Albinoni’s Adagio

Toen muziekwetenschapper en uitgever Remo Giazotto (1910-1998) eind jaren vijftig nieuw werk van Tomaso Giovanni Albinoni (1671-1751) op het spoor kwam, was dat natuurlijk groot nieuws - zo vaak komt het immers niet voor dat het oeuvre van een beroemd barokcomponist wordt uitgebreid. In de door bombardementen grotendeels vernietigde archieven van de Saksische Staatsbibliotheek in Dresden had Giazotto een manuscript opgediept, dat deel zou hebben uitgemaakt van een nog niet bekende sonate. Erg omvangrijk was het niet: de compositie bestond uit slechts een baslijn en enkele maten voor de violen. Giazotto was bijzonder enthousiast en besloot om het werk af te maken. Hij kwam op de proppen met een trage, gedragen melodie, en voegde extra strijkers en een orgel toe.
 
Al direct zetten critici vraagtekens bij zijn ontdekking en orkestratie. Giazotto hield voet bij stuk en bleef bij zijn verhaal. Bovendien was zijn reputatie onomstreden: hij was uitgever van ‘Rivista musicale italiana’ (later ‘Nuova rivista musicale italiana’, een Italiaans kwartaalblad voor klassieke muziek), werkte als Hoofd Muziek bij de Italiaanse staatsomroep RAI en was hoogleraar muziekgeschiedenis aan de universiteit van Florence. Verder schreef hij een aantal doorwrochte biografieën over onder andere violist en componist Giovanni Battista Viotti en Antonio Vivaldi, en stond hij bekend als dé Albinoni-kenner bij uitstek, wiens oeuvre hij gedetailleerd in kaart bracht.
 
Het door Giazotto ontdekte stuk, bekend geworden als ‘Adagio in G-mineur voor orgel en strijkers’ of kortweg ‘Albinoni’s Adagio’, groeide in korte tijd uit tot een publieksfavoriet. De treurige, golvende muziek met violen die als gracieuze zeemeeuwen boven de golfslag van het aanzwellende orgel rondcirkelen, raakten de harten van miljoenen luisteraars en werd gebruikt in tal van films, series, commercials en noem het maar op. Het adagio schopte het in korte tijd tot de canon van de populaire klassiek muziek - geliefd maar ook verguisd door zijn zoete stroperigheid (een element waar overigens Mantovani enkele jaren later gretig mee aan de haal ging).
 
Enkele jaren voor zijn dood in 1998 biechtte Giazzotto op dat hij ‘Adagio in G-mineur’ inderdaad zelf had geschreven; het verhaal dat hij het onvoltooide werk na jaren research in 1958 wist op te sporen, had hij compleet uit zijn duim gezogen. Een grote verrassing was deze onthulling al niet meer: in 1990 bleek uit onderzoek, uitgevoerd door de bibliotheekmedewerkers zelf, dat de bibliotheek in Dresden nooit een dergelijk onvoltooid Albinoni-manuscript in zijn bezit had gehad. En zo is de vreemde situatie ontstaan dat Albinoni de geschiedenis is ingegaan dankzij ‘Adagio in G-mineur’, waarvan hij geen noot op papier heeft gezet.
 
Tal van artiesten hebben zich laten inspireren door het adagio. Sommigen hebben zich zelfs gewaagd aan een begeleidende tekst of aan metal-uitvoering, terwijl anderen wat dichter bij de bron bleven. In dit zipje (wisselende bitrate vanaf 192 kbps, 118 MB, hier een WeTransfer-link) vind je een flinke handvol varianten. De uitvoering van de Berliner Philharmoniker (onder leiding van Herbert von Karajan) klinkt zoals het adagio moet klinken, maar de versies van onder andere Ekseption, DJ Tiësto, Nana Mouskouri, Lara Fabian, Yngwie Malmsteen en The Doors laten een (soms wel heel!) afwijkend geluid horen...

