Failliet

Ik was zo'n beetje halfslachtig bezig met twee nogal onsamenhangende stukjes (eentje over een lesje in nederigheid, oftewel mijn deelname aan de Popquiz in Tivoli afgelopen donderdag, en een ander over een nietszeggend Pet Shop Boys-artikeltje van Jacob Haagsma in NRC Handelsblad dit weekend), toen mijn aandacht werd getrokken door dit bericht: na Boudisque Amsterdam gooit nu ook Boudisque Utrecht in de Drieharingstraat de handdoek in de ring. Boudisque had te kampen met teruglopende omzetten, vooral te wijten aan het downloaden en kopen via internet.

Curator mr. Carin Schreuder: ''Tot dit jaar werd in de laatste maanden van het jaar, tijdens de feestdagen, het jaar goedgemaakt. Maar nu voor de zomer de reserves al op zijn, moest de eigenaar faillissement aanvragen.'' Ik was er nog zaterdag, maar stond toen voor een dichte deur: 'wegens omstandigheden gesloten', zo las ik. En hoewel ik eigenlijk dacht dat Boudisque Utrecht heel behoorlijk liep, is het faillissement toch geen al te grote verrassing. Trekpleister was weliswaar de uitstekende collectie klassiek, maar de overige genres (en dan met name het new age- en gothic-aanbod) waren al maanden niet aangevuld, op het beschamende af. En als ik heel eerlijk ben, vond ik Boudisque ook erg duur: new age-cd's van meer dan vijftien jaar oud lagen bijvoorbeeld in de schappen voor 20 euro en voor een klassieke cd van een gerenommeerd label betaalde je makkelijk 25 euro.

Maar goed, de aanbiedingen waren soms aantrekkelijk, de metalcollectie prima en aan een cd'tje van budgetlabel Naxos kan niemand zich een buil vallen. Curator Schreuder ziet goede kansen voor een doorstart met een nieuwe eigenaar. ''Pas in het allerslechtste geval komt er een uitverkoop.'' Ik hoop natuurlijk dat het allemaal goed afloopt, maar vrees het ergste... Opmerkelijk genoeg verhuisde concurrent Plato begin dit jaar naar een veel grote locatie en doet bijvoorbeeld het gespecialiseerde Da Capo Records (aanrader als je ooit eens in Utrecht bent!) goede zaken. Pas als ook de kleine platenwinkeltjes voor de echte liefhebbers het hoofd niet meer boven water kunnen houden, is het een gelopen race. Of was dat het al?

peter Dinsdag 31 Maart 2009 at 01:02 am | | nieuws | Eén reactie

Günter Schickert (reprise)

In de jaren zestig was Günter Schickert actief in de free jazz-scene in Berlijn en experimenteerde hij er lustig op los in uiteenlopende gezelschappen en ellenlange jamsessies. In zijn vrije tijd sleutelde hij aan zijn eerste lp 'Samtvogel', die in 1974 in een kleine oplage zou verschijnen. Op het album ontwikkelde Schikcert een geheel eigen stijl van gitaarspelen: hij stapelde laag op laag en voegde er een heleboel echo- en geluidseffecten aan toe, waardoor het allemaal uiterst bezwerend klonk. 'Samtvogel' werd een jaar later opgepikt door het prestigieuze krautrocklabel Brain en op een wat grotere schaal verspreid.

Zo'n beetje in diezelfde tijd richtte Schickert het trio GAM op, met gitarist Axel Struck en percussionist Michael Aleska (met wie hij lang uitgesponnen, freaky spacerock maakte) en werkte hij korte tijd als roadie voor Klaus Schulze. In 1979 zag Schickerts tweede solo-album 'Uberfallig' het licht, waarop hij zijn bijzondere gitaartechniek verder uitdiepte. In de jaren die volgden legde hij zich toe op muziek voor theaterproducties en bracht hij regelmatig albums uit, die hun weg naar de liefhebbers vonden, maar door het grote publiek nagenoeg niet werden opgemerkt.

Tijd dat daar eens verandering in komt. Bijzonder aan 'Samtvogel' is dat nagenoeg alles wat je hoort (afgezien van wat stemmen), bestaat uit gitaarklanken, die grondig door de mangel zijn gehaald. Als je niet beter wist, zou je denken dat je naar aanzwellende kosmische sequencers zit te luisteren. Opener 'Apricot Brandy' is een beetje raar, het ruim 16 minuten durende 'Kriegsmaschinen, Fahrt Zur Hölle' behoorlijk psychedelisch en lichtelijk kosmisch, maar het hoogtepunt wordt gevormd door 'Wald', dat de hele kant B in beslag neemt en hypnotiserend en machinaal pulseert in de beste Tangerine Dream-traditie en je meeneemt op een bijzonder wazige trip...

Overigens deed Manuel Göttsching op zijn lp 'Inventions for electric guitar' (1975) ongeveer hetzelfde, hoewel hij het wat meditatiever aanpakte en niet zoals Schickert aan het roeren was in de psyche van het universum zelf. 'Samtvogel' is nooit op cd verschenen, maar deze prima vinyl-rip biedt gelukkig uitkomst (80 MB, 256 kbps).

peter Zaterdag 28 Maart 2009 at 12:19 am | | krautrock | Geen reacties

Rechten, radio en dingen enzo

Einde voor Last.fm! Het wordt een betaalde dienst! De paniekerige berichten vlogen me om de oren en met angst en beven klikte ik dan ook op de aankondiging. Om vervolgens mijn wenkbrauwen te fronsen, want zo ernstig is het nu allemaal ook weer niet. Om bij het begin te beginnen: een geinige optie bij Last.fm is dat je op basis van je muzikale voorkeuren of door simpelweg de naam van een artiest of groep in te tikken, een eigen online radiozender start. Tracks die waarschijnlijk wel in de smaak zullen vallen, komen al streamend voorbij zetten.

