Chapman Stick

In 2002 bracht Remco Helbers 'On Some Road' uit, een album gevuld met glijdende, etherische soundscapes, geïnspireerd door de schilderijen van de Engelsman John Kimber. Toen ik het cd-boekje doorbladerde, bleek dat Remco voor 'On Some Road' voornamelijk in de weer was gegaan met elektronisch bewerkte klanken van de Chapman Stick. Huh?

Enkele muisklikken later kwam ik er niet alleen achter dat Helbers zich nu met totaal andere dingen bezighoudt (Indiase klassieke muziek om precies te zijn), maar ontdekte ik ook wat de Chapman Stick precies is: een kruising tussen een basgitaar en een gewone gitaar, begin jaren zeventig ontworpen door Emmet Chapman. De stick is niet echt gangbaar; Chapman heeft er wereldwijd zo'n 6000 van verkocht. Prijzen beginnen vanaf 2100 dollar - je moet het dus wel écht willen...

Je bespeelt de Chapman Stick niet door simpelweg de snaren aan te slaan, maar door de snaren te 'tappen', een beetje zoals bij een piano. Dankzij het veel grotere bereik van de Stick kun je gelijktijdig zowel de akkoorden als de bas- en melodielijnen spelen. Interessant natuurlijk, maar ik raakte pas echt geïntrigeerd toen ik de Chapman Stick in actie zag. De Amerikaan Rob Martino heeft zich toegelegd op de stick en zijn eigen compositie 'One Cloud' is zonder meer prachtig! Op zijn site kun je ruim een uur aan mp3'tjes vinden. Niet alles is even geslaagd, maar dat geeft Martino ook zelf ruimhartig toe. Vooralsnog is het allemaal een behoorlijk uit de hand gelopen hobby, hoewel er plannen zijn voor een album.

En nu ik toch bezig ben, een drietal gratis albums: het label MellowJet heeft een fijne verzamelaar met elektronische muziek samengesteld, die je hier kunt downloaden (met onder andere Wellenfeld, Moonboter en Erez Yaary), The Omega Syndikate (een Engels elektronicakwartet) doet een duit in het zakje met het gratis album 'Ho Ho Omega' (even klikken op 'Music' – of beter nog: gebruik de directe downloadlink), en ja, ik weet het, enigszins te laat, maar nog altijd leuk: '8 Bit Jesus' (retrogamedeuntjes in kerstsferen).

peter Woensdag 31 December 2008 at 01:06 am | | interessant | Twee reacties

GX-1 (reprise)

In 1973 introduceerde Yamaha de GX-1, een polyfone analoge synthesizer. Het instrument was met name bedoeld als experiment en fungeerde als blauwdruk voor latere consumentenvarianten. Er werden slechts zeven of acht exemplaren gemaakt, die volgens het Synthmuseum voor het gigantische bedrag van 60.000 dollar werden aanschaft door andere Keith Emerson, Led Zeppelins John Paul Jones en Stevie Wonder (die de GX-1 gebruikte voor 'Journey Through the Secret Life of Plants' uit 1979, een van de meest rare albums in zijn oeuvre).

Rick van der Linden (1946-2006) kwam midden jaren zeventig in contact met de GX-1. Hij vond het een machtig instrument en was bijzonder gefascineerd door de vele mogelijkheden en de warme klank van het apparaat. Zijn experimenten met de GX-1 resulteerden in 1977 in het album 'GX 1', dat volledig was ingespeeld met deze synthesizer. De lp bevat negen tracks, die, zeker voor die tijd, behoorlijk innovatief klinken. Ricks klassieke achtergrond hoor je terug in elektronische versies van twee Bach-composities ('Double Flute X 2' en 'Bachatel'). Deze nummers zijn geinig (wel wat saai na een paar minuten), maar zoiets was natuurlijk al eerder gedaan door bijvoorbeeld Wendy Carlos. Leuker wordt het wanneer hij in de weer gaat met ritmes, zwierige Rick Wakeman-achtige solo's en springerige geluidseffecten. 'Wizzard (sic!) Dance' komt overigens mede uit de pen van Kayak-mastermind Ton Scherpenzeel.