Admin Maandag 29 Maart 2010 at 11:07 pm | | klassiek | Vier reacties
Gebruikte Tags: ,

2009 in cijfers

Nu alle accountants eindelijk zijn uitgeteld (en nadat ik begin dit jaar al de eerste zes maanden analyseerde), is het tijd voor het complete jaar 2009 in muzikale cijfers. Volgens de NVPI besteedden Nederlandse consumenten afgelopen jaar voor in totaal 884 miljoen euro aan muziek, films, televisieseries en games. Dat is ruim 7 procent minder dan in 2008.

Als je puur kijkt naar muziek (inclusief downloads en muziek-dvd's), dan daalde de totale omzet met 4,6 procent, om uit te komen op bijna 258 miljoen euro. Opvallend is de stijging van het aantal gedownloade nummers met ruim 29 procent (in aantallen: 6,4 miljoen in 2009, tegenover 4,9 miljoen in 2008). De digitale tracks dragen met 5,7 procent echter nauwelijks bij aan de totale omzet. De cd (het fysieke, glimmende schijfje) is verantwoordelijk voor ruim 80 procent van de totale omzet in het muzieksegment. In 2009 gingen er 17 miljoen cd's over de toonbank (en bijna 18 miljoen in 2008). Het aantal verkochte singles (ruim 500.000 stuks) is verwaarloos en daalt nog altijd rap (-24% in vergelijking met 2008).

Kortom: er worden minder cd's verkocht, maar wel veel meer legaal gedownload. Om een ander te compenseren, had het aantal downloads echter met 2850 procent moeten groeien… Begint het je enigszins te duizelen van al die getallen? In deze tabel wordt alles netjes op een rijtje gezet.

En om met een vrolijke noot af te sluiten: van de 100 best verkochte albums van 2009 waren er maar liefst 32 van Nederlandse bodem (in 2008 waren dat er 39). Sterker nog: de top 10 bestaat voor de helft uit Nederlandse artiesten: Anouk, Nick & Simon, Krezip, Ilse DeLange en Guus Meeuwis (die ik overigens niet heb gekiocht, alsjeblieft zeg...).

(Bron: BS, april - mei - juni 2010, een uitgave van Buma/Stemra)

arnold Dinsdag 23 Maart 2010 at 11:12 pm | | interessant | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Bad Moon Rising

Wie naar liedjes luistert, hoort vaak de raarste teksten. Teksten die soms een heel eigen leven gaan leiden. Als Creedence Clearwater Revival-frontman John Fogerty in 'Bad Moon Rising' zingt ''there's a bad moon on the rise'' verstonden veel Amerikaanse luisteraars abusievelijk ''there's a bathroom on the right''. Deze 'mondegreen' (oftewel een 'misverstane' songtekst) is zo bekend geworden dat Fogerty er tegenwoordig subtiel mee speelt. Op zijn live-album 'Premonition' uit 1998 is duidelijk te horen hoe hij toch echt het badkamerzinnetje zingt in plaats van het origineel...

Fogerty schreef 'Bad Moon Rising' in 1969 voor de Creedence-lp 'Green River'. Voor inspiratie zorgde de horrorfilm 'The Devil and Daniel Webster' (uit 1941, aanvankelijk uitgebracht als 'All That Money Can Buy'), waarin een volledige stad door een orkaan wordt weggevaagd. ''Na het zien van deze film schreef ik ''I feel the hurricane blowin', I hope you're quite prepared to die.'' Ik probeerde in het lied de apocalyps zo rauw mogelijk te beschrijven,'' aldus Fogerty jaren later in een interview met het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone.

Grappig genoeg werd het nummer vervolgens door tal van regisseurs opgepikt en gebruikt in uiteenlopende horrorfilms. Zo is 'Bad Moon Rising' onder meer te horen in de vampierfilm 'Blade', in het weerwolfepos 'An American Werewolf in London', in het bovennatuurlijke 'Twilight Zone: The Movie' en in de hilarische zombieparodie 'Shaun of the Dead'.

