Halloween 2010

In Amerika is Halloween hét griezelfeest bij uitstek. Typisch Amerikaans, zul je misschien denken. Kinderen die verkleed als spook of een willekeurige andere griezel aanbellen voor snoep. Nu ja, zo heel Amerikaans is het allemaal niet. Halloween is het Angelsaksische restant van het Katholieke Allerheiligen en Allerzielen, dat plaatsvindt op 1 en 2 november. Deze dag werd in 998 door de Abdij van Cluny in Frankrijk ingesteld. De Katholieke kerk deed op zijn beurt weer inspiratie op bij de oude Kelten, die jaarlijks op 31 oktober het einde van het jaar ('Samhain') vierden.

De Kelten geloofden dat op deze avond de grens tussen de 'gewone' wereld en de wereld der geesten vervaagde, en de doden voor de laatste keer hun familie bezochten. Tegelijkertijd zagen allerlei kwade geesten hun kans schoon om af te dalen. Om deze boze geesten te verdrijven, trokken de Kelten afschrikwekkende kleren aan en maakten een hoop lawaai.

De naam 'Halloween' is afgeleid van 'All Hallow's evening', de vooravond van een Ierse heiligenfeestdag; Ieren gingen van deur tot deur en vroegen om voedsel voor een feestmaal – hoe meer je gaf, hoe voorspoediger het nieuwe jaar zou uitpakken. De Ierse en Schotse immigranten brachten in de 19e eeuw hun tradities naar Amerika, waar de verscheidene feestdagen gecombineerd en gemixt werden. Het Amerikaanse Halloween is dus een vreemd allegaartje van folklore en verzonnen gebruiken. Een beetje zoals Sinterklaas diende als inspiratiebron voor zijn aalgladde evenknie Santa Claus.

In ieder geval: mocht je alvast helemaal in de juiste Halloween-sferen willen komen, luister dan naar 'Halloweensounds' van Scott McNulty. Dit album bevat vier tracks ('Haunted', 'Cemetary', 'Nightmare' en 'Spirits') die je ongetwijfeld in de juiste stemming brengen. Lang uitgesponnen ambient klanktapijten, die beelden oproepen van verlaten begraafplaatsen en mysterieuze spookhuizen. Er wordt weliswaar met kettingen gerinkeld, af en toe weerklinkt er onheilspellend klokgebeier en het naargeestige gejammer van de wind is niet van de lucht, maar McNuly slaagt er gelukkig in om grotendeels aan de goede kant van de cheesy-grens te blijven. Luister zelf: 'Halloween Sounds' (256 kbps vbr, 116 MB).

arnold Zondag 31 Oktober 2010 at 01:09 am | | Standaard | Geen reacties

Hanne de Vries

Eindelijk! Ik had er ruim een maand op moeten wachten, maar eindelijk zou ik hem ontmoeten en de vraag te stellen die nu al weken in mijn hoofd aan het ronddobberen was. Het zit namelijk zo: medio september kreeg ik een mailtje van de persafdeling van GMI Music waarin werd gemeld dat Hanne de Vries een contract had getekend en dat eind oktober de releaseparty van zijn debuut-cd 'White Flag' zou plaatsvinden. Nu krijg ik wel vaker dergelijke mails, maar deze keer trok de beginzin onherroepelijk mijn aandacht. Of beter gezegd: de eerste drie woorden. Hanne de Vries werd namelijk omschreven als 'de Utrechtse aanbiddingsleider'.
 
Bij het woord 'aanbiddingsleider' sloeg mijn fantasie op hol. Ik heb ooit een documentaire gezien over een fanatieke geloofsgemeente in een klein dorpje op het Amerikaanse platteland. Tijdens de diensten was een centrale rol gelegd voor allerhande giftige slangen, die werden rondgeslingerd als waren zij wierookvaten. Nu leek het me stug dat Hanne met een ratelslang om zijn nek het podium zou betreden, maar je weet maar nooit. Nieuwsgierig geworden besloot ik dan ook een afspraak te maken met Hanne de Vries en zijn releaseconcert annex aanbiddingsavond bij te wonen.

Lees meer »

arnold Vrijdag 29 Oktober 2010 at 12:24 am | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

100 X 100: Caverna Magica

Ik heb 'Caverna Magica (...under the tree - in the cave...)' de afgelopen twintig jaar talloze keren opgezet en steevast doemen tijdens het luisteren de meest fantastische beelden op voor mijn geestesoog. Muziek heeft de kracht werelden te openen en de Zwitserse harpist Andreas Vollenweider weet dat als geen ander.

New age was begin jaren tachtig nog geen vastgeroest genre en misschien is dat ook de reden waarom het album de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. Bloedeloze muzak volgens de een, sfeervol en lichtvoetig volgens de ander. Alsof je een sprookjesboek openklapt. 'Caverna Magica' is mijn 'Er was eens'.

