MusiCure

Zo op het eerste gezicht en gehoor is 'MusiCure 1 - The Journey' van de Deense componist Niels Eje typisch zo'n ontspannen new age-album waar helemaal niets gebeurt. En dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet. Vogelgetjilp, geklots van een exotische branding, ontspannen gitaarakoorden, een zacht pulserend ritme, een sonoor aanzwellende cello - totaal relaxed.

Of in de woorden van Eje: ''a number of relaxing and de-stressing soundscapes, describing a journey through different real and imaginary landscapes - from early morning to late night.'' Ik hou wel van die rimpelloze muziek die je na verloop van tijd nauwelijks meer opmerkt, hoewel ik genoeg mensen ken die er helemaal iebel van worden.Maar er is meer aan de hand met deze muziek, anders had simpelweg een link ook wel volstaan. 'MusiCure' is namelijk het resultaat van een vierjarige studie, uitgevoerd door de onderzoeksinstelling Musica Humana. Doel was om te komen tot een nieuw soort ontspanningsmuziek, waarbij de geest zowel wordt gestimuleerd als tot rust gebracht. Meer dan tweeduizend (chronisch zieke) patiënten in een groot aantal Deense ziekenhuizen deden mee aan het onderzoek.

Op basis van de verkregen wetenschappelijke resultaten ging Eje aan de slag en sindsdien heeft hij acht cd's opgenomen, gevuld met muziek die niet alleen zeer prettig is om naar te luisteren, maar ook tal van gunstige bij-effecten heeft: je gaat er lekker van slapen, stress vermindert, je bloeddruk gaat omlaag, je concentratievermogen neemt toe, en noem het maar op. En voor wie denkt 'jaja, dat zal allemaal wel': op aanvraag stuurt Musica Humana je diverse wetenschappelijke onderzoeksrapporten toe, waarin je precies kunt zien hoe en waarom het werkt. In Denemarken zijn de MusiCure-albums gewoon te verkrijgen bij de apotheek en drogist. In Nederland heb ik er nog nooit eentje gezien.

Wie behoefte heeft aan een ultiem relaxed cd'tje zonder ook maar enige dissonant, of naar een goede manier zoekt om lekker in slaap te vallen, moet 'MusiCure 1 - The Journey' maar eens beluisteren (320 kbps vbr, 63 MB). Ik slaap zelf overigens prima, maar volgens vriendin Eva werkt het wel degelijk...

Admin Dinsdag 19 Mei 2009 at 12:03 am | | new-age | Drie reacties

You're so vain

De single 'Starsuckers Inc.' van Nince Inch Nails (als 'Starfuckers Inc.' te vinden op de dubbelaar 'The Fragile uit 1999) gaat over dames die er een sport van maken zoveel mogelijk mannen tussen de lakens te krijgen. Het nummer eindigt met de tekst: ''You're so vain, I bet you think this song is about you / don't you? don't you? don't you? don't you?'' Het is een onverbloemde knipoog naar zangeres Carly Simon, die in de jaren zeventig relaties had met onder andere Warren Beatty, Kris Kristofferson, Cat Stevens en Mick Jagger, voordat ze in het huwelijk trad met singer-songwriter James Taylor.

In 1973 scoorde ze de grootste hit uit haar carrière met 'You're So Vain', over een wel heel ijdele man, die meer aandacht heeft voor zichzelf dan voor haar. Over wie het lied nu precies gaat, heeft Carly Simon nooit willen verklappen. Vaak wordt aangenomen dat het om Warren Beatty gaat, die dat zelf overigens ook denkt. Als je goed luistert, hoor je op de achtergrond Mick Jagger meezingen. Aanvankelijk zou Harry Nilsson voor de achtergrondzang zorgen, maar toen hij in de studio bezig was, kwam de Rolling Stones-zanger nieuwsgierig een kijkje nemen, en hij werd direct door Simon uitgenodigd om ook mee te zingen. Nilsson besefte al snel dat hij niet op kon boksen tegen Jagger en stond zijn plek af.