En voor wie benieuwd is naar meer Amerikaanse mondegreens, op de website Am I Right vind je tal van voorbeelden. Vooral Manfred Mann's Earth Bands 'Blinded By The Light' schijnt voor nogal wat verstaanbaarheidsproblemen te zorgen... Voor Nederlandse 'misverstanden' surf je naar dit overzicht op Onze Taal. (Uit: 'Top 2000 – volume 2', uitgeverij L.J. Veen, 2009. ISBN 9789020420166. Aangevuld en herschreven.)

Admin Dinsdag 23 Maart 2010 at 12:34 am | | interessant | Twee reacties

Wooden Veil

Je moet er even goed voor gaan zitten en je mentaal schrap zetten, maar dan heb je ook wat: het Berlijnse kunstenaarscollectief Wooden Veil doemt als een archetypische nachtmerrie op aan de horizon, waar de ondergaande zon dieprood kleurt en onvermoede, diep in de genen verankerde angsten en droombeelden opeens de kop opsteken…

Of, om het in de woorden van schrijver en curator Carson Chan te zeggen: ''Belonging to a world that is at once pre-millenial and post-apocalyptic, Wooden Veil’s music is the drumbeat of an ancient yet technological past channeled through the sounds of a post-human race.''

Het Berlijnse kunstcollectief Wooden Veil bestaat uit componist Marcel Türkowsky (wellicht bekend als oprichter van Snake Figures Arkestra), zangeres en fotografe Hanayo, Christopher Kline, Dominik Noé (ook te bewonderen in de krautrockformatie Lustfaust) en Jan Pfeiffer. Samen maken ze muziek die nauwelijks in woorden valt te vatten: een mengeling van rituele drones, noise-uitbarstingen, sjamanistisch gechant en duistere soundscapes. Voor een vervreemdende dimensie zorgt de lieflijke stem van Hanayo, die in het Japans (of althans iets dat daar erg veel op lijkt) dromerig door enkele tracks heen lijkt te wandelen, voorzichtig over smeulende fabrieksleidingen stappend.

De tien nummers op het titelloze debuut lijken in eerste instantie weinig met elkaar te maken te hebben (afsluiter 'Church Scream' werkt bijvoorbeeld behoorlijk op de zenuwen en klinkt alsof een of andere omineuze martelmachine hoognodig eens goed gesmeerd moet worden, terwijl 'Moon and Hamburg' je bijna in slaap wiegt), maar als je je verdiept in de wereld van Wooden Veil blijkt achter alles een diepere betekenis te zitten. Het collectief ontwerpt zijn eigen kleding, symbolen, instrumenten, relieken en noem het maar op, en verpakt dit alles in intrigerende kunst-installaties, soms ondersteund door net zo wazige (YouTube-)clipjes, die net zo knarsen en schuren als hun muziek. Kortom, Wooden Veil maakt muziek als de vleesgeworden stuiptrekkingen van een alternatieve 21ste eeuw…

arnold Vrijdag 19 Maart 2010 at 5:38 pm | | review | Geen reacties

Chili

[Ingezonden mededeling - ik ben de beroerdste niet] Op 24 maart organiseert Anneke van Giersbergen (The Gathering en Agua de Annique) een benefietconcert in de Amsterdanse Melkweg voor de slachtoffers van de aardbevingen in Chili: ‘Concert for Chile’. Samen met Simone Simons (Epica) en Sharon den Adel (Within Temptation) probeert Anneke zoveel mogelijk geld op te halen.

Naast deze drie rockvriendinnen bestaat de line-up van dit benefietconcert uit: Miss Montreal, Janne Schra (voorheen Room Eleven), Freek de Jonge, Benjamin Herman, Bertolf, KLERKX & the secret, Krause, Charlie Dée, The Secret Love Parade, Arthur Adam en een Mystery Guest. De avond wordt afgesloten met een dj-set van C-Mon & Kypski. Meer info.

Edit: afgelast, helaas, wegens teleurstellende kaartverkoop...

arnold Donderdag 18 Maart 2010 at 9:43 pm | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Ligconcert

Wie op vrijdagavond 31 mei 1996 nietsvermoedend de grote zaal van het Amsterdamse Concertgebouw binnenstapte, zal ongetwijfeld raar hebben opgekeken. Alle stoelen waren namelijk verdwenen en hadden plaatsgemaakt voor honderden matrasjes, waarop - al dan niet zacht snurkend - mensen lagen te luisteren naar de pianomuziek van Coen Bais (geassisteerd door John van Eijk op keyboards). Het eerste officiële 'ligconcert' van Nederland (ter gelegenheid van het tweejarig bestaan van 'new age warenhuis' Oibibio) was een feit!

