Boeken!

Sinds enige tijd is het via Bol.com mogelijk om tweedehands boeken te kopen én te verkopen. Bol.com heeft het potentiële verkopers erg gemakkelijk gemaakt: binnen enkele seconden is je online winkel in de lucht en om boeken te koop te zetten, hoef je slechts het ISBN-nummer in te voeren, waarna automatisch alle informatie (waaronder de cover) wordt opgezocht. Als er zich een koper voor je boek aandient, zorgt Bol.com voor een factuur en de verdere afhandeling. Je hoeft alleen nog maar het boek op te sturen.

Klinkt goed, nietwaar? Te goed om waar te zijn, want er is één groot probleem: de tarieven van TNT Post. Als een pakketje namelijk niet door de brievenbus past, betaal je namelijk standaard 6,20 euro voor een basispakket (tot 10 kilo). Bol voorziet weliswaar in een pakketbijdrage, maar TNT Post gooit roet in het eten. Om de Bol-boekenservice te testen, bood ik een lijvige pil van Dean Koontz te koop aan voor vijf euro. Na een week of wat meldde zich een koper, en stelde Bol.com een factuur samen: 5 euro + 2,95 pakketbijdrage, min bemiddelingskosten à 1,74 euro, wat het totaal bracht op 6,21 euro. Het versturen van het boek kostte 6,20 euro (Koontz was te dik voor de brievenbus), waardoor ik uitkwam op een winst van 1 eurocent. Als je dus écht wilt verdienen, moet je of alleen kleine boeken verkopen of de prijs omhoog gooien. Als je de prijzen verhoogt om de verzendkosten te compenseren, loont het echter nauwelijks meer de moeite om tweedehands boeken via Bol.com aan te schaffen.

Dat moet anders kunnen, bedacht ik me tijdens het opschonen van mijn boekenkast. Dus daarom: Araglins boekenhoek! Fantasy, horror, sciencefiction en wat literatuur voor de fijnproever. Boeken van Dean Koontz, Terry Pratchett, J.K. Rowling, Stephen King en vele anderen voor scherpe prijzen - exclusief verzendkosten (meer is dus goedkoper!), maar je mag ze natuurlijk ook gewoon komen ophalen (Utrecht Centrum). Klik hier voor een uitgebreide lijst en sla je slag!

peter Zondag 31 Augustus 2008 at 12:46 am | | overig | Twee reacties

Suzanne (door: Guus Middag)

Hans Lodeizen (1924-1950) is de jonggestorven dichter van quasi-diepzinnige zweemregels en puberale gevoeligdoenerij. Ik sla een Lodezien-boek open en lees: ''als ik nu ga zal / het zomer zijn voor het garen // maar ik lig nog aan je armen / verankerd in de haven van de / stad maar ik ben nog bij je'', en zo nog vele regels verder. Je moet ervan houden. Het is hetzelfde soort gevoelige vaagheid dat te vinden is in het liedje 'Suzanne', waarmee Herman van Veen in 1969 bekend werd.

Een eenvoudig tokkelliedje met veel zweem en sfeer. Een praatstem vertelt het verhaal van een vaag meisje, Suzanne. Zij neemt je mee naar een bank aan het water, om naar schepen te gaan kijken. ''Duizend schepen gaan voorbij / en toch wordt het maar niet later.'' De tijd staat stil. Dat wijst meestal op verliefdheid, maar zo eenvoudig is het niet. Het is wel prettig samen, maar er ontbreekt iets. Soms lijkt alles goed te gaan met deze Suzanne: ''En ze geeft je pepermuntjes / want ze geeft je graag iets tastbaars.'' Toch wil de zanger daarna tegen haar zeggen dat het tussen hen nooit iets zal worden. ''Ik kan jou geen liefde geven.''

Maar voordat dat gebeurt, beginnen opeens de meeuwen te schreeuwen, en in hun gekrijs hoort de zanger weer een andere boodschap: ''Je hebt steeds van haar gehouden.'' Hoe nu verder? Het refrein zegt dat de zanger wel haar verder wil (''samen naar de overkant''), maar hij doet het nog niet. Het refrein zegt ook dat hij haar wel kan vertrouwen (''want ze houdt al jouw gedachten / in haar hand''), maar ook dat doet hij niet. Zo blijft het lied na zijn eerste couplet en refrein steken in twijfel. Ik verklap niet veel als ik zeg dat het aan het eind, na drie coupletten en drie refreinen, niet anders is. Ook daar: Suzanne, bankje, water, zonlicht, glimlach – maar ook dan weet hij nog steeds niet wat hij wil.