Tot voor kort kon je gratis naar 'Your Neighbourhood' luisteren (muziek die mensen met dezelfde smaak ook leuk vinden) of door tags in te vullen. Als je, zoals ik, drie euro per maand betaalde, kreeg je de beschikking over alle aangeboden zenders. De mogelijkheid om gratis te luisteren, wordt nu afgeschaft. Wie muziek wil streamen, moet drie euro betalen – behalve als je in Amerika, Engeland of Duitsland woont. Ruikt naar een licentiedeal, als je het mij vraagt. De vele reacties zijn niet misselijk, maar ik vind het wel meevallen. En daarbij: je hoéft niet Last.fm-radio te luisteren natuurlijk.

Het lijkt overigens wel alsof de muziekindustrie en de vele stichtingen die zich bezig houden met auteursrechten zich momenteel volop in het krijgsgewoel begeven. De rechtszaak tegen het Zweedse The Pirate Bay is in volle gang (de vier beheerders hangt een gevangenisstraf van een 1 jaar en 10 miljoen euro boete boven het hoofd) en ook de Nederlandse torrentsite Mininova verkeert in zwaar weer. Stichting Brein heeft een civielrechtelijke zaak tegen Mininova aangespannen: Brein wil dat de site auteursrechtelijk beschermde content preventief van de site weert, terwijl Mininova dat alleen doet als de rechthebbenden hierom vragen. Beide partijen doen geen water bij de wijn en hebben alle vertrouwen in een goede afloop.

"Mininova handelt binnen de Nederlandse wet. We werken met een 'notice & take down policy' en hosten zelf geen illegale content. In feite maakt Mininova de content die de bezoekers uploaden, doorzoekbaar en levert in daarmee een zoekdienst.", aldus Erik Dubbelboer van Mininova. Brein-directeur Tim Kuik op zijn beurt: "Partijen kunnen zich niet verschuilen achter de gebruikers. Men heeft een zakenmodel dat gebaseerd is op het structureel gebruik van niet-geautoriseerde content. Daarmee trek je de verantwoordelijkheid naar je toe." (bron van citaten)

peter Woensdag 25 Maart 2009 at 12:57 am | | nieuws | Geen reacties

Downloaden maar!

Dit wordt een enigszins warrig stukje - ik denk, ik zeg het alvast. Enige tijd geleden zette ik mijn eerste 'New Age, World & Lounge Mix' online. Oftewel: een uurtje chillen op relaxte muziek. Kort daarna maakte ik een nieuwe mix, die ik her en der postte, om 'm vervolgens helemaal te vergeten - dat had waarschijnlijk te maken met de overweldigende respons (ahum: één reactie, en nog op een Amerikaans forum ook). Dus daarom gaat 'ie in de herkansing op Araglin.nl: 'New Age, World & Lounge Mix #2' (192 kbps, 86 MB). Ga lekker op de bank of in bad liggen, zet je mobiel voor een uurtje op stil en laat de naadloos in elkaar overlopende tracks van onder andere Omnia, Diane Arkenstone, Karunesh en Johannes Linstead als een zomers briesje over je heen komen. In het zipje vind je overigens een txt-bestandje met de tracklisting.

Wie liever heel wat anders downloadt, moet eens een bezoekje brengen aan de site van Radio 4. Naar aanleiding van de 80ste verjaardag van dirigent Bernard Haitink zijn drie prachtige symfonieën (om precies te zijn: Georges Bizet - Symfonie in C, Robert Schumann - 1e Symfonie en Ludwig van Beethoven - 3e Symfonie, uitgevoerd door het Koninklijk Concertgebouworkest) gratis te downloaden in een prima kwaliteit van 320 kbps. Je moet je wel even gratis registeren, maar dan heb je ook wat. Vorig jaar organiseerde Radio 4 iets soortgelijks, toen het Koninklijk Concertgebouworkest 120 jaar bestond en de tien symfonieën van onder andere Franz Schubert (Symfonie no. 8 'Unvollendete'), Jean Sibelius (Symfonie no. 2), Felix Mendelssohn (Symfonie no. 4 'Italiaanse') en Antonin Dvorák (Symfonie no. 8) zijn nog altijd te downloaden. Aanrader!

Geen zin in klassiek? De Nederlander Meesha biedt op zijn website diverse albums ter download aan. Niet alles is even leuk, maar vooral het sterk door Jean Michel Jarre geïnspireerde instrumentale 'Novia' is erg geinig. En tot slot: altijd op de hoogte blijven van updates en andere ongein? Ik ben al een tijdje te volgen op Twitter (een soort online sms'en). Voeg me gerust toe!

peter Maandag 23 Maart 2009 at 12:10 am | | sponstijd | Twee reacties

Alles kan een mens gelukkig maken (door: Guus Middag)

Hoe schrijf je een goede liedtekst? Er zijn regels voor, maar een tekst die zich keurig aan de regels houdt, is zelden een sterke tekst. Het geheim zit vaak in een gril, een rare wending – of zelfs een fout. Die zorgen voor levendigheid. Rijmdwang dient volgens de boekjes altijd vermeden te worden, maar ik ken een lied met een joekel van een rijmdwangrijm erin dat toch heel bekend is geworden.