De kritieken waren destijds niet mals, en dat werd waarschijnlijk voor een deel veroorzaakt door de wazige mix van commercie en 'new age'. De matrassen waren namelijk geleverd door beddenfabrikant Auping, die ongegeneerd reclame mocht maken. En wie extra diep in de buidel tastte, mocht op het podium op een Komfortabel Royal liggen, hét pronkbed van Auping. Verder probeerde natuurlijk ook Oibibio (dat enkele jaren later failliet zou gaan) allerhande spulletjes en cursussen te slijten. Maar goed, Bais was verantwoordelijk voor een heuse trend en de daaropvolgende drie jaar tourde hij met zijn ligconcerten door Nederland (en het buitenland).

Overigens had Bais zijn sporen in de muziekbusiness al ruimschoots verdiend: hij stond aan de wieg van de Geronimo Studio in Leiden, was A&R-manager bij WEA en begin jaren negentig 'master engineer' (en later general manager) van de Wisseloord Studios in Hilversum. Daarnaast timmerde hij als muzikant aan de weg en bracht hij een zevental cd's uit, gevuld met een rustgevende mix van new age, smooth jazz en een klein scheutje wereldmuziek. Niet wereldschokkend, maar vooral dankzij de lichte jazz-invloeden (op met name 'Socu' en 'Blue Age' uit respectievelijk 1993 en 1995) erg aardig. De afgelopen 13 jaar is het akelig stil op muzikaal gebied en dat komt denk ik vooral omdat Bais sinds 2003 directeur is van poppodium Metropool in Hengelo.

In ieder geval: het ligconcert in het Concertgebouw betekende de grote doorbraak van Coen Bais, en voor wie zich afvraagt hoe dat nu eigenlijk klonk, luister naar 'Oibibio Ligconcert', opgenomen op 31 mei 1996 (320 kbps, 66 MB - hier een WeTransfer-link) - veertig minuten rustieke pianoklanken. De eerste helft is gevuld met pianovariaties op nummers die hij al eerder op had genomen, de tweede helft bestaat voornamelijk uit improvisaties met welluidende titels als 'Improvisatie I (Klankbad in D. majeur 7).

Admin Donderdag 18 Maart 2010 at 12:30 am | | new-age | Geen reacties

Synco

Ik stel me zo voor dat Tangerine Dream-opperhoofd Edgar Froese eind 1983 na een concert in Berlijn aan de praat raakte met Frank Klare en Mirko Lüthge, twee vrienden met een passie voor elektronische muziek. Toen Klare op een gegeven moment vertelde dat Mirko en hij ook muziek maakten, maar dat al die synths wel erg duur zijn, bromde Froese instemmend. Hij krabde peinzend in zijn snor en zei: ''Als jullie echt serieus zijn, heb ik misschien wel een interessant voorstel…''

De tijden dat de Tangerine Dream-leden in de weer waren met loodzware modulaire synths liepen namelijk ten einde. Het MIDI-protocol deed zo rond 1983 zijn intrede en maakte het mogelijk om makkelijk (elektronische) instrumenten op elkaar aan te sluiten. En Froese zag deze nieuwe technologie helemaal zitten. Bovendien wilde hij een andere muzikale richting op; de jaren zeventig stonden weliswaar in het teken van lange, uitwaaierende sequencerschetsen, in de jaren tachtig moest het puntiger en compacter. En om een lang verhaal kort te maken: Klare en Lüthge mochten voor een zacht prijsje een groot aantal synthesizers overnemen. En dan geen lullige apparaatjes, maar logge analoge bakbeesten als de Roland 100M Modular System, Korg MS-Modular, ARP Odyssey, Minimoog, Roland Juno 60/106 en de Moog Prodigy.