Lees meer »

peter Dinsdag 26 Augustus 2008 at 12:51 am | | interessant | Drie reacties

Rockets (update)

De Franse formatie Rockets is een bescheiden voetnoot in de geschiedenis van de elektronische muziek. De groep was zo'n beetje gelijktijdig met Kraftwerk en Yellow Magic Orchestra in de weer met vocoders, synthesizers en sequencers, maar slaagde er niet in om een blijvende indruk achter te laten, laat staan serieus genomen te worden. Niet in de laatste plaats omdat de Rockets-leden hun hoofden hadden kaalgeschoren, zich zilvergrijs hadden geschilderd, rondrenden in buitenissige kleding en liedjes zongen over verre planeten en robots (zie bijvoorbeeld de clip van 'On the Road Again'). Hun live-shows waren een regelrecht spektakel, compleet met lasers, rook, ontploffingen en laag overscherende vliegende schotels.

De groep werd in 1972 opgericht door Fabrice Quagliotti en Alain Maratrat en ging aanvankelijk door het leven als achtereenvolgens Crystal, Rocket Men, Rocketters en The Rockets. In 1976 zag hun eerste album het licht, dat alleen in Frankrijk verscheen. Opvolger 'On the Road Again' (1978) sloeg ontzettend aan in Italië en van latere albums ('Plasteroid' uit 1979 en 'Galaxy' uit 1980) gingen in dat land miljoenen exemplaren over de toonbank. Begin jaren tachtig schakelden Rockets over op een wat gladdere sound. De interesse taande en na een aantal half geslaagde albums hief de groep zichzelf in 1986 op. In 1992 stonden de Fransen weer op de planken en probeerden ze met 'Another Future' (gevuld met nieuwe nummers en remixen van oude hits) de tijden van weleer te doen herleven. Dat mislukte. En hoewel de groep nog steeds actief is, ben ik bang dat een glorieuze comeback er nog steeds niet in zit...

De Rockets waren misschien niet zo grensverleggend als Kraftwerk, hun muziek (een mix tussen bombastische synthezisermuziek, disco en rock) klinkt nog altijd erg geinig. Luister naar 'On the Road Again' (320 kbps vbr, 68 MB - met een bijzonder fijne, ruim acht minuten durende versie van het titelnummer) en 'Galaxy' (320 kbps vbr, 79 MB - vooral openingstrack 'Galactica' is onweerstaanbaar).

peter Zaterdag 23 Augustus 2008 at 12:00 am | | elektronisch | Drie reacties

Richard Clayderman

''Als jij nu eens een gezellig muziekje opzet'', zei vriendin Eva, die naast me op de bank in een boek van Haruki Murakami verdiept was. Ik gromde iets mannelijks, spitte wat rond in de stapel cd's naast de stereo-installatie en zette uiteindelijk een (in mijn ogen) bijzonder sfeerverhogend album op. Subtiel rekte ik me uit en sloeg in een geoefend gebaar mijn arm om haar schouders. En terwijl zoete pianoklanken uit de speakers druppelden, voelde ik vriendin Eva verstijven. ''Wat is dit nu weer?'' Ze pauzeerde even. ''Belangrijker nog: mag het alsjeblieft uit?''

Tja, ik ben bang dat de Franse pianist Richard Clayderman (1953) vandaag de dag extra zijn best moet doen om nieuwe zieltjes te winnen voor zijn romantische sfeermuziek... De als Philippe Pagès geboren Clayderman (ook wel bekend als de 'Prins der Romantiek', een bijnaam gegeven door Nancy Reagan) scoorde in 1976 zijn eerste hit met 'Ballade pour Adeline' uit 1976 (gecomponeerd door Paul de Senneville voor diens pasgeboren dochtertje), dat wereldwijd maar liefst 22 miljoen keer over de toonbank ging. Het oeuvre van Clayderman is immens en nauwelijks te bevatten: honderden albums, gevuld met eigen composities, schaamteloze easy listening-versies van grote hits en tal van (enigszins weeïge) bewerkingen van populaire klassieke deuntjes, al dan niet in samenwerking met bijvoorbeeld James Last, Berdien Stenberg en Paul Mauriat.