Het ontstaan van dat lied is trouwens ook een voorbeeld van hoe het volgens de boekjes niet moet. Het is het verhaal van de toen, in 1989, nog vrij onbekende, in het Engels zingende René Froger. Hij wilde meedoen aan een project van twaalf artiesten die twaalf nieuwe liedjes van Henk Temming en Henk Westbroek zouden zingen. Maar hij kreeg van zijn label geen toestemming. Een Nederlandstalig lied zou zijn nog prille Engelstalige carriere schaden. Later mocht het alsnog, maar toen was het voor hem geschreven lied al door iemand anders overgenomen. Temming en Westbroek schreven snel een nieuw lied, Froger moest het meteen inzingen, en hij was ook nog eens verkouden die dag. Toch werd het een van de grootste Nederlandstalige hits uit de geschiedenis.

Iedereen denkt dat het 'Een eigen huis' heet, maar de officiële titel is 'Alles kan een mens gelukkig maken'. En, dat zie je ook wel vaker bij bekende meezingers, eigenlijk weet niemand precies waarover het gaat. Iedereen denkt dat het de vlot vertelde succesbabbel is van een Amsterdamse vrije jongen. Hij is goed terechtgekomen en vertelt nu enigszins patserig over zijn leven leven zonder zorgen: ''Ik kan niet zeggen dat ik iets tekortkom. / Geen idee, geen benul wat de smaak van honger is. / Als ik geen zin heb om te koken, / dan loop ik even naar de markt voor een moot gebakken vis.'' Verder nog problemen? Nee hoor. ''Als ik morgen geen zin heb om te werken, / dan stel ik al het werk tot overmorgen uit.'' Handige jongen, met overal zo zijn mannetjes. ''En als de kleuren van m'n huis me irriteren, / dan vraag ik of de buurman het vandaag nog overspuit.''

Lees meer »

peter Zondag 22 Maart 2009 at 01:01 am | | 80s | Geen reacties

Planetenoorlog

In 1898 schreef H.G. Wells (1866-1946) zijn beroemde 'War of the Worlds', een beklemmend sciencefiction-verhaal over een invasie van marsmannetjes. In 1938 bewerkte acteur en regisseur Orson Welles het verhaal tot een hoorspel voor de radio – zijn versie was zo levensecht dat er op grote schaal paniek uitbrak, luisteraars dachten dat er écht buitenaardse wezens waren geland.

Begin 1975 begon componist en arrangeur Jeff Wayne met de voorbereidingen voor zíjn 'War of the Worlds'-project, een mix tussen een pop-opera en een spannend, eigentijds hoorspel. Voor de opnamen wist hij diverse grote namen te strikken, onder wie Richard Burton als de journalist en verteller, David Essex als The Artilleryman en Thin Lizzy-zanger Phil Lynott als Parson Nathaniel. Ook Moody Blues-frontman Justin Hayward was op het album te horen; hij zingt onder meer het prachtige 'Forever Autumn'. De dubbel-lp verscheen in de zomer van 1978 en was direct bijzonder succesvol. 'War of the Worlds' bereikte moeiteloos de eerste plaats in de Nederlandse LP Top 50 en behoort in Engeland tot een van de bestverkochte albums ooit.

Jeff Wayne heeft het succes nooit weten te evenaren. Opvolger 'Spartacus', met Anthony Hopkins en Cahterine Zeta-Jones, liep jarenlange vertraging op en zag pas in 1992 het licht - om genadeloos te floppen. Van Wayne's versie van 'War of the Worlds' zijn talloze remixen en bewerkingen gemaakt, en momenteel tourt er zelf een heuse musical door Europa (het circus doet op 30 juni, 1 en 2 juli de Heineken Music Hall aan - voor 2 juli zijn nog kaartjes beschikbaar).

Waarschijnlijk heeft iedereen de (overigens prachtig vormgegeven) lp's of cd's in huis. Minder bekend is dat er ook een Nederlandse variant is gemaakt (vertaald en geproduceerd door Bart van Leeuwen en Ad Bouwman), die in 1978 werd uitgezonden door Radio Veronica. Jan van Veen is de verteller van het verhaal, de overige personages worden vertolkt door Patricia Paay, Willem Duyn en Peter Koelewijn. Het gaat om een door Jeff Wayne zelf geautoriseerde versie, dus met de originele muziek (maar met behoud van de oorspronkelijke Engelse liedjes). Het is misschien even wennen, maar het is best grappig en Van Veen doet het uitstekend: ''En toch keken wezens, oneindig verheven boven de mens, door de afgrond van de ruimte naar deze aarde - met jaloerse ogen. En langzaam maar zeker beraamden zij hun plannen tegen ons...'' De Nederlandse versie is vreemd genoeg nooit op cd verschenen, dus leef je uit met deze uitstekende radio-opname (256 kbps vbr, 146 MB).

peter Woensdag 18 Maart 2009 at 11:57 pm | | flashback | Tien reacties

Muziek in de metro

Vrijdagmorgen 12 januari 2009, 07:51 uur. Een man zoekt een geschikt plekje uit in L'Enfant Plaze, een druk metrostation in Washington DC. Hij opent zijn koffertje en haalt er een oude viool uit. De daaropvolgende 43 minuten speelt hij op een virtuoze manier enkele prachtige stukken van Bach (waaronder het bijzonder moeilijke, bijna een kwartier durende 'Chaconne'). Slechts weinigen besteden aandacht aan de violist; forenzen haasten zich door de poortjes, heel af en toe staat er iemand stil om een paar seconden te luisteren en wat muntgeld in de vioolkoffer te werpen.