'GX 1' was redelijk succesvol, maar helaas zou het bij dit ene synthesizer-album blijven (hoewel de GX-1 ook te horen is op de lp 'Ekseption '78' en de soundtrack 'Night of Doom', oftewel 'Nacht zonder zegen' uit eveneens 1978 - heeft iemand toevallig een rip?). Eind jaren zeventig richtte Van der Linden met Rein van den Broek het symfonische project 'Cum Laude' op, waarbij hij zich enthousiast stortte op het kerkorgel. Jammer, want volgens mij is 'GX 1' samen met Johan Timmans 'Trip into the body' en Ad Vissers 'Sobriëtas' een sleutelalbum in de Nederlandse elektronische muziek. De lp is helaas nooit op cd verschenen - luister daarom naar een alleszins acceptabele vinyl-rip (320 kbps vbr, 69 MB, inclusief nostalgisch gekraak en geknetter).

peter Maandag 29 December 2008 at 11:26 pm | | elektronisch | Drie reacties

Chicago

Er zijn maar weinig bands van wie de frontman per ongeluk zelfmoord heeft gepleegd. Het overkwam de Amerikaanse band Chicago. De groep gaat aanvankelijk door het leven als Chicago Transit Authority, maar moet op last van het openbaar vervoersbedrijf met dezelfde naam al na de eerste lp de woorden 'Transit Authority' laten vallen. Hun debuutalbum zet weinig zoden aan de dijk, hoewel de lp wel de geschiedenis ingaat als de eerste plaat met een uitgebreide gitaarsolo met 'distortion'. Begin jaren zeventig maakt Chicago weinig succesvolle rock met jazzinvloeden. Jaarlijks verschijnt er een nieuw Chicago-album, die bij gebrek aan een titel een cijfer mee krijgen.

Platenmaatschappij Columbia, ontevreden over de matige verkoopcijfers, brengt in 1976 een single uit, met de bedoeling Chicago daarna te dumpen. De door bassist Peter Cetera geschreven en gezongen ballad 'If You Leave Me Now' wordt een gigantische wereldhit en de naam van de groep ligt in één klap op ieders lippen.

Op 23 januari 1978 gaat het mis. Chicago-oprichter en gitarist Terry Kath, een groot wapenliefhebber en -verzamelaar, zit tijdens een feestje een beetje te dollen met een lege .38-millimeter revolver. Daarna pakt hij een .9-millimeter semi-automaat, laat het lege magazijn zien aan roadie Don Johnson en zegt: ''No worries, it's not loaded.'' Als geintje zet hij het pistool tegen zijn hoofd en haalt de trekker over. Kath had helaas niet gezien dat er toch nog een kogel in de kamer van zijn pistool aanwezig was en maakt abrupt een einde aan zijn leven, een week voor zijn 32-ste verjaardag.

Peter Cetera neemt Kaths plek in, om in 1985 uit Chicago te stappen en zich te storten op een succesvolle solocarrière. Zijn album 'Solitude/Solitaire' wordt een knaller (in tegenstelling tot zijn titelloze solo-debuut uit 1981) en met 'Glory Of Love' (dat wordt gebruikt als titelnummer voor de tweede Karate Kid-film) scoort Cetera een gigantische hit.

(Uit: 'Top 2000 - tien jaar liedjes, lijstjes en verhalen', uitgeverij L.J. Veen, 2008. ISBN 978-90-204-2200-9. Enigszins aangevuld en herschreven, want aan de teksten mankeert soms nog wel het een en ander...  Desalniettemin een aanrader.)

peter Zondag 28 December 2008 at 12:48 am | | gastbijdrage | Geen reacties

Weihnachten mit James

Bijna overal is muziek. Zeker in de donkere decemberdagen. Eerst de vreemde sinterklaasdeuntjes, en dan het gedragen getingel van de kerstplaten. Veel mensen haten het, en ze zeggen: 'Weg met easy listening in de supermarkt en kerstmuziek in de binnenstad. Bah! Daar doe je ons geen plezier mee!' En even later, op de fiets met de muts over de oren getrokken, de cadeautjes in de tas, fluiten ze opgewekt 'White Christmas' in de Bing Crosby-uitvoering.

