstapeling van gekte en onvoorspelbaarheid eigenlijk best aardig. 'The Most Wanted Song' is daarentegen tenenkrommend zoet en slaapverwekkend – of is mijn muzieksmaak in de loop der jaren dusdanig uitgerekt dat ik zelfs de meest wazige dingen leuk vind? Oordeel zelf: 'The People's Choice Music' (192 kbps, 39 MB).

peter Dinsdag 03 Juni 2008 at 12:25 am | | weird | Eén reactie