In totaal lopen er 1.097 mensen voorbij en haalt de man 32 dollar op. Als hij ophoudt met spelen, valt het niemand op, wordt er niet geapplaudisseerd en lijkt het alsof er nooit muziek heeft geklonken in het metrostation. Als de man aanstalten maakt om te vertrekken, wordt de wereldberoemde violist Joshua Bell toevallig herkend. Nee, geen mislukte grap van Bananasplit: Bell was door de Washington Post gevraagd om mee te werken aan een sociaal experiment over perceptie, smaak en de prioriteiten van mensen.

Kunnen we op een onverwachte plek en op een onverwacht tijdstip 'schoonheid' waarderen? Stoppen we om te luisteren? Herkennen we talent in een onvermoede context? Op zich interessante vragen, want slechts een handjevol voorbijgangers besteedde aandacht aan Joshua Bell, die drie dagen eerder nog de prestigieuze Symphony Hall in Boston uitverkocht. De Washington Post maakt er echter een moraliserende zedenpreek van: als we onszelf niet een moment van rust gunnen om te luisteren naar een van de beste muzikanten ter wereld die de mooiste stukken ooit geschreven speelt, hoeveel andere dingen missen we dan wel niet?

Een hoop ongetwijfeld, maar het grappige is dat de onderzoekers er niet bij stilstaan dat misschien niet iedereen van klassieke muziek houdt, je soms gewoon haast hebt en sommige mensen (lees: ondergetekende) 's ochtends gewoon rust willen en tot een uur of elf als een vegeterende zombie door het leven gaan. Maar goed, in dit lijvige artikel op de Washington Post-site wordt het experiment uitputtend uit de doeken gedaan, inclusief enkele filmpjes.

peter Dinsdag 17 Maart 2009 at 11:47 pm | | interessant | Geen reacties

Groundhog Day

Mijn collega's zijn behoorlijk grote filmfreaks en tijdens de lunch ontspon er zich een discussie over een films die je meerdere malen (misschien iets te vaak) hebt gezien. Het is ergens wel grappig dat ik met moeite mijn sofi-nummer kan onthouden, terwijl ik in een oogwenk een dergelijk lijstje weet te fabriceren: 'Way of the Dragon' (1972) met Bruce Lee en Chuck Norris (puur jeugdsentiment - mijn vader en ik vonden deze film eigenaardig genoeg bijzonder hilarisch), 'House of 1000 Corpses' (2003), het heerlijk nihilistische regiedebuut van Rob Zombie, en 'Labyrinth' (1986) van Jim Henson, een van de weinige films uit mijn jeugd die wat mij betreft de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.

Ik geef toe, een eigenaardige top drie. Een paar uur later schoot me nog een film te binnen die ik wel erg vaak heb gezien: 'Groundhog Day' (1993) met Bill Murray en Andie MacDowell. En eigenlijk steeds per ongeluk: als 'ie wordt uitgezonden op tv (en dat gebeurt nog altijd zeer regelmatig) blijf ik steevast hangen, vooral dankzij een fijn schmierende Bill Murray als een nukkige weerman op zijn retour. Hij wordt naar het gehucht Punxsutawney gestuurd, waar hij een reportage moet maken over het jaarlijkse 'Groundhog Day', waarbij een bosmarmot het einde van de winter aankondigt. Na zich mopperend door de dag te hebben geslagen, noodzaakt een zware sneeuwstorm hem om in het dorpje te overnachten. De volgende dag blijkt het echter wéér Groundhog Day te zijn en moet hij tot zijn grote ontzetting nogmaals dezelfde reportage maken – en de dag erna nog een keer, en nog een keer, en nog een keer – waarbij hij steeds wordt gewekt met Sonny & Chers 'I Got You Babe' uit zijn wekkerradio...

Oké, het is geen briljante film, en bovendien is het einde nogal zoet, maar het gegeven is leuk uitgewerkt. En pas als je 'Groundhog Day' meerdere keren ziet, merk je hoe subtiel de muziek van George Fenton (1950) zijn werk doet. Deze Engelse componist is bekend geworden dankzij zijn scores voor de BBC-documentaires 'The Blue Planet' en 'Planet Earth', maar maakt regelmatig een uitstapje naar Hollywood. Zo voorzag hij onder meer 'The Fisher King', 'Cry Freedom' en 'Gandhi' van muziek. Voor wie net als ik 'Groundhog Day' iets te vaak heeft gezien, is de soundtrack (192 kbps, 64 MB) een feest der herkenning.

peter Dinsdag 17 Maart 2009 at 12:31 am | | film | Geen reacties

Buma/Stemra in de bocht (2)

Om nog even terug te komen op het nieuwtje dat metaalbedrijf Suplacon auteursrechten moet betalen aan de Buma/Stemra omdat hun werknemers wel eens naar een iPod luisteren: de soep wordt niet zo heet gegeten enzo. Cees van Rij, directeur Juridische Zaken van Buma, snapt alle ophef niet zo en laat weten geen royalty's te gaan vragen als werknemers naar hun muziekspeler luisteren. De Buma-juristen zien het niet als 'openbaarmaking' van muziek als mensen op de werkvloer via een hoofdtelefoon naar hun mp3’tjes op hun mp3-speler of mobiel luisteren.