In Amerika is het nagenoeg traditie dat iedere artiest ten minste één keer in zijn carrière een kerstalbum opneemt. Vaker wel dan niet levert dit tenenkrommende resultaten op, vooral als het desbetreffende album bedoeld is om een ingezakte platenverkoop nieuw leven in te blazen, of als het zogenaamd hippe versies bevat. Ook in Nederland komt deze traditie de laatste jaren tot leven, hoewel ik niet zo heel enthousiast word van kerst met Frans Bauer of André Rieu. Wat mij opvalt als ik eens onverwacht wat flarden Sky Radio opvang, is dat kerstliedjes de laatste jaren een beetje vastgeroest zitten.

Gelukkig worden er al ruim zestig jaar kerstliedjes op de plaat gezet, de een nog gezelliger dan de ander. Een van mijn kerstfavorieten is James Last, die vele tientallen kerstalbums heeft uitgebracht. Last benadert kerstmis op de hem bekende mierzoete wijze, waarbij het glazuur spontaan van je tanden springt. Ik zit niet te wachten op in violen gedrenkte kitscherige uitvoeringen van 'Stille Nacht' of 'Ave Verum Corpus'. Nee, ik wil koortsachtig geklingel van kerstklokjes, manisch toeterende kersttrompetten, roffelende drums, klepperend kerstgebeier en een gezellig hummende koren!

Gelukkig zijn er op elke 'Weihnachten mit James Last'-lp wel een handvol opgewekte wijsjes, medleys en oude Duitse volksliedjes te vinden. Als je niet vrolijk wordt van bijvoorbeeld 'Fröhliche Weihnacht überall', 'Kling Glöckchen Klingelingeling / Lasst uns Froh und Munter sein / O du Fröhliche' en 'Schlittenfahrt zum Weihnachtsmarkt' en de onweerstaanbare behoefte krijgt om onder kerstboom te kruipen met een beker warme chocolademelk, dan ehh... moet je het over een jaar nog maar eens proberen. Luister naar een tiental kerstliedjes (320 kbps, 65 MB) van de inmiddels 79-jarige James Last om helemaal in de juiste stemming te komen! Vrolijk kerstmis!

peter Woensdag 24 December 2008 at 8:59 pm | | easy-listening | Eén reactie

Aleister Crowley

Aleister Crowley (1875-1947) werd in zijn tijd gezien als de meest verderfelijke persoon op aarde, de vleesgeworden antichrist. Crowley zelf vond het allemaal wel best en deed er nog een schepje bovenop door zichzelf onder andere 'het apocalyptische beest 666', 'The Great Beast' en 'Baphomet' te noemen en zich op op één lijn te stellen met Mohammed en Jezus.

Tijdens een reis naar Egypte in 1904 riep Crowley samen met zijn vrouw Rose Kelly enkele oude goden op. Een van hen, geleidegeest Aiwass, dicteerde hem een magisch werk met een onheilspellende boodschap: 'The Book of the Law'. Aiwass onthulde Crowley de leer van Thelema, oftewel: pure wil. 'Do what thou wilt (doe wat ge wilt) is the whole of the law', zo luidt de Hoofdwet van Thelema. Crowley stelde zijn hele leven in het teken van 'the Law', zonder zich om taboes te bekommeren. Hij richtte diverse magische genootschappen op, verleidde talloze mannen en vrouwen, hield zich bezig met allerhande rituelen en seksmagie, schreef talloze boeken, dichtbundels en traktaten, jaagde er in rap tempo zijn erfenis doorheen, raakte verslaafd aan drugs en stichtte in 1920 zelfs een magische commune ('De abdij van Thelema') in Cefalú, Sicilië. (Zie voor een wat genuanceerder overzicht deze uitgebreide Wikipedia-pagina). Nu zou hij waarschijnlijk bekend zijn geworden als een provocerende, geflipte goeroe, op handen gedragen door de spirituele 'high society'.

Dat hij behoorlijk op de achtergrond is geraakt, heeft volgens mij voornamelijk te maken met zijn ondoorgrondelijke en cryptische manier van schrijven, om nog maar te zwijgen over zijn middelmatige literaire kwaliteiten. Maar goed, to the point: in circa 1920 gaf Crowley een lezing, waarbij hij onder meer gedichten voordroeg, iets vertelde over 'Lux Hermeticum' en diverse spreuken declameerde in het Enochiaans (een magische taal ontwikkeld door de 16e-eeuwse magiër John Dee). Gedeelten van deze lezing zijn vastgelegd op wasplaten, die decennialang in een archief hebben gelegen en medio jaren negentig op cd zijn verschenen onder de noemer 'The Great Beast Speaks'. Luister zelf: bijna 23 minuten uniek geluidsmateriaal (320 kbps, 43 MB) - de kwaliteit is belabberd (wat wil je ook) en Crowley klinkt een beetje als Winston Churchill, maar tjonge, dit is cultmateriaal in optima forma!