'You're So Vain' groeide uit tot een klassieker en nog altijd weet niemand wie de ijdele hoofdpersoon is. In 2003 verklapte Carly Simon tijdens een veiling voor het goede doel aan één iemand de ware toedracht. NBC-bons Dick Ebersol betaalde haar hiervoor 50.000 dollar, nadat hij eerder een geheimhoudingsverklaring had ondertekend, waarna de zangeres de naam in zijn oor fluisterde. Ebersol mocht één hint geven en hij liet los dat de naam een 'E', 'A' en een 'R' bevat. Maar tja, dan blijven er nog steeds drie kandidaten over. Als ze alleen de voornaam bedoelt, komt er maar één persoon in aanmerking...

O ja, en Trent Reznor van Nine Inch Nails had weer iemand anders in gedachten: Courtney Love. (Uit: 'Top 2000 - tien jaar liedjes, lijstjes en verhalen', uitgeverij L.J. Veen, 2008. ISBN 978-90-204-2200-9. Aangevuld en enigszins herschreven!)

peter Zaterdag 16 Mei 2009 at 01:18 am | | interessant | Geen reacties

Tower

Als je het hebt over symfonische rock in Nederland, denk je bijna automatisch aan bands als Kayak, Focus en Earth & Fire. Natuurlijk waren er veel meer symforockers actief, maar de meesten van hen zijn alweer vergeten. Neem nu de groep Tower. In 1982 scoorde de formatie een hit met het opzwepende 'See You Tonight', bracht vervolgens één geweldig album uit, om vervolgens in de vergetelheid te geraken.

De muziek van Tower valt te omschrijven als ongegeneerd commerciële symfopop, met lekker dik aangezette koortjes en uitgesponnen instrumentale stukken op een bedje van aanzwellende Electric Light Orchestra-achtige strijkers. De groep werd ontdekt door Cat Music, oftewel de producers die furore hadden gemaakt als de glamrockband Catapult en Rubberen Robbie en aan de lopende band hits voor anderen schreven.

Voor het Tower-debuut 'Titan' werd alles uit de kast gehaald: de bijna tien minuten durende opener 'Introduction - Titan' schalt als een Eurovisie-stamper op steroïden uit de speakers (met dank aan dirigent Dick Bakker!), 'Get Back' voert het tempo ongenadig op (let op de prachtige vocoder-intro), waarna met de balled 'Moon' gas wordt teruggenomen. Vervolgens is het ongenadig knallen met de schaamteloos opzwepende Blondie-imitatie 'We Are (The Boys and Girls)', de van de vele arrangementen uit zijn voegen barstende tweede single 'Goin' Home', het stuwende 'Space Man' en de hit 'See You Tonight'. De lp sluit mooi cyclisch af met het epische 'Xio - Epilogue', waarin het orkest zich uit de naad werkt om alle thema's nog eens de revue te laten passeren (inclusief een 'Vienna'-achtige beat in het begin). Kitscheriger en theatraler kan bijna niet - maar tjonge, wat een album! Geweldig! En dat alles wel wat op elkaar lijkt: who cares.

Tower slaagde er niet in om het succes verder uit de bouwen en in 1985 werd de groep opgeheven. Gitarist/zanger Cor van de Hoogt en zangeres Marian Pijnacker probeerden het nog even als het duo Split Decision, maar dat liep op niets uit. Hoog tijd dus om de in een prachtige sciencefiction-hoes gestoken lp 'Titan' weer eens onder de aandacht te brengen. Luister naar een voortreffelijke vinyl-rip (320 kbps, 92 MB, inclusief hoezen en als extraatje de track 'Hey Amigo', de B-kant van 'See You Tonight').

peter Donderdag 14 Mei 2009 at 12:41 am | | 80s | Tien reacties

Eurovisie 2009

Ook over slechte smaak valt niet te twisten en ik heb er nu al zin in! Vanavond (12 mei, Nederland 1, 21:00 uur) vindt de eerste halve finale plaats van het 54ste Eurovisie Songfestival, dit jaar in Moskou. Vriendin Eva is er inmiddels helemaal aan gewend dat ik met een schaaltje chocopinda’s voor de buis zit en luidkeels alle deelnemende landen van commentaar voorzie.

Een gezellig avondje wansmaak! Hoewel het deze editie wel meevalt met de muzikale gedrochten, eigenlijk. Waar er vorig jaar nog landen waren die met de grootst mogelijke flauwekul op de proppen kwamen (zoals de zingende kalkoen uit Ierland) deze keer valt op dat er eigenlijk geen bereslechte inzendingen bijzitten – behalve één: Nederland. Jammer is wel dat niemand zich echt weet te onderscheiden en alles behoorlijk eenvormig is, zonder verrassingen.