Van Rij: "Er werd muziek ten gehore gebracht in de bedrijfsruimte. Daarvoor is toestemming nodig van Buma. Die geeft Buma in ruil voor betaling van een vergoeding. Dit geldt overigens alleen wanneer er een bedrijfsbelang is bij die muziek, en dat was hier duidelijk het geval concludeert de rechter. […] De iPod komt alleen ter sprake om vast te stellen of er sprake is van een bedrijfsbelang. Het gaat niet om de vraag of er sprake is van openbaarmaking, maar of er sprake is van bedrijfsbelang. Er staat nergens dat de werkgever moet betalen vanwege de iPod die er is. En ook niet dat als er alléén een iPod zou zijn geweest er ook betaald zou moeten worden. Dus in mijn ogen is er geen verhaal." (bron)

Oké, het ligt dus allemaal iets genuanceerder en het heeft er alle schijn dat de Zwolse rechter zelf verantwoordelijk is voor de verwarring door zijn uitspraak nogal slordig te formuleren; kennelijk weet de rechter niet precies wat een iPod is of heeft hij een aantal zaken door elkaar gehaald. Ict-jurist Arnoud Engelfriet vindt dat de uitspraak verstrekkende gevolgen zou hebben, op welke manier hij ook wordt gelezen.

In een gesprek met Tweakers.net licht hij toe: "Dan zou je bedrijven in theorie kunnen verplichten te betalen, omdat ze toestaan dat muziek beluisterd wordt via een mp3-speler." En hoe zit het met de jurisprudentie? Engelfriet: "Het is een lage rechter die de uitspraak heeft gedaan. Andere rechters kunnen zijn uitspraak makkelijk naast zich neerleggen." In ieder geval, de moraal van het verhaal: er komt geen iPod-heffing voor bedrijven. Rest alleen nog het opmerkelijk feit dat de rechter oordeelde dat er sprake is van bedrijfsbelang als er muziek wordt gedraaid. Tevreden werknemers werken harder, aldus de rechter. Tja.

peter Vrijdag 13 Maart 2009 at 11:57 am | | nieuws | Geen reacties

Buma/Stemra in de bocht

Natuurlijk, Buma/Stumra heeft het beste met de bij de stichting aangesloten artiesten voor. Maar het lijkt erop alsof ze bij Buma enigszins aan het doorschieten zijn. In december vorig jaar (de uitspraak is pas deze week bekend geworden) heeft een rechter namelijk bepaald dat het metaalbedrijf Suplacon auteursrechten moet betalen omdat enkele werknemers in hun pauze naar hun iPod luisteren.

Ik citeer: "De voorzieningenrechter is van oordeel dat uit het feit dat medewerkers van Suplacon tijdens werktijd naar muziek mogen luisteren, zelfs middels een i-Pod of mobiele telefoon, volgt dat Suplacon een bedrijfsbelang heeft dat zijn medewerkers naar muziek kunnen luisteren. Immers, tevreden werknemers werken harder. Er is dan ook sprake van een openbaarmaking van muziek in de zin van artikel 12 van de Auteurswet. Suplacon maakt inbreuk op de door Buma geëxploiteerde auteursrechten en handelt dus onrechtmatig jegens haar. Het gevorderde verbod is naar het oordeel van de voorzieningenrechter toewijsbaar. Tevens is de gevorderde schadevergoeding, tegen de hoogte waarvan geen bezwaar is gemaakt, toewijsbaar." (Hier de complete uitspraak.)

Ik heb geprobeerd hier enige logica in te ontdekken, maar kan niets zinnigs verzinnen. Je moet auteursrechten betalen als je muziek openbaar maakt – en dat gebeurt niet als je naar je mp3-speler of iPhone luistert. En misschien luister je wel gewoon naar de radio of naar een audioboek. ICT-jurist Arnoud Engelfriet noemt het vonnis 'fout en onbegrijpelijk': "Het idee is dat een werkgever moet betalen als je muziek openbaar maakt voor je werknemers. Maar hier nemen de werknemers hun eigen muziek mee. Alleen omdat je daar als werkgever profijt van zou hebben, omdat de werknemers harder werken, zou er daarom sprake zijn van openbaarmaking. Dat is gewoon in strijd bestaande jurisprudentie. Onbegrijpelijk hoe de rechter tot dit vonnis komt."

Het is echter al te laat voor een hoger beroep: het vonnis in het kort geding is uitgesproken op 12 december 2008, als je in hoger beroep wilt gaan, moet dat binnen een maand gebeuren. Zie voor meer informatie dit artikel op Webwereld, het weblog van Arnoud Engelfriet en beluister dit interview met Menno Weij van SOLV Advocaten.

peter Donderdag 12 Maart 2009 at 12:41 pm | | nieuws | Twee reacties

Nomade

Vriendin Eva is dol op Nynke Laverman. Ik niet, ik word bloednerveus van haar muziek. Toen Eva Nynke's nieuwe cd 'Nomade' zag liggen, kocht ze die dan ook blindelings - om na een eerste luisterbeurt verrast uit te roepen dat dit toch wel weer heel wat anders was. Het grappige is dat nu vriendin Eva enigszins dreigt af te haken, mijn belangstelling juist wordt gewekt. Laverman debuteerde in 2004 met de plaat 'Sielesâlt': in het Fries vertaalde teksten van Slauerhoff, gegoten in fadista’s, melancholische Portugese fadomuziek.