Opmerkelijk genoeg wordt de pianist met name in China op handen gedragen, en dat verklaart ook gelijk zijn grote hoeveelheid cd's met interpretaties van Chinese volksliedjes. Richard Clayderman ziet eruit als de ideale schoonzoon en aan zijn muziek kan echt niemand zich een buil vallen. Toegegeven, je moet een zekere gênegrens zien te doorbreken, want anno 2008 staat iedereen in de rij om je aan de schandpaal te nagelen als je ook maar toegeeft wel eens iets van hem te luisteren, maar als je de gordijnen dicht doet, ziet niemand je. In dit zipje (99 MB, 320 kbps) vind je 20 tracks, die je hoe dan ook in een romantische stemming brengen. Bijzondere aandacht verdienen 'Begin The Beguine', het ontwapende 'Les premiers sourires de Vanessa', de 'funky' uitvoering van 'Badinerie' (ik denk dat Bach vanuit de hemel goedkeurend meeknikt) en natuurlijk het nummer waarmee het allemaal begon: 'Ballade pour Adeline'.

peter Woensdag 20 Augustus 2008 at 12:52 am | | easy-listening | Vijf reacties

Tegen beter weten in

De meeste muziekliefhebbers zijn aardige, enthousiaste mensen, met vaak één grote onhebbelijkheid: ze weten alles beter. Als je hem (of haar, hoewel het bijna altijd om mannen gaat) vertelt naar welke artiesten of albums je graag luistert, krijg je een meewarige blik toegeworpen en volgt steevast een zin als ''Allemaal leuk en aardig, maar waar je eigenlijk naar zou moeten luisteren is [vul naam in van artiest X of groep Y]. Dat je die niet kent! Tjonge, valt me van je tegen!'' Dat het dan nagenoeg altijd om totaal obscure bands gaat waar niemand van gehoord heeft, is geen verrassing. En als er dan raakvlakken zijn (en jij en de muziekliefhebber lyrisch worden over dezelfde muziek), komt hij op de proppen met obscure bootlegs en vroege demo's (in eigen beheer uitgebracht en nooit op cd verschenen), die al het latere werk van artiest X of groep Y in de schaduw stellen. ''Goh, als echte fan zou je dit toch moeten kennen!''

Natuurlijk, het is altijd leuk om nieuwe namen op een presenteerblaadje aangeboden te krijgen, maar vaak bekruipt me het gevoel dat bepaalde verstokte muziekliefhebbers niet zozeer naar mooie of interessante muziek luisteren (en zich als vanzelf ontpoppen tot muzikale evangelisten), maar dat het ze er simpelweg om gaat om maar zo exclusief mogelijk te zijn – als iedereen naar een bepaalde artiest luistert, kan het niet goed zijn.

Ik kom hierop na het lezen van het artikel 'Thuishoren' (Vara Gids, toelichting vrijdag 15 augustus), waarin Jan Vollaard de programmering van Lowlands onder de loep neemt. En zoals verwacht, vindt Vollaard het helemaal niets. Oubollig, weinig verfrissend, veilig en publieksvriendelijk, zo luidt zijn oordeel. In plaats daarvan moeten we luisteren naar bands die klaarblijkelijk hetzelfde doen als de headliners (als ik de omschrijving van Vollaard mag geloven), met als enige verschil dat niemand ze kent. Ik had in ieder geval nog nooit gehoord van Eileen Rose of de Schotse band Glasvegas. Vollaard sluit af met: ''Weet je wat, ik organiseer mijn eigen popfestivalletje in mijn achtertuin. Wordt veel spannender dan Lowlands, dat weet ik nu al.'' Tjonge, dit is geen kwestie meer van 'beter weten', maar van puur muzikaal elitarisme...

peter Zaterdag 16 Augustus 2008 at 12:49 am | | overpeinzing | Drie reacties

Samantha Fox

Het is tegenwoordig niet zo heel moeilijk om bekend te worden. Het volstaat om een tijdje in een huis te zitten of mee te doen aan (de voorrondes van) een of andere talentenjacht. Het is echter veel moeilijker om bekend te blijven. Neem nu Samantha Fox (1966). Ze was in de jaren tachtig samen met Sabrina (en vooruit, Vanessa) hét sexsymbool bij uitstek. Bizar genoeg was het haar moeder die Samantha resoluut de spotlights instuurde: begin 1983 maakte ze enkele sexy lingeriefoto's van haar 16-jarige dochter en stuurde deze naar 'The Sun'. Enige tijd later prijkte Samantha Fox prompt als jongste model ooit op de beroemde derde pagina van het roddelblad. Dankzij haar lange blonde haar, eenvoudige cockney-achtergrond en weelderige rondingen (lees: 36D) groeide ze in snel tempo uit tot een veelgevraagd fotomodel.