Frank Klare en Mirko Lüthge sleepten alles naar zolder en sloegen aan het experimenten. Onder de noemer SynCo (oftewel Synthesizer Cooperation) werden drie cassettes uitgebracht 'Kaskade' (1985), 'Synthasia' (1986) en 'Motodrom' (1987), gevuld met (logischerwijs) nogal Tangerine Dream-eske elektronische muziek. Sterker nog: als je je ogen dichtdoet en een lang sequencernummer opzet, hoor je nauwelijks verschil. Dit in tegenstelling tot de kortere, ritmische tracks, die een stuk vrolijker (en ook wat oppervlakkiger) klinken dan de muziek van hun helden. Diverse tracks van deze cassettes (aangevuld met nieuwe nummers) verschenen later op de cd's '85-89' (1989), 'Evolution of Events' (1991) en 'Reincarnation In A Superior System' (1993). Typische muziek in de Berliner Schule-traditie, gekoesterd door slechts een kleine groep liefhebbers. In 1993 viel Synco uit elkaar, waarna Frank Klare een bloeiende en zeer productieve solocarrière op poten zette.

Luister naar een dwarsdoorsnede uit het Synco-oeuvre (320 kbps, 99 MB - hier een WeTransfer-link), met als hoogtepunt het epische, bijna een half uur durende 'Synthasia (concert version)'. Verplichte kost voor wie zijn elektronische muziek graag zo analoog en uitgesponnen mogelijk krijgt opgediend… Meer luisteren? Surf naar mailorder Groove.nl om een cd'tje te bestellen!

arnold Woensdag 17 Maart 2010 at 12:33 am | | elektronisch | Vijf reacties

Tol & Tol

Ik was aan het wroeten in de bak met de aanduiding 'Nederlands' en aarzelde over de aanschaf van 'De grootste hits van Frank & Mirella', toen mijn aandacht werd getrokken door 'Het allermooiste van Tol & Tol'. Goed, de broers komen uit Volendam (en om dit kennelijk te benadrukken, staat op het hoesje heel groot 'HOLLANDSE STERREN' afgedrukt), maar verder heeft de muziek van Cees en Thomas Tol nauwelijks raakvlakken met die van bijvoorbeeld Peter Beense, Wolter Kroes of Jeroen van der Boom. In Amerika zou hun muziek te vinden zijn in het vakje 'Contemporary Instrumental', oftewel: lekker in het gehoor liggende instrumentale muziek, zonder te vervallen in rustgevend new age-gedreutel.

Conservatoriumstudenten Cees en Thomas maakten vanaf het prille begin deel uit van BZN en met name Thomas was verantwoordelijk voor de 'palingsound' waarmee de Volendamse popgroep bijzonder populair zou worden: de gitarist en componist schreef talloze grote BZN-hits, waaronder 'Mon Amour', 'Pearly Dumm' en 'The Old Calahan'. In 1988 stapten de broers kort na elkaar uit BZN - 22 jaar van touren, hits schrijven en in een bestelbusje door heel Nederland crossen hadden hun tol geëist.

Cees en Thomas zaten niet bij de pakken en neer en sleutelden in alle rust aan nieuwe liedjes: dromerige, nostalgische instrumentale songs, met lichte invloeden uit Spanje, Frankrijk en Griekenland. Hun eerste album 'Tol & Tol' uit 1989 werd een groot succes, en de eerste single 'Eleni' een wereldhit. Een wereldhit? Jawel, want niet alleen bereikte het nummer de top drie in Nederland, ook in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Engeland, Zuid-Afrika en zelfs Taiwan werd het een hit. 'Eleni' scheerde zelfs langs de bovenkant van de Amerikaanse hitlijsten. Opvolgers 'Sedalia' (1991), 'Tol & Tol III' (1993), 'Tol & Tol IV' (1999) en 'Tol & Tol V' (2001) waren eveneens succesvol. Tegelijkertijd ontwikkelden Cees en Thomas zich tot veelgevraagde producers; zo zijn ze sinds 2002 verantwoordelijk voor de albums en een groot aantal hits van Jan Smit. Van hun hand komt bijvoorbeeld 'Als de nacht verdwijnt', dat overigens al in 1989 is opgenomen door Anny Schilder als 'Le soleil'.