[5] Andreas Vollenweider - Caverna Magica (1983) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

arnold Donderdag 28 Oktober 2010 at 10:38 pm | | new-age, 100x100 | Drie reacties
Gebruikte Tags: , ,

100 X 100: Bert Kaempfert

Als je mij zou vragen wie de beste componist/arrangeur van de twintigste eeuw is, zou ik een moeilijke blik opzetten en pro forma peinzend aan mijn sik trekken. ''Poe, daar vraag je me wat.'' Maar natuurlijk weet ik het allang. Bert Kaempfert (1923-1980) is mijn held.

Onbetwiste easy listening-koning en meester in het schrijven van liedjes die voor een glimlach zorgen en tegelijk getuigen van goede smaak. Hij schreef klassiekers als ‘Strangers in the Night’, ‘Spanish Eyes’, ‘ontdekte’ de Beatles en was de eerste Duitser die op één stond in Amerika. Dankzij de compilatie ‘Singles+’ ben ik nooit meer chagrijnig.

[3] Bert Kaempfert - The Singles+ (2003) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

arnold Woensdag 27 Oktober 2010 at 2:35 pm | | easy-listening, 100x100 | Vier reacties
Gebruikte Tags: ,

100 X 100

Het is een vraag waar je de meeste muziekliefhebbers behoorlijk onrustig mee maakt: je reist af naar een onbewoond eiland en mag één album meenemen – wat stop je in je hutkoffer? Een onzinvraag natuurlijk, en dat vond Greil Marcus ook. Hij stelde in 1979 de bundel 'Stranded. Rock and Roll for a Desert Island' samen, waarin twintig Amerikaanse popjournalisten zich over deze kwestie bogen.

Op deze vraag zijn tal van variaties mogelijk, maar hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk moet je met één titel over de brug komen (natuurlijk inclusief een uitvoerige motivatie). Het grappige is dat je ruwweg twee soorten antwoorden kunt onderscheiden. Als eerste heb je de muziekliefhebbers die vinden dat je dan het beste album ooit over het eiland moet laten schallen. En dat kan dan van alles zijn, ook iets dat recent is uitgebracht. De tweede groep bekijkt het meer vanuit een nostalgisch oogpunt: niet de beste lp/cd moet mee, maar het album dat een onverwoestbare indruk heeft gemaakt of je muzikale smaak heeft gevormd.

Natuurlijk heb ik mezelf ook de onbewoond-eilandvraag gesteld. Ik heb er een tijdje grondig over nagedacht, maar het lukte me totaal niet om een keuze te maken. Maar omdat ik dat weer vrij stom van mezelf vond, besloot ik een lijst te maken - wat is een muziekliefhebber immers zonder zijn of haar lijstjes? Een top 5 werd een top 10, een top 25 en voor ik het wist zat ik al aan de 50 titels. Albums die stuk voor stuk indruk op me hebben gemaakt en me ontegenzeggelijk hebben beïnvloed. En terwijl mijn lijstje gestaag aan het uitdijen was, belandde ik via het erg leuke initiatief Spotifette op Zanti, het weblog van Peter Zantingh.

Zantingh is het staartje van dit jaar ingegaan met een missie: ''de laatste honderd dagen van 2010 [beschrijf ik] elke dag een dierbaar album in precies honderd woorden. Om de kracht van muziek te kunnen vangen in woorden. Over herinneringen, stukjes leven die erin verstopt zitten.''

Zantingh weeft van zijn favoriete albums een muzikale lappendeken, een autobiografische discografie. En vooralsnog houdt hij het met een bewonderingswaardige ijzeren discipline vol.

Goh, dacht ik, terwijl ik de soms nogal zeer persoonlijke stukjes las, wat een geinig idee - dat ga ik ook doen. Peter vond dit gelukkig geen enkel probleem. En zie daar: een nieuwe rubriek op Araglin.nl! De komende tijd verschijnen er op onregelmatige basis 100 X 100-stukjes op mijn log, waarin ik mijn favoriete albums de revue laat passeren - om op deze manier misschien uiteindelijk te kunnen bepalen welk album mee mag in de hutkoffer...

arnold Vrijdag 22 Oktober 2010 at 12:45 am | | Standaard | Twee reacties

Luna

Het is niet zo dat ik er al jaren verwoed naar op zoek was, maar ik was wel bijzonder verheugd toen ik er op een platenbeurs onlangs opeens tegenaan liep: het debuutalbum 'Moving Moments' (en opvolger 'Time Dreaming') van de Duitse new age-fluitiste Luna.

Het zit namelijk zo: begin jaren negentig bracht het Duitse Nightingale-label enkele prettig geprijsde compilaties uit onder de noemer 'Mystery of Sound and Silence'. Dankzij deze albums maakte ik kennis met muziek van new age-Duitsers als Karunesh, Kamal, Anugama, Deuter en Prabhodi, artiesten die nog altijd - en succesvol - actief zijn.