peter Woensdag 24 December 2008 at 12:12 am | | weird | Eén reactie

Stuk

Waarschijnlijk is het niemand opgevallen, maar wie de afgelopen twee dagen een bezoek bracht aan Araglin.nl kwam voor een dichte deur te staan. Een defecte harde schijf (geloof ik) zorgde voor de nodige zweetdruppels bij mijn hoster en toen bleek dat er ook iets mis was met de back-up, werd de operatiekamer gereserveerd voor een langdurige en pijnlijke ingreep... In ieder geval: ik ben weer online. Ik heb handmatig enkele entry's hersteld, maar jammer is wel dat alle reacties die de afgelopen tien dagen zijn geplaatst, zijn verdwenen. Excuses daarvoor! Mocht je nog bugs of andere rare dingen tegenkomen, laat gerust een reactie achter of stuur een mailtje. Ik heb momenteel vakantie, dus de komende dagen zal ik de updatemachine weer eens een stevige zwengel geven...

peter Dinsdag 23 December 2008 at 01:07 am | | overig | Twee reacties

Natuurmuzak

In tegenstelling tot bijvoorbeeld metal, kent het new age-genre geen helder gedefinieerde subgenres. Een panfluit? Bulgaarse keelzang? Hare Krishna-aanhangers die mantra's zingen? Je kunt het allemaal tot new age rekenen. En wordt het iets te serieus of te wazig, dan bieden de hokjes wereldmuziek en avant-garde uitkomst. Toch wordt het genre nog altijd voornamelijk geassocieerd met klaterende bergbeekjes, oeverloos geharp en walvissengeknor.

Ik sprak laatst iemand die me vertelde graag naar new age te luisteren. Of beter gezegd: zijn vriendin zette af en toe een rustgevend cd'tje op en hij luisterde mee. Toen hij enthousiast voorstelde om wat albums voor me mee te nemen, weigerde ik beleefd toen ik hoorde om welke muziek het ging: de Solitudes-serie van de Canadees Dan Gibson, de man die tientallen (zo niet honderden) cd's heeft uitgebracht met natuurgeluiden.

Gibson (1922-2006) was van origine een natuurfotograaf en documentairemaker. In de jaren veertig experimenteerde hij met diverse technieken om natuurgeluiden zo exact mogelijk vast te leggen, en ontdekte al snel dat er behoorlijk wat mensen geïnteresseerd waren in dergelijke opnamen. In de jaren vijftig en zestig verschenen enkele albums, maar de grote klapper kwam met het eerste Solitudes-album 'Environmental Sound Experiences Volume One - By Canoe To Loon Lake / Dawn By A Gentle Stream' uit 1981. Oftewel: een uur lang natuurgeluiden, gepeddel en vogelgetjilp.

Gibson had op dat moment kunnen uitgroeien tot een ambientpionier, maar in plaats daarvan werd hij multimiljonair met zijn natuur-cd's, die eigenlijk allemaal hetzelfde klinken - hoewel het thema (de bergen, de Afrikaanse woestijn, een avond op de Russische toendra, gezellig met z'n allen voor de open haard, uitverkoop bij de H&M) steeds wisselde. Medio jaren tachtig kregen de natuurgeluiden gezelschap van onopvallende piano- en synthesizerklanken (veelal gecomponeerd door Hennie Bekker), wat de Solitudes-serie nog populairder en toegankelijker maakte. Dan Gibson verkocht alleen al van deze serie wereldwijd meer dan 20 miljoen exemplaren - vooral ook omdat zijn albums niet alleen in platenzaken, maar ook in reformwinkels en van die alternatieve drogisterijen te vinden zijn. En hoewel hij in 2006 is overleden, worden de Solitudes-albums in een soort 'Studio Vandersteen'-formule nog altijd bij bosjes tegelijk uitgebracht.