Maar tja, aangezien de loopbaan van een model meestal niet bijster lang duurt en roem nu eenmaal zeer vergankelijk is, is het zaak om het ijzer te smeden als het heet is. Sam gebruikte haar sexy imago dan ook als springplank voor een heuse zangcarrière. En met succes: haar eerste single 'Touch Me (I Want Your Body)' uit 1986 werd een wereldwijde hit, niet in de laatste plaats dankzij de spannende videoclip en ondeugende tekst ('Like a tramp in the night, I was begging for you, to treat my body like you wanted to'). In de periode 1986 tot en met 1988 scoorde ze diverse hits (waaronder 'Nothing's Gonna Stop Me Now', geproduceerd door Stock, Aitken & Waterman) en bracht ze drie succesvolle albums uit, gevuld met nogal standaard en niet al te ingewikkelde dancepop.

Lees meer »

peter Donderdag 14 Augustus 2008 at 12:59 am | | 80s | Eén reactie

Summer Darkness 2008

Ik was wellicht iets te enthousiast toen ik riep dat ik weer volop nieuwe stukjes zou gaan schrijven, want ook de afgelopen dagen was het rustig op Araglin.nl. Ik heb echter een excuus: de zesde editie van Summer Darkness waarde de afgelopen week door Utrecht. Het jaarlijkse gothicfestival in de Utrechtse binnenstad wordt steeds groter en internationaler (met bezoekers uit onder meer Amerika, Duitsland, Griekenland en Roemenië) en het is natuurlijk ideaal dat het praktisch bij ons om de hoek plaatsvindt.

Het leuke aan Summer Darkness (inmiddels uitgegroeid tot een vijfdaags festival) is de enorme variëteit: de vrolijke electropop van Vive La Fête werd afgewisseld met de serieus kijkende neofolkers van Sol Invictus, en terwijl de Duitse groep Faun zijn best deed de middeleeuwen tot leven te wekken, was het net alsof je de batcaves van weleer binnenstapte tijdens het concert van Clan of Xymox. Hoogtepunten waren twee bands waar ik nog nooit van had gehoord: het optreden van het Bulgaarse Irfan in de Domkerk (bezwerende wereldmuziek met echo's van Dead Can Dance en Love is Colder Than Death) en Les Fragments de la Nuit uit Frankrijk (minimal music à la Philip Glass, waar vooral vriendin Eva helemaal door werd gegrepen). Dat Summer Darkness zijn zaakjes op orde had, bleek ook uit de randprogrammering; je kon gratis naar het Catharijne Convent en het Centraal Museum, boottochten maken, lezingen bijwonen, een 'duistere' stadswandeling maken (waar ik Leon Verdonschot nog tegen het lijf liep) en noem het maar op. Kortom, erg geslaagd!

En als ik tot slot nog even mag zeuren: wat is dat toch met de geluidstechnici van tegenwoordig? Het lijkt wel alsof alles zo hard mogelijk moet; tijdens de concerten van Kiss The Anus of A Black Cat (de bandnaam is stukken leuker dan de muziek overigens) en Narsilion in EKKO bijvoorbeeld verdronk de muziek in een de broekspijpen doen wapperende stuurloze geluidsbrij en ook bij Clan of Xymox stond het volume zo hard dat je eigenlijk alleen de dreunende synthesizerbeats hoorde (hoewel het later iets beter werd). Met mijn gehoor is niets mis, dank u. Maar goed, op naar volgend jaar!

peter Dinsdag 12 Augustus 2008 at 01:19 am | | concerten | Twee reacties

Kilima Hawaiians (update)

Nederlanders die in Nederlands-Indië waren geweest, brachten in de jaren twintig van de vorige eeuw niet alleen de nodige spannende verhalen mee naar huis, ze zorgden er tevens voor dat er allerlei exotische muziekgenres in ons kouwe kikkerlandje werden geïntroduceerd. Vooral muziek uit Hawaï bleek enorm aan te slaan; de nuchtere Nederlander viel als een blok voor het melancholische geluid van de steelgitaar en de liedjes over zonnige stranden, heupwiegende donkerharige schoonheden en verloren liefdes.