Voor haar tweede album reisde Nynke samen met de Friese dichteres Albertina Soepboer naar Mexico om daar de Maisfrou te 'ontmoeten': de archetypische oermoeder, de doorleefde vrouw die alles al heeft meegemaakt en getekend is door haar ervaringen. Het resultaat was een cd gevuld met tango, fado en Mexicaanse volksmuziek. Beide albums waren succesvol, maar niet aan mij besteed.

Voor 'Nomade' zocht Nynke inspiratie op de steppen van Mongolië. Ze leefde een maand samen met een nomadenstam en haar nieuwe, prachtig vormgegeven album vormt een weerslag van deze ervaringen. Nynke experimenteert samen met haar vaste muzikanten Ward Veenstra, Reyer Zwart en Sytze Pruiksma met synthesizers, geluidseffecten, exotische instrumenten en voorzichtige beats. Voor een filmisch aanzwellende feel zorgt het Filharmonisch Orkest van Praag. Gebleven zijn een handvol verstilde (en in mijn ogen niet echt spannende) liedjes zoals 'Snie yn augustus', die nu worden aangevuld met onder andere het triomfantelijke 'De untdekker' (compleet met voortrollend marsritme), het zomerse, lichtelijk reggae-achtige 'De toek-toek tuorren' (over de torretjes die 's nachts haar nomadentent probeerden binnen te dringen) en het grondig door een filter gehaalde 'Gjin Misferstan', waarop Laverman zich nadrukkelijk begeeft in experimenteel Björk-territorium. Verrassend! Afsluiter 'Lit my rinne' bortduurt voort op 'De untdekker', met samples, strijkers en zelfs een vermomde beat.

De teksten zijn wederom in het Fries. Nog sterker dan bij haar eerdere albums, is de meerwaarde hiervan niet heel groot. 'Nomade' is voor de verstokte Laverman-fans ongetwijfeld even slikken, ik vind het bijzonder leuk allemaal! En ben daar eigenlijk zelf nog het meest verbaasd over.

peter Woensdag 11 Maart 2009 at 11:08 pm | | review | Eén reactie

De cd is jarig

Oeps, was ik het bijna vergeten: eergisteren (maandag 9 maart) bestond de cd precies dertig jaar! Ik voelde me gelijk een ouwe lul, want ik ben opgegroeid in een tijd waarin platenzaken de overstap maakten van lp naar cd. En hoewel ik de cd al direct helemaal zag zitten, waren die dingen aanvankelijk peperduur, zo'n 45 gulden als ik het me goed herinner. Noodgedwongen kocht ik dan de lp-versie voor 25 gulden, om dan een paar jaar later de digitale versie in huis te halen.

Hoewel de compact disc begin 1979 door Philips op de markt werd gebracht, verscheen de eerste muziek-cd pas op 1 oktober 1982, en alleen in Japan: Billy Joels '52nd Street'. De cd werd samen met Sony's gloednieuwe CDP-101 Compact Disc Player gelanceerd. Het zou nog twee jaar duren voordat de digitale revolutie in alle hevigheid losbarstte: het Dire Straits-album 'Brothers in Arms' vormde in 1985 het startpunt voor een groots opgezette campagne om iedereen aan de cd te krijgen. 'Brothers in Arms' was volgens Philips het perfecte album om een nieuw tijdperk in te luiden: de geluidskwaliteit was perfect en de groep rond Mark Knopfler sprak vooral de wat oudere muziekliefhebber aan, en laat dat nu precies de doelgroep zijn die Philips voor ogen had. 'Brothers in Arms' vestigde het ene record na het andere en verkocht wereldwijd miljoenen stuks.

De zegetocht van de cd duurde zo'n twintig jaar; de afgelopen vier, vijf jaar vertonen de cd-verkopen een gestaag dalende lijn en het ziet er niet naar uit en dat dit ooit nog goed komt. En dat heeft natuurlijk te maken met de populariteit van mp3'tjes - maar dat is geen verrassing. De cd heeft het dus minder lang volgehouden dan lp, want ik geef het glimmende schijfje nog zo'n vijf jaar voordat hij definitief uit de winkels is verdwenen en alleen nog te vinden bij de muziekantiquariaten.

En dat betekent ongetwijfeld dat er gouden tijden aanbreken voor cd-junkies zoals ik, als platenmaatschappijen en distributiecentra massaal en tegen dumpprijzen van hun voorraden af willen. Mp3'tjes zijn weliswaar handig en compact, als ik (tegen betaling) een album download, heb ik niet het gevoel dat ik ook daadwerkelijk iets aanschaf - ik wil mijn muziekcollectie langzaam zien uitdijen en de planken horen kreunen! Het aansluiten van een externe schijf van 500 GB voelt dan als een slap aftreksel...

peter Woensdag 11 Maart 2009 at 9:53 pm | | interessant | Geen reacties

Duma

Ik ben een groot Stephen King-fan en durf zelfs de stelling aan dat hij een van de grootste verhalenvertellers van de twintigste eeuw is. Ik ken geen enkele schrijver met zo'n imposant en tegelijkertijd verbazingwekkend consistent oeuvre (hier een uitgebreide biografie). In het verleden werd nogal schamper gedaan over de literaire kwaliteiten van King; iemand die wereldwijd miljoenen romans verkoopt, moét wel rommel maken. Om nog maar te zwijgen over de vele matige boekverfilmingen (uitzondering als 'Misery' en 'The Shawshank Redemption' daargelaten) die niet bevorderlijk waren voor Kings imago.