En weet je, soms is die natuurmuzak nog best ontspannend ook – luister naar 'Solitudes- Rocky Mountain Suite' (320 kbps, 91 MB - met muziek van Bekker).

peter Maandag 22 December 2008 at 11:36 pm | | new-age | Geen reacties

Twones

Ik laat mijn digitale muzieksmaak in kaart brengen door Last.fm, gebruik mijn YouTube-account om mijn filmpjes te ordenen, waag me sporadisch aan het twitteren, voeg leuke links toe aan mijn Delicious-profiel, zakelijke contacten lopen via LinkedIn, ik laat de rss-feed van Araglin.nl-feed overal en nergens opduiken (onder meer op mijn Hyves-pagina) - kortom, ik sociaal netwerk me helemaal suf.

Zou het niet aardig zijn om alle diensten op een hoop te gooien en automatisch een overzicht te laten genereren, waarin wordt vermeld wat je luistert en bekijkt? Laat dit nu precies zijn wat de van origine Nederlandse dienst Twones doet. Dankzij een browserplug-in en de Twones Local Tracker wordt precies bijgehouden wat je luistert via onder andere Winamp, iTunes, Last.fm en de 3Voor12 Luisterpaal en welke filmpjes je bekijkt in YouTube of MySpace. En natuurlijk wordt alles netjes geordend op je profielpagina, kun je vrienden maken en bekijken wat zij allemaal uitvreten op internet. Geinig zijn de profielpagina's van artiesten, die in feite bestaan uit een lappendeken van YouTube-filmpjes, Wikipedia-informatie, Flickr-foto's, links naar Amazon en noem het maar op. Twones verkeert momenteel nog in bètafase en is alleen op uitnodiging toegankelijk; de verwachting is dat de dienst medio maart toegankelijk wordt voor iedereen.

Ik heb Twones nu een tijdje draaien en het is inderdaad best geinig zo'n entertainmentdashboard. De vraag is alleen: hoe ver moet je gaan met het delen van je smaak? Je kunt weliswaar de Local Tracker tijdelijk uitschakelen of aangeven dat de media die je afspeelt met bijvoorbeeld Windows Media Player niet moet worden meegenomen, maar dan nog. Wil ik wel dat iedereen weet dat ik net twee keer naar André Pronks 'Weer vrijgezel' heb gekeken? Deze informatie zet nu nog weinig zoden aan de dijk, maar als in de toekomst adverteerders precies zien kunnen zien wie waarnaar luistert en welke clips populair zijn, zou Twones kunnen veranderen in de ultieme marketingtool. Maar goed, zover is het nog niet, onder de motorkap wordt nog driftig gesleuteld en als de Amsterdamse oprichters het slim aanpakken, kan Twones wel eens heel groot worden...

peter Maandag 22 December 2008 at 11:23 pm | | interessant | Eén reactie

Money For Nothing

Terwijl Dire Straits-frontman Mark Knopfler en zijn vrouw in een New Yorkse elektronicawinkel rondneuzen, komt er op de enorme rij televisies een clip van Mötley Crüe voorbij. Een paar transportmedewerkers van het bedrijf stoppen met hun bezigheden om uitgebreid commentaar te geven op die 'nichterige types die het geld en de vrouwen in de schoot geworpen krijgen'. Knopfler vraagt aan de man bij de kassa of hij pen en papier mag lenen. Hij schrijft alle lompe opmerkingen op en heeft zo in recordtijd de tekst van 'Money For Nothing' op zak.

Samen met de overige bandleden van de Dire Straits werkt hij op het Caribische eiland Montserrat aan de muziek. Toevallig is Sting van The Police ook daar op vakantie en hij krijgt van Knopfler het verhaal te horen. De twee zakken af naar de studio en ter plekke improviseert Sting op de melodie van de Police-hit 'Don't Stand So Close To Me' de toenmalige MTV-slogan 'I Want My MTV'. Knopfler ziet er de humor wel van in en besluit de opname te gebruiken. Sting vindt het allemaal prima en gaat weer verder met zijn vakantie.

Het nummer wordt dé doorbraakhit van de Dire Straits, maar geeft Knopfler uiteindelijk alleen maar kopzorgen. Allereerst zijn er de vertegenwoordigers van Sting die – geheel tegen de wens van de zanger zelf overigens – eisen dat hij als componist wordt genoemd en royalty's ontvangt. Vervolgens komen allerlei belangenverenigingen voor homoseksuelen in opstand tegen het gebruik van het woord 'faggot' (oftewel: nicht) in de tekst: 'See the little faggot with the earring and the make-up / Yeah buddy that's his own hair / That little faggot got his own jet airplane / That little faggot he's a millionaire'. 'Dit is de laatste keer dat ik iemand anders aanneem als ik een liedje schrijf', bromde Mark Knopfler, om het enkele jaren later met 'Heavy Fuel' gewoon weer te doen.