Rotterdammer Bill Buysman was verzot op Hawaïaanse muziek en samen met Smoke van der Elst en Willem Ruivenkamp richtte hij in 1934 de Kilima Hawaiians op. De groep was redelijk succesvol, maar het grote succes kwam bizar genoeg tijdens de Tweede Wereldoorlog - de Duitsers hadden een enorme hekel aan 'Amerikaanse muziek' als jazz en bigband, maar stonden de Nederhawaïaanse groepen oogluikend toe, mits ze in het Nederlands zongen. Bills vrouw Mary trad tijdens de oorlog toe tot de Kilima Hawaiians en gitarist Vic Spangenberg (die overigens in 1944 Nederland moest ontvluchten vanwege zijn enthousiaste activiteiten in het verzet) maakte het plaatje compleet.

Kort na de oorlog en tijdens de politionele acties in Nederlands-Indië waren de Hawaïaanse groepen ongekend populair, met de Kilima Hawaiians als grote publiekstrekkers. Midden jaren vijftig was het genre over zijn hoogtepunt heen; rock-'n-roll en later beatmuziek zorgden ervoor dat de Kilima Hawaiians veranderden in een wandelend anachronisme, hoewel Bill Buysman wanhopig probeerde het tij te keren door ook country- en Zuid-Afrikaanse en Indische liedjes op het repertoire te zetten. De groep bleef tot diep in de jaren zeventig actief, maar het succes van weleer was voorbij.

Als je nu, ruim zestig jaar na dato, naar muziek van de Kilima Hawaiians luistert, kun je je haast niet voorstellen dat dergelijke exotische muziek in Nederland is gemaakt. Luister naar 'Het gebeurde aan het strand van Waikiki', 'Mooi Kalua meisje', 'Er staat bij 'n kampong', 'I want to learn to speak Hawaiian' en 18 andere heerlijk melancholisch wijsjes in dit zipje (320 kbps, 80 MB).

peter Vrijdag 08 Augustus 2008 at 11:58 pm | | easy-listening | Drie reacties

En weer terug!

En weer terug en online! Nu ja, eigenlijk alweer een paar dagen, het duurde even voordat ik gewend was aan een eh... tja 'gewoon' werkend leven. In Friesland is het net alsof de klok is stil blijven staan om half drie zondagmiddag. Althans, in de kleine dorpjes waar wij in razende vaart doorheen fietsten. Vanzelfsprekend hebben vriendin Eva en ondergetekende zich als keurige toeristen gedragen, en brachten we bezoekjes aan al dan niet bekende trekpleisters als Stavoren, Koudum, Hindeloopen, Sloten en 'De Rode Klif' (een grote steen ter nagedachtenis aan De Slag bij Warns, een veldslag tussen graaf Willem IV van Holland en de Friezen op 26 september 1345).

En passant pikten we nog de Nederlandse Kampioenschappen Fierljeppen mee in It Heidenskip (best interessant, eigenlijk), een gehucht tussen Koudum en Workum, zagen we in de verte het staartje van de ballonnenfeesten in Joure, snoven we de sfeer op tijdens de Sneek Weken, kanoden we in het licht van de ondergaande zon over het Heegermeer en waren vaste klant bij Ypma's Bakkerij in Heeg, waar we elke ochtend in de rij stonden voor verse croissantjes en Fries suikerbrood.

Aan authentieke Friese muziek heb ik me niet gewaagd – het moet wel vakantie blijven. Wel stuitte ik op V.I.P. Records, een alleraardigst platenzaakje in Sneek met bijzonder vriendelijke prijzen. Opvallend was de grote collectie gabber en hardcore achterin de winkel, schuin tegenover de sectie Nederlandstalig... Ik verliet in ieder geval met een flinke stapel cd's de winkel (de eigenaar in verbazing achterlatend: waarom koopt iemand 'Aan het strand van Waikiki' van de Kilima Hawaiians?). Maar goed, genoeg geleuterd over Friesland; hoog tijd om weer eens wat nieuwe stukjes te tikken!

peter Donderdag 07 Augustus 2008 at 12:56 am | | overig | Geen reacties