De laatste jaren lijkt het tij gekeerd; in 2003 werd King geëerd door de National Book Awards en ontving hij 'The Medal of Distinguished Contribution to American Letters'. Zijn oeuvre werd toen als volgt omschreven: ''Stephen King’s writing is securely rooted in the great American tradition that glorifies spirit-of-place and the abiding power of narrative. He crafts stylish, mind-bending page-turners that contain profound moral truths–some beautiful, some harrowing–about our inner lives. This Award commemorates Mr. King’s well-earned place of distinction in the wide world of readers and book lovers of all ages.'' En daar sluit ik me helemaal bij aan.

In de zomer van 1999 werd King aangereden tijdens een wandeling en zwaar gewond naar het ziekenhuis gebracht; hij verwerkte zijn ongeluk in zijn magistrale Donkere Toren-cyclus. In 2002 liet hij weten het schrijven op een wat lager pitje te zetten. Echt veel valt daar niet van te merken. Eerder dit jaar verscheen de verhalenbundel 'Na zonsondergang' (Just after Sunset) en vorig jaar het geweldige 'Duma Key'.

Het voert te ver om dit boek uitgebreid te gaan bespreken, want waar ik waar heen wil is dit zipje (wisselende bitrate, 127 MB), met daarin 22 tracks die de 'soundtrack' vormen van 'Duma Key'. King verwerkt graag verwijzingen naar muziek in zijn boeken, soms terloops, soms nadrukkelijk en deze roman vormt daarop geen uitzondering. Een ijverige fan heeft alle verwijzingen opgespoord en gedownload en het resultaat is een bonte lappendeken van country (Reba McEntire, George Strait), pop (Rhianna, Simon & Garfunkel), rock (The Who, Chuck Berry) en wat verder ter tafel komt (Gloria Gaynor, Doris Day). Ik zou zeggen: haal 'Duma Key' in huis (in het Nederlands verschenen als 'Duma') en geef tijdens het lezen de volumeknop een flinke slinger!

peter Maandag 09 Maart 2009 at 01:18 am | | overig | Geen reacties

Bilitis (reprise)

Het was een genre dat eind jaren zeventig zijn hoogtepunt beleefde: de soft-erotische film in een kunstzinnig jasje. De meeste films uit die tijd zijn nagenoeg vergeten (en terecht), maar de titels roepen nog steeds een gelukzalige glimlach en een mistig staren in de verte op. Een goed voorbeeld is 'Bilitis' (1977) van debuterend regisseur David Hamilton. Deze Engelsman had naam gemaakt met talloze foto's van onschuldige, maar o zo sensuele jonge meisjes op het breukvlak tussen kind en vrouw (ahum) en met 'Bilitis' zette hij eigenlijk zijn verzameling om in bewegende beelden.

De film vertelt het verhaal van het 17-jarige kostschoolmeisje Bilitis, dat de zomervakantie doorbrengt op het landgoed van haar pasgetrouwde vriendin Melissa. Ze wordt stiekem verliefd op fotograaf Lucas, maar is te verlegen om de eerste stap te zetten. Als ze bij toeval getuige is hoe Melissa door haar man wordt gedwongen om seks te hebben, is ze geschokt en verbijsterd. Tussen de twee vriendinnen ontstaat een kortstondige lesbische romance, die later door Melissa wordt afgedaan als 'een zomerzotheid'. Aan het einde van de film heeft Bilitis besloten dat Lucas de ideale man is voor Melissa en keert ze terug naar school, zonder de ware liefde te hebben gevonden.

Kortom, een flinterdun verhaaltje. Voor het goede spel, plotwendingen of diepgravende gesprekken ben je dan ook bij Hamilton aan het verkeerde adres. Als je van omfloerste, soft-focus-beelden houdt, dol bent op pastelkleuren en dartelende borstjes, dan is 'Bilitis' best aardig. Dat de film ruim dertig jaar later nog steeds tot verbeelding spreekt, is voornamelijk te danken aan de muziek van Francis Lai (1932). Deze Franse componist en accordeonist (bekend geworden als begeleider van Edith Piaff in de jaren vijftig) voorzag 'Bilitis' (en later ook 'Emmanuelle') van een weelderige, dromerige en uiterst zoete score. Piano, woordeloze vrouwenzang, aanzwellende akkoorden – je ziet de vlindertjes bijna tastbaar ronddwarrelen boven een klaterend bosbeekje.

Wederom geldt: het heeft weinig om het lijf, sfeervol is het wel. Luister zelf: de Bilitis-soundtrack (192 kbps, 53 MB, inclusief hoezen – het gaat om een uitstekende vinyl-rip).

peter Vrijdag 06 Maart 2009 at 1:20 pm | | film | Drie reacties

Bandcoach

Ik ken niet zoveel mensen die nog muziekbladen lezen. Ik zie nooit iemand in de trein of in de bus een Oor doorbladeren of aandachtig de Uncut, LiveXS of Rolling Stone bestuderen. En hoewel de markt voor muziektijdschriften in zwaar weer verkeert, zit er blijkbaar nog voldoende rek in. Het oppervlakkige niemendalletje Off The Record (je moet er nog voor betalen ook) bestaat na een jaar nog steeds, en dat geldt ook voor wereldmuziektijdschrift Mixed (nu gefuseerd met concurrent Beyond) en ik zag dat ook Revolver nieuw leven is ingeblazen – en dan sla ik nog een handvol tijdschriften over.