De vijf 'Tol & Tol'-albums luisteren in ieder geval erg plezierig weg, hoewel het soms wel wat zoetig wordt - alsof je naar de muziek van een gladgestreken Holywood-film zit te luisteren. En om je een beeld te geven: vermeng instrumentale versies van de 'exotische' BZN-nummer met een mespuntje vriendelijke en onschuldige wereldmuziek, voeg een klein scheutje Ennio Morricone toe en maak alles af naar wens af met de 'Griekse liedjes' van Benny Neyman (veelal gecomponeerd door Nikos Ignatiadis) en overgiet alles met een easy listening-sausje. Luister zelf: een flink zipje om eens kennis te maken (320 kbps, 112 MB - hier een WeTransfer-link voor de liefhebber).

Leuk feitje: 'Eleni' is ingezongen door Corina en Gella Vamvakari, de Griekse nichtjes van Cees en Thomas en vanaf 1999 de vaste Tol & Tol-stemmen.

arnold Maandag 15 Maart 2010 at 3:23 pm | | easy-listening | Geen reacties

Olifantenorkest (reprise)

Wat zou er gebeuren als je een olifant een piano voor zijn snufferd zette? Waarschijnlijk weinig. Maar wat nu als je een speciale olifantenpiano zou ontwikkelen? En gelijk ook maar een olifantentheremin, -xylofoons en joekels van gongs? Het klinkt als het begin van een surrealistische mop, maar toch is dit precies wat Richard Lair heeft gedaan. Hij is de medeoprichter van het Thai Elephant Conservation Center in Lampang en bij toeval ontdekte hij dat olifanten dol zijn op het maken van muziek. Samen met componist Dave Soldier nam hij zes olifanten onder zijn hoede die een bijzonder muzikaal talent vertoonden.

Het is gelukkig niet zo dat de dieren liedjes moesten naspelen of uit het hoofd leren. De olifanten kregen de vrije eh... poot en het resultaat is verbazingwekkend. De olifant-improvisaties klinken behoorlijk avant-gardistisch en experimenteel. Een melodie is niet te bekennen en het is soms net alsof de olifanten maar een beetje lukraak aan het rammen zijn, maar je hoort toch duidelijk een soort samenspel. En belangrijker nog: de olifanten hebben er lol in.

In 2001 bracht Lair het eerste album uit van en met zijn Thai Elephant Orchestra. De cd was gevuld pure olifantenmuziek, aangevuld met een handvol nummers waarop ook Dave Soldier en enkele Thaise muzikanten zijn te horen. Drie jaar later zag 'Elephonic Rhapsodies' het licht. Dit album is wat minder experimenteel en bevat zelfs olifanten-interpreaties van Beethoven (zesde symfonie 'Pastorale') en Hank Williams ('Kaw-liga').

Momenteel bestaat het Thai Elephant Orchestra uit twaalf muzikanten met een slurf, die elke week een concert geven en tegelijkertijd geld inzamelen voor het olifantenpark. Luister naar het eerste Thai Elephant Orchestra-album (192 kbps, 88 MB) en bekijk een intrigerend YouTube-filmpje om te zien hoe een en ander nu precies in zijn werk gaat.

arnold Donderdag 11 Maart 2010 at 11:20 pm | | weird | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Tracy Chapman

Op 11 juni 1988 werd in Londen een groots concert georganiseerd om de zeventigste verjaardag van Nelson Mandela te vieren. Een controversieel evenement, want Mandela zat op dat moment nog gevangen op Robbeneiland en was daar hét gezicht van de apartheid in Zuid-Afrika geworden. Uiteindelijk zou hij pas in 1990 vrijkomen, na 27 jaar gevangenschap.