De deelnemers zou je met een beetje goede wil kunnen verdelen in voorspelbare poprock (Petr Elfimov uit Rusland, de Ierse Sinéad Mulvey en Next Time uit Macedonië) en de onvermijdelijke powerballads van Christina Metaxa (Cyprus), Brinck (Denemarken), Jade Ewen (Engeland), Chiara (Malta), Lidia Kopania (Polen) en natuurlijk Frankrijk, dat met Patricia Kaas een zwaargewicht afvaardigt. Verder heb je de wat ‘folky’ kandidaten: de Tsjechische zigeunerband Gipsy.cz, de cellisten en violistes van Urban Symphony, de Noorse zanger/violist Alexander Rybak, Flor-de-lis uit Portugal en de Serviër met de zware stem Marko Kon.

En dan is er nog gedateerde eurodance uit Finland (Waldo’s People), Slowakije (Quartissimo met de discostamper ‘Love Symphony’), Hongarij (Zoli Ádok), Montenegro (Andrea Demirovi? met het aanstekelijke ‘Just Get Out Of My Life’), Zweden (operazangeres Malena Ernman) en de Bulgaarse Jimmy Somerville Krassimir Avramov. De inzendingen uit Duitsland (electro-bigband), België (een Elvis-parodie) en Israel (een lief liedje gezongen door de joodse Noa en de Arabische Mira) vallen enigszins uit de toon.

Grote kanshebber, als je het mij vraagt, is de Turks-Vlaamse schone Hadise met ‘Düm tek tek’ – zij is de beste van alle Shakira- en Beyoncé-adepten (onder wie de Spaanse Soraya en de Moldavische Nelly Ciobanu). En Nederland? Wij zijn een paar jaar te laat met de over-de-top Toppers: de belabberde lulligheid van het door Gordon geschreven ‘Shine’ maakt echt geen schijn van kans. Wie net als ik graag goed beslagen ten ijs komt, kan op de Eurovisie-site alvast alle clipjes bekijken!

peter Dinsdag 12 Mei 2009 at 5:08 pm | | weird | Eén reactie

Felix Mendelssohn (reprise)

Felix Mendelssohn-Bartholdy (1809-1847) schudde de composities moeiteloos uit zijn mouw. Net zoals bij Mozart kwamen de wijsjes kant-en-klaar opborrelen en hoefde hij ze slechts te noteren - bij wijze van spreken dan. Al op jonge leeftijd schreef Mendelssohn de prachtigste stukken, waaronder het Octet voor Strijkers (in Es majeur, opus 24) en de ouverture voor Shakespeares 'A Midsummernight's Dream' (geschreven op respectievelijk zijn zestiende en zeventiende).

Mendelssohn was een van de weinige componisten die nog tijdens zijn leven beroemd werd en als een ware popster van de ene stad naar de andere trok om concerten te geven voor een enthousiaste menigte en uitverkochte stadions, Op latere leeftijd belandde hij in Leipzig, waar hij de werken van Bach herontdekte en opnieuw onder de aandacht bracht. Zo haalde hij de Matthäus-Passion onder het stof vandaan en voerde het monumentale stuk als eerste sinds de dood van Bach weer uit. In navolging van zijn helden Bach en Händel schreef Mendelssohn diverse oratoria (een soort opera's, maar dan zonder de kostuums, decors en overacterende diva's), maar hij is het meest bekend geworden door zijn symfonieën, die sprankelen en bubbelen als goede champagne.

Fraai is met name zijn vierde symfonie, de de geschiedenis is ingegaan als 'de Italiaanse'. Van 1829 tot 1831 reisde Mendelssohn door Europa om handjes te schudden met onder andere Hector Berlioz en Franz Liszt, en vooral Italië maakte diepe indruk op hem. Hij probeerde de feestelijke, opgewekte stemming van het Italiaanse platteland te vangen in muziek, en is daar wonderwel in geslaagd. Mendelssohn overleed op 38-jarige leeftijd aan een beroerte, kort na de plotseling dood van zijn lievelingszus Fanny. Luister naar de 'Italiaanse symfonie' (43 MB, 320 kbps vbr). Misschien gaat er niet direct een belletje rinkelen, maar je hoeft maar naar de eerste klanken te luisteren voor een 'aha!'-ervating. En als je liever bewegend beeld ziet, bekijk dan de vier delen van deze symfonie via YouTube.