Bekijk de clip van 'Money for Nothing' en zing intussen vrolijk mee: 'Now look at them yo-yo's that's the way you do it / You play the guitar on the MTV / That ain't workin' that's the way you do it / Money for nothin' and chicks for free'.

(Uit: 'Top 2000 - tien jaar liedjes, lijstjes en verhalen', uitgeverij L.J. Veen, 2008. ISBN 978-90-204-2200-9. Koop dat boek!)

peter Donderdag 11 December 2008 at 9:25 pm | | 80s | Geen reacties

Jaarlijstje

Net zoals de echte klusser niet zonder de Gamma kan, kan de muziekliefhebber niet zonder zijn lijstjes. Met mijn lijstjesfetisjisme valt het wel mee en stiekem is het ook wel leuk natuurlijk. En al helemaal aangezien het weer tijd is voor de traditionele jaarlijstjes! Om inspiratie op te doen, spitte ik de diverse lijstjes in het december / januarinummer van Oor door, maar daar werd ik niet bijzonder warm van (de top 5 voor wie nieuwsgierig is: TV On the Radio, Fleet Foxes, Vampire Weekend, MGMT, Portishead).

Dus daarom ben ik er maar eens goed voor gaan zitten om mijn eigen top tien samen te stellen. De nu volgende opsomming is niet zozeer een overzicht van de beste albums van het afgelopen jaar, als wel een lijstje van de albums die de meeste tijd in mijn cd- en mp3-speler hebben doorgebracht. In totaal willekeurige volgorde:

Janine Jansen - Tchaikovsky (een gloedvolle, bevlogen uitvoering van Tchaikovsky's 'Violin concerto in D Malor Op.35'), Synth.nl - AtmoSphere (tweede album van Michel van Osenbruggen en een gigantische stap voorwaarts), Cradle of Filth - Godspeed on the Devil's Thunder (bombastischer en decadenter dan ooit, de tijden van 'Dusk and her Embrace' herleven!), Guy Sweens - Karmadeva (Guy laat met zijn tweede album horen dat de uitstekende, ritmische new age van 'Gaya of Wisdom' geen toevalstreffer was), Craig Padilla & Skip Murphy - Analog Destination (Padilla en Murphy laten al hun analoge synthesizers zweten voor deze ultieme kosmische trip), Karunesh - Enlightenment (deze verzamelaar bevat tracks van de vorige drie Karunesh-cd's (en hoort dus eigenlijk niet in dit rijtje thuis), maar tjonge, beter krijg je het niet), AC/DC - Black Ice (een vette pot rock 'n roll!), John Barleycorn Reborn: Dark Brittanica (een verzamelaar? Waarom niet. Lang vervlogen, heidense tijden komen tot leven met deze uitgelezen selectie psychedelische, neo- en wereldfolk), Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows - Sanatorium Altrosa (zelfs een album gevuld met remixen, instrumentaaltjes en restjes barst bijna uit zijn voegen van eigenzinnigheid en creativiteit) en Radio Massacre International - Fast forward 1993-2008 (dit Engelse trio bestaat 15 jaar en om dat te vieren een verzamelaar met fragmenten van al hun uitgebrachte albums (30 in totaal), inventief aan en door elkaar geknutseld).

Goed, dat was mijn lijstje - wat zijn jullie favorieten van 2008?

peter Donderdag 11 December 2008 at 12:44 am | | lijstjes | Drie reacties

Onder vuur

Groove.nl van Ron Boots is hét label voor liefhebbers van elektronische muziek. Groove.nl is ook een mailorder, waar je talloze cd's kunt bestellen van in de meeste gevallen totaal onbekende artiesten. Om je een beetje op weg te helpen, zijn van de meeste albums korte samples te beluisteren en kun je via een wekelijkse podcast kennismaken met nieuwe releases. En hoewel ik de cd's vrij duur vind, heb ik het afgelopen jaar misschien iets te veel aangeschaft...