Het concert in het Wembley Stadion werd uitgezonden in 67 landen en bereikte ongeveer zeshonderd miljoen televisiekijkers, die vooral inschakelden voor grote namen als Simple Minds (die het 'Belfast Child' b-kantje 'Mandela Day' speciaal voor dit concert hadden geschreven), Dire Straits (met Eric Clapton), UB40 en Whitney Houston. Maar ineens was daar een meisje met een grote gitaar dat, terwijl het podium achter haar werd verbouwd, haar verstilde liedjes 'Why?', 'Behind the Wall' en 'Talking 'Bout A Revolution' ten gehore bracht. Deze 'pauzemuziek' (want dat was het in feite) sloeg in als een bom en verwoordde in alle simpelheid en soberheid precies waar het die dag om ging.

Tracy Chapman had die dag de wind mee, want Stevie Wonder zou later die dag optreden, maar hij weigerde toen bleek dat zijn apparatuur niet goed werkte. Om snel het gat in het programma op te vullen, werd Chapman nogmaals het podium opgestuurd. Tijdens haar tweede optreden zong ze 'Fast Car', een liedje waarin het vluchten in een snelle auto werd gebruikt als een metafoor voor het ontvluchten van een slechte thuissituatie. Wereldwijd werden mensen tot tranen toe geroerd. Tot het Mandela-evenement had Chapman een paar duizend cd's gekocht van haar debuutalbum, twee weken erna waren het er meer dan twee miljoen.

(Uit: 'Top 2000 – volume 2', uitgeverij L.J. Veen, 2009. ISBN 9789020420166. Enigszins herschreven.)

arnold Dinsdag 09 Maart 2010 at 12:21 am | | 80s | Geen reacties

Frizzle Sizzle

De allereerste editie van het Eurovisie Songfestival vond plaats op 24 mei 1956, met een line-up van zeven landen: België, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland, West-Duitsland en Zwitserland. De Zwitserse zangeres Lys Assia won toen met het liedje 'Refrain'. Een jaar later sleepte Nederland de eerste plaats in de wacht (Corry Brokken met 'Net als toen'), en ook in 1959 (Teddy Scholtens 'Een beetje'), 1969 (Lenny Kuhr met 'De troubadour') en 1975 ('Ding-a-dong' van Teach-In) was het raak. En eigenlijk was de koek vanaf dat moment wel zo'n beetje op.

De Nederlandse inzendingen eindigden de daaropvolgend tien jaar steevast in de middenmoot en in 1986 werd besloten om het over een andere boeg te gooien en eens een fris meidengroepje in te zenden: Frizzle Sizzle. Een echt Goois vriendinnengroepje, bestaande uit Laura Vlasbom, haar zus Karin Vlasblom, Mandy Huydts en Marjon Keller.

De meiden zongen begin jaren tachtig in 'Kinderen voor Kinderen', en besloten in 1985 - toen ze te oud waren geworden voor het kinderkoor – als kwartet onder de noemer The Sweet Society verder te gaan. Aanvankelijk stond er vooral jazz op het repertoire en aangemoedigd door Mandy's vader Jan Huydts, directeur van het conservatorium in Hilversum, maakten Laura, Karin, Mandy en Marjon serieus werk van hun muzikale carrière. Tijdens een van hun optredens stonden producers Jochem Fluitsma en Eric van Tijn in de zaal en zij zagen het helemaal zitten met het viertal. Maar dan moest het muzikale roer wel om - met jazz beland je immers niet in de Top 40. En een gimmick is ook altijd mooi meegenomen: kleurige rokken en optredens op blote voeten.

Een jaar later nam de inmiddels tot Frizzle Sizzle omgedoopte groep met de door Fluitsma & Van Tijn geproduceerde liedjes 'Alles Heeft Ritme' en 'Eenmaal Jong' deel aan het Nationale Songfestival; hun liedjes belandden op respectievelijk de eerste en de tweede plaats tijdens de nationale voorronde zodat ze in mei 1986 naar het Eurovisie Songfestival in Bergen-Noorwegen afreisden. Echt succesvol was Frizzle Sizzle niet: ze bleven steken op de 14e plaats, ver achter de Belgische winnares Sandra Kim ('J'aime la vie').

Lees meer »

arnold Donderdag 04 Maart 2010 at 12:49 am | | 80s | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,