peter Maandag 11 Mei 2009 at 11:54 pm | | klassiek | Geen reacties

Per spoor (Kedeng Kedeng)

Sommige liedjes zing je gedachteloos mee, zonder je af te vragen wát er nu wordt gezongen. Of soms het omgekeerde: je weet precies wat de tekst is, maar hebt geen idee waar het nummer over gaat. Kan iemand me bijvoorbeeld vertellen wat de betekenis is van Duran Durans 'The Reflex'? ('The Reflex Is An Only Child / He's Waiting In The Park' Huh?) Er zijn ook nummers waarvan de betekenis zich opeens openbaart. En dat had ik met 'Per spoor' van Guus Meeuwis (toen nog met Vagant), een nummer 1-hit uit 1996.

Het begint vrij onschuldig en lollig met het geluid van een op stoom komende trein: ''Kedeng Kedeng Kedeng Kedeng Kedeng Kedeng oe oe / Kedeng Kedeng Kedeng Kedeng Kedeng Kedeng oe oe.'' De reden wordt snel duidelijk. De ik-persoon (laten we hem voor het gemak Guus noemen) is onderweg naar zijn vriendinnetje. ''En kilometers spoor schieten onder mij door. / Ik ben op weg naar jou, want ik ben weg van jou.'' Guus is nog niet helemaal wakker: ''Vanochtend vroeg vertrokken in de luwte na de nacht / En tien minuten op de trein gewacht. / Want die had wat vertraging, mijn god daar baal ik van / Omdat ik nu tien minuten minder bij jou blijven kan.''

Na wederom het refrein ('oe oe') krijgen we een sfeerschets voorgeschoteld, die overigens alleen in de langere versie van het nummer is te horen (en terecht, want het is een draak van een couplet): ''Ik zit in een coupé niet roken tweede klas. / Heb de hele bank voor mij alleen. / De conducteur komt langs: "Jongen voeten van de bank" / Hij vraagt mijn kaart ''waar ga je heen?'' / ''Nou ik ga naar mijn lief toe, is dit de goede trein?'' / Hij zegt: ''Het staat niet op je kaart, maar ik weet waar jij moet zijn.'' Handig zo'n conducteur!

Na het steeds sneller wordende refrein, begint de tekst enigszins te rammelen (voor zover het dat al niet deed). ''De trein raast alsmaar verder van station naar station. / Ik kom op plaatsen waar ik nooit ben geweest./ Er rammelt plotseling kar roept een juffrouw "koffie thee?" / Ik heb wel dorst, toch zeg ik nee. / Want de trein vermindert vaart terwijl mijn hart steeds sneller gaat. / Kijk uit het raam om te zien of zij daar staat.'' Huh? 'Er rammelt plotseling kar'?

Lees meer »

peter Zaterdag 09 Mei 2009 at 12:57 am | | overpeinzing | Vier reacties

Stevie Nicks

Kijk, dat zouden meer platenmaatschappijen moeten doen. Op de achterkant van 'The Wild Heart' (1983), het tweede solo-album van Fleetwood Mac-zangeres Stevie Nicks, is alvast een informatief stukje te vinden, dat ik voor het gemak even vertaal: ''[...] 'The Wild Heart' is de opvolger van 'Bella Donna', Stevie's solo-debuut uit 1981, en bevat bijdragen van dezelfde gerenommeerde namen die van 'Bella Donna' zo'n succes maakten. Tom Petty, met wie Stevie op haar eerste hit 'Stop Draggin' My Heart Around' opnam, is opnieuw van de partij met 'I Will Run To You' en deze keer heeft hij zijn begeleidingsband Heartbreakers ook meegenomen. Andere gasten zijn onder andere pianist Roy Bittan (Bruce Springsteen's E Street Band), gitaristen Waddy Wachtel, Steve Lukather (Toto) en Don Felder (The Eagles), drummer Chet McCracken (ex-Doobie Brothers) en Mick Fleetwood, een van de oprichters van Fleetwood Mac.'' Met andere woorden: een sterrencast.