Maar in ieder geval: tot Rons grote verbijstering werd hij door Buma/Stemra op het matje geroepen en gesommeerd om direct te staken met het aanbieden van mp3-fragmenten én met zijn podcast. Eigenaardig, want op deze manier promoot Ron zowel zijn eigen toko als de artiesten, met wie je op deze manier op een laagdrempelige manier kennis kunt maken. En aangezien de kosten voor een jaarlicentie niet opwegen tegen de inkomsten, is inmiddels meer dan de helft van alle fragmenten verwijderd. De lol om een cd te bestellen omdat de samples je wel aanspreken, is dan ook een stuk minder geworden. Snapt Buma/Stemra echt niet dat ze met dit soort acties juist het tegenovergestelde bereiken?

Het lijkt sowieso wel alsof de wat kleinere muzieksites en -weblogs de afgelopen maanden onder vuur zijn komen te liggen, om maar eens een klein zijpad in te slaan. Vooral weblogs die worden gehost op het gratis blogspot.com sneuvelen bij bosjes. Om gezeur te voorkomen, worden muzieklogs vaak al na ampele klachten uit voorzorg offline gehaald. Nu snap ik best dat het op zijn minst dubieus is om gratis de nieuwste releases aan te bieden, vooral als het gaat om albums van artiesten die wel een duwtje in de rug kunnen gebruiken. Maar wat als het gaat om rips van obscure lp's of cd's die allang niet meer in de winkel verkrijgbaar zijn? Natuurlijk, je beschikt nog altijd niet over de rechten, maar ik geloof niet dat je de artiest in kwestie het brood uit de mond stoot.

Integendeel zelfs: ik denk dat je hem of haar op deze manier weer onder de aandacht brengt, in contact brengt met een nieuwe groep luisteraars of juist een oude groep fans wakker schudt. Ik merk het op mijn eigen log, waar bijvoorbeeld artiesten als Michiel Mensingh, Johan Timman en Elly (van Rikkert) vriendelijke reacties hebben achtergelaten. Of zie ik het gewoon helemaal verkeerd?

peter Dinsdag 09 December 2008 at 12:22 am | | overig | Geen reacties

Hugo Montenegro (reprise)

Nu zou je met de nek worden aangekeken, maar in de jaren zestig was het de normaalste zaak ter wereld om jezelf toe te leggen op andermans composities. En dat is precies wat Hugo Montenegro (1925-1981) heeft gedaan. De reden waarom hij niet in de vergetelheid is geraakt, zoals het merendeel van zijn tijdgenoten, is dat Montenegro de covers naar zijn hand wist te zetten door regelmatig een onverwacht scheutje funk of rock toe te voegen.

Hij werd geboren in 1925 en na zijn diensttijd in de Amerikaanse marine studeerde hij compositieleer in Manhattan. Montenegro was actief in diverse schoolorkesten en werd opgemerkt door André Kostelanetz, een hoge pief bij Columbia Records, die hem een baan aanbod als arrangeur en orkestleider. Montenegro werkte samen met onder andere Harry Belafonte en midden jaren vijftig bracht hij zijn eerste solo-albums uit, gevuld met niets-aan-de-hand easy listening-covers en eigen composities. Eind jaren zestig begon hij met het schrijven van filmmuziek. Zijn grote doorbraak kwam met een opmerkelijke versie van Ennio Morricone's 'The Good, the Bad and the Ugly', dat door Montenegro grondig was verbouwd.

Na een aantal goed verkopende albums met bekende filmdeuntjes, bracht hij in 1969 zijn buitenissige album 'Moog Power' uit (inclusief sfeerverhogende hoes), waarop bekende hits werden overgoten met een futuristisch synthesizersausje. Montenegro wist zich grotendeels in te houden; de covers van onder andere 'MacArthur Park' en 'My Way' blijven herkenbaar (dus met zang), hoewel het soms behoorlijk manisch klinkt, zoals in de medley 'Hair/Aquarius' en het met psychedelische filters overladen 'Dizzy'. Zijn eigen compositie 'Moog Power' is overigens bijzonder funky. Het hoeft geen betoog dat dit album alleen bij de betere lommerd op de kop is te tikken, maar gelukkig is de lp ook gewoon te downloaden (320 kbps, 48 MB). Meer info op Space Age Pop.

peter Donderdag 04 December 2008 at 12:40 am | | weird | Geen reacties