Dit zijn allemaal bladen voor de muziekliefhebber. (Amateur)muzikanten kunnen hun hart ophalen met bijvoorbeeld De Girarist en Slagwerkkrant. En vanaf april ook met Bandcoach, een initiatief van Fred Meijer. Bandcoach moet een vakblad voor muzikanten worden, die alles willen weten over de inhoudelijke kant van muziek maken. 3Voor12 tekent uit de mond van Meijer op: ''Het magazine gaat over muziek maken in het algemeen en dan vooral qua inhoud, dus over akkoordenleer, techniek en vooral ook samenspel. Want dat is immers waar het om gaat, als je in een band speelt."

Geïnteresseerden kunnen via de site een gratis exemplaar bestellen en daarna hoopt Meijer natuurlijk dat er abonnement uit voortvloeit. ''Voor zo’n 60 tot 70 euro - daar ben ik nog niet helemaal uit – ontvang je het blad dan zo’n vijf keer per jaar'', aldus de kersverse hoofdredacteur. 70 euro voor 5 nummers? Toe maar! Voor dat bedrag krijg je er wel een dvd bij. Bandcoach zul je niet in de winkel aantreffen; Fred Meijer houdt alles in eigen beheer en wil voorlopig nog niet in zee gaan met bijvoorbeeld Betapress: ''Ik wil in eerste instantie zelf de toon van het blad zetten”, zegt hij. “En op deze manier kan ik de kosten laag houden.''

Nu ben ik geen muzikant, maar vind het wel interessant om af en toe eens een kijkje in de keuken te nemen – net zoals ik af en toe de HVT doorblader (een tijdschrift bedoeld voor audiofielen) om mezelf te verbazen over de gigantische bedragen die voor audioapparatuur worden neergeteld. In ieder geval: hier alvast een voorproefje.

peter Donderdag 05 Maart 2009 at 01:04 am | | overig | Geen reacties

Johnny Hates Jazz

Een tijdje geleden las ik dat Simone Walraven weer op de radio is te beluisteren. Voor KXRadio, de internetzender van Rob Stenders, maakte ze binnenkort een wekelijks programma. Goh, dacht ik toen ik haar vervolgens zag aanschuiven in De Wereld Draait Door, Simone Walraven, dat is lang geleden. In 1987 werd ze landelijk bekend als de vrolijke presentatrice van Countdown en als actrice in de film 'Donna Donna!', om vervolgens resoluut uit de schijnwerpers te stappen. Ik wist dat ze getrouwd was met Johnny Hates Jazz-zanger Clark Datchler, maar daar hield mijn parate kennis op. Grappig om te zien hoe ze haar 'wilde haren' was kwijtgeraakt, terwijl haar man er juist wilde haren had bijgekregen, zo bleek na een bezoekje aan zijn site.

Gegrepen door een plotseling aanval van nostalgie, besloot ik 'Turn Back The Clock' er eens bij eens te pakken, het debuutalbum van Johnny Hates Jazz uit 1988. De groep bestond uit Datchler (zang, toetsen), Calvin Hayes (toetsen) en Mike Nocito (bas). Datchler schreef alle liedjes, die door Hayes en Nicto werden geproduceerd. De eerste single 'Me And My Foolish Heart' flopte, maar nadat het trio onderdak had gevonden bij Virgin Records ging het balletje rollen. 'Shattered Dream' werd een grote hit, en ook 'Turn Back The Clock' en 'I Don't Want To Be A Hero', 'Heart of Gold' en 'Don't Say It's Love' waren succesvol en van het debuutalbum gingen in een paar maanden tijd wereldwijd twee miljoen stuks over de toonbank.

De sound van Johnny Hates Jazz lag in het verlengde van die van Spandau Ballet: uptempo catchy popliedjes, met fijne baslijntjes en synths op de achtergrond, afgewisseld met een handvol ballads. De groep werd toentertijd afgeserveerd als  flinterdun, te goed gekleed en te gladgestreken - maar dat valt best mee, bij nader inzien. In de zomer van 1988 stapte Datchler wegens 'muzikale meningsverschillen' uit de groep; een op handen zijnde wereldtournee werd in allerijl afgeblazen, terwijl Hayes en Nocito op zoek gingen naar een vervanger (en die vonden in Phil Thornalley). Het tweede album, 'Tall Stories' flopte en dat betekende het einde van Johnny Hates Jazz. Clark Datchler startte een onopvallende solocarrière, trouwde met Simone Walraven, kreeg twee kinderen, zette zich in voor het milieu, reisde van hot naar her en maakt uiteindelijk zijn opwachting op Araglin.nl!

Luister naar 'Turn Back The Clock' (320 kbps, 100 MB – inclusief twee remixen en een 'extended version' van 'I Don't Want To Be A Hero'). Leuk feitje: wie goed luistert, hoort op de achtergrond Kim Wilde meezingen!

peter Maandag 02 Maart 2009 at 9:56 pm | | 80s | Eén reactie