Begin jaren tachtig was Stevie Nicks op het toppunt van haar roem: het Fleetwood Mac-album 'Mirage' was een knaller en leverde vier hits op (waaronder het door Nicks geschreven 'Gypsy'), haar solo-album 'Bella Donna' (1981) verkocht destijds twee miljoen stuks (inmiddels staat de teller op vijf) en 'The Wild Heart' was een logisch vervolg. Producer Jimmy Iovine borduurde voort op een succesformule: vriendelijke en degelijke pop/rockliedjes met een licht mystiek sausje, gedragen door de karakteristieke, enigszins klagende stem van Stevie. In vergelijking met 'Bella Donna' is 'The Wild Heart' wat persoonlijker en moderner (lees: meer synthesizers). Op wereldhit 'Stand Back' zijn bijvoorbeeld disco-invloeden te horen. Het nummer komt anno 2009 charmant gedateerd over, maar was destijds best bijzonder: een artiest die groot is geworden in de jaren zeventig en succesvol de overstap maakte naar een nieuw decennium.

Opvolger 'Rock A Little' (1985) deed het eveneens prima, maar 'The Other Side of the Mirror' (1989) sloeg niet echt aan. Toen Stevie Nicks in 1993 definitief uit Fleetwood Mac stapte, maakte ze een solo-comeback met 'Street Angel' (1994) en vooral 'Trouble in Shangri-La' (2001). Om een lang verhaal kort te maken: 'The Wild Heart' klinkt ruim 25 jaar na dato nog altijd erg plezierig – luister zelf (320 kbps, 74 MB).

peter Woensdag 06 Mei 2009 at 11:53 pm | | 80s | Geen reacties

Bröselmaschine (update)

De Duitse groep Bröselmaschine markeert de overgang tussen de akoestische folk uit de jaren zestig en de krautrock-rage die in de jaren zeventig Duitsland in zijn greep had. Met een beetje fantasie kun je de formatie dus scharen onder de noemer 'krautfolk'. Spil in Bröselmaschine was de gitarist Peter Bursch, die de groep in 1968 oprichtte. Begin jaren zeventig leefden de Bröselmaschine-leden Jenni Schücker, Willi Kesmer, Lutz Ringer, Mike Hellbach en Bursch gezellig bij elkaar in een commune in Duisberg en met hun naar zichzelf vernoemde debuutalbum openden ze in 1971 de deur naar een andere dimensie.

Opener 'Gedanken' is een rustig, bijna pastoraal nummer met akoestische en elektrische gitaar, fluit en romantische teksten (Engels met een schattig Duits accent) en na de Schotse evergreen 'Lassie' en het instrumentale 'Guitarrenstuck' dreig je halverwege het album in een vredige slaap te sukkelen. Met 'The Old Man's Song' begint het interessant te worden, dankzij een wahwah-gitaartje, lichte tablas-percussie en uitgebreid gepiel en gefreak op een gitaar. Hoogtepunt van de lp (en voornaamste reden van dit stukje) is het ruim negen minuten durende 'Schmetterling': sitar en fluit zorgen voor een Oosterse sfeer, Jenni Schücker citeert een mysterieus gedicht, Bursch speelt gitaar of zijn leven ervan af hangt en de mysterieuze mellotronklanken van Mike Hellbach maken het geheel af. In de sfeervolle afsluiter 'Nossa Bova' (geen spelfout) wordt het gas weer wat teruggenomen.

De lp (met een prachtige uitklaphoes van Lothar Franke) werd geen succes en in 1972 hief de groep zichzelf op en vertrokken enkele bandleden naar India om zich daar te verdiepen in allerlei esoterische wijsheden. Drie jaar later blies Bursch samen met Guru Guru-leden Mani Neumeier en Roland Schäfer Bröselmaschine nieuw leven in, nu onder de naam 'Peter Busch und die Bröselmaschine', hoewel ook deze incarnatie niet echt veel zoden aan de dijk wist te zetten. Luister naar het debuut 'Bröselmaschine' (320 kbps, 78 MB), dat 38 jaar later nog maar weinig van zijn ontwapenende, bijna naïeve charme heeft verloren. (Deze keer overigens geen Rapidshare-link, maar een Sharebee-equivalent, die naar vijf downloadopties leidt: Badongo, Zshare, Rapidshare, DepositFiles en MegaUpload. Is dit handig?)

peter Maandag 04 Mei 2009 at 11:41 pm | | krautrock | Drie reacties

Bros

Een tijdje terug zapte ik toevallig middenin 'Blade II', typisch zo'n film waarvan je denkt 'o ja, best geinig', om vervolgens te blijven hangen. Tijdens de aftiteling zoefde de naam van Luke Goss voorbij. En dat deed een belletje rinkelen - ik kende die naam ergens van. Ik had natuurlijk IMDB kunnen aanzwengelen, maar het is soms geinig om zoiets even te laten doorsudderen. En na een paar minuten schoot het me te binnen: Luke Goss maakte ooit deel uit van de jaren tachtig-formatie Bros, samen met zijn tweelingbroer Matt en nog iemand (lees: Craig Logan, die na anderhalf jaar vertrok).

Ik vond Bros altijd maar een eigenaardig bandje: de broertjes Goss zagen er enigszins vervaarlijk uit, met hun gemillimeterde blonde haar, spijkerbroek met omgeslagen pijpen en bomberjacks, maar hun muziek bestond dan weer uit flinterdunne, iets te hoog gezongen hitparadepop, in elkaar gesleuteld door producer Nicky Graham (die tijdelijk het pseudoniem The Brothers aannam, zodat het leek alsof Matt en Luke de nummers zelf hadden geschreven). Bros scoorde in hun vijfjarig bestaan (1987-1992) maar liefst elf hits in Engeland, waaronder 'When Will I Be Famous' en 'I Owe You Nothing', die ook in Nederland grote hits werden. Na het uiteenvallen van Bros stortte Matt Goss zich op weinig succesvolle solocarrière, om uiteindelijk in de horeca te belanden; hij deed zelfs mee als een van de topkoks in 'Gordon Ramsay's Hells Kitchen'.

Luke Goss ging het meer voor de wind: hij speelde in diverse musicals en is nu vooral bekend als acteur (onder andere te zien in 'Blade II' en 'Hellboy II: The Golden Army'). En Craig Logan? Hij belandde achter de schermen als producer, was kortstondig verloofd met Dannii Minogue, werkte bij EMI, was manager van Pink en werd in 2006 directeur van Sony BMG's RCA Label Group. Niet slecht.

Maar heeft 'Push', het Bros-debuut uit 1988, eigenlijk wel de tand des tijds doorstaan? Nou, niet echt. Afgezien van de bovengenoemde twee hits (aangevuld met 'Drop the Boy'), is de cd vooral leuk voor nostalgici met een zwak voor opgeklopte synthesizers. En natuurlijk om te verzuchten: 'goh, dat men dit vroeger leuk vond...' Luister zelf: 'Push' (320 kbps, 78 MB).

peter Zondag 03 Mei 2009 at 01:15 am | | 80s | Geen reacties

Araglin 2.0

Ken je dat verhaal van die weblogger die eens in de zoveel tijd roept dat het toch echt eens tijd wordt voor een restyling en/of make-over? Om dan na een hoop gezucht en veel omhaal van woorden toe te geven dat dat toch niet gaat – o, wacht: ik heb heuglijk nieuws! Beter laat dan nooit, want nu gaat het écht gebeuren. En eerlijk gezegd was het hoog tijd. Al bijna vijf jaar dobbert Araglin.nl in een rustieke kosmische zee, nauwelijks aangetast door de waan van alledag.

Maar ja, al bijna vijf jaar dus ook dezelfde vormgeving. Geen drama natuurlijk, maar een likje verf kan geen kwaad. Wat zeg ik? Likje verf? De eerste heipalen staan op het punt om in de grond  getimmerd te worden, want als je iets doet, moet je het goed doen. Araglin.nl wordt van de grond af aan opnieuw gebouwd, inclusief tal van hippe functies (of althans, dat hoop ik tenminste). Mijn vragen aan jullie: wat mag er absoluut niet ontbreken? Welke opties missen jullie? Wat kan er absoluut beter in een nieuwe versie? Of wat moet juist behouden blijven? Ik zie de reacties graag tegemoet! Op naar 'Araglin.nl 2.0'!

peter Zaterdag 02 Mei 2009 at 12:33 am | | overig | Vijf reacties