Niet iedereen stond een glanzende toekomst te wachten. Op de Nightingale-compilaties waren twee nummers te vinden van Luna ('Exotic Child' en 'Song of Wind', om precies te zijn), die naar meer smaakten. Mijn speurtocht naar haar debuut 'Moving Moments' (1989) liep op echter op niets uit – om nog maar te zwijgen over de opvolger, waarvan ik nog geen eens wist dat ze die überhaupt had uitgebracht. En langzaam maar zeker zakte Luna naar de periferie van mijn muzikale bewustzijn, om daar een jaar of twintig jaar rustig te blijven dobberen.

Over Luna B. Ziegler, zoals ze voluit heet, kon ik niet zo heel veel informatie vinden. Ze studeerde in 1980 cum laude af aan het conservatorium in Hamburg, speelde in diverse bandjes en maakte midden jaren tachtig kennis met de new age-muziek van het Nightingale-label - of althans, dat vermoed ik, want ik sla nu aan het speculeren. Ik stel me zo voor dat ze een bandje met enkele haar eigen composities opstuurde en vervolgens enthousiast werd uitgenodigd om eens kennis te maken. Ze ontmoette enkele Nightingale-artiesten en vooral met Werner Hagen (Anugama), Martin Engels (Kamal) en Stefan Petersilge (Sangit Om) klikte het goed. Laatstgenoemde produceerde haar debuutalbum en zorgde er waarschijnlijk ook voor dat haar muziek werd overgoten met een typisch Nightingale-sausje.

Hoewel de door Luna zelf gecomponeerde nummers soms lichtelijk 'muzakkerig' overkomen, valt er genoeg te genieten - als je tenminste van extreem rustgevende synths, subtiele percussie en ontspannen (dwars)fluitgeluiden houdt. In het cd-boekje valt te lezen: ''Luna's Musikstil verbindet träumerische Melodien, sanfte Rhythmen und farbenreiche Harmonien zu einem adwechslungsreichen und zugleich entspannenden Klangbild. Das Spiel der Flöte führt den Hörer durch die Tiefen und Höhen einer vielschichtigen Gefühlswelt.'' En zo is het maar net.

In de daaropvolgende jaren werkte Luna mee aan de 'Classic Fantasy'-albums van Anugama, nam ze muziek op met Sangit Om, Kamal en Ariel Kalma, en maakte ze enkele lange reizen door India, China en Nepal. In 1995 verscheen haar tweede album 'Time Dreaming', dat grotendeels hetzelfde recept volgde als haar debuut, maar iets meer een eigen geluid liet horen. Vervolgens bleef het stil. Voor zover ik kon achterhalen, woont en werkt ze nu als muzieklerares in München en staat haar new age-carrière op een bijzonder laag pitje.

Voor wie toe is aan een klein uurtje niets-aan-de-hand muziek, zonder ook maar het geringste scherpe randje, luister naar haar (niet meer verkrijgbar) debuut 'Moving Moments' (320 kbps vbr, 86 MB - via WeTransfer).

Admin Zondag 17 Oktober 2010 at 11:24 pm | | new-age | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Manifest

Zaterdagavond 16 oktober niets te doen?  Kom dan naar Manifest in de ACU te Utrecht. Samen met dj's Reverend Esser en Roac draait ondergetekende de leukste en duisterste hits uit de jaren tachtig, aangevuld met een flinke scheut new wave, gothic rock en synthpop. Wie mij vaker heeft horen draaien, weet dat ik een grondige hekel heb aan een lege dansvloer.

Bereid je dus voor op een lekker stampende set, met klassiekers van onder andere Bauhaus, Indochine, Minny Pops, Pseudo Echo, Killing Joke, OMD en Depeche Mode, en ongetwijfeld komen ook The Cure en The Sisters of Mercy voorbijzetten. Verzoekjes zijn natuurlijk welkom!

Praktische informatie: de deur gaat om 23:00 uur open en de entree bedraagt slechts een luttele 3 euro. De ACU is klein, gezellig en hanteert uiterst schappelijke drankprijzen: Voorstraat 71, 3512 AK Utrecht, op zo'n 10 minuten loopafstand van het Centraal Station.

arnold Zaterdag 16 Oktober 2010 at 12:53 am | | Standaard | Geen reacties

Roffelende avant-garde

''Wow, dit was… intens!'' Fotograaf Herre Vermeer wierp me een enigszins onthutste blik toe - alsof hij zojuist een religieuze openbaring had gehad. En misschien was dat ook wel zo. We bevonden ons namelijk in de MerkAz Synagoge aan de Magdalenastraat in Utrecht, waar de Amerikaanse avant-gardemuzikant annex kunstenaar Z'EV een minuut of wat eerder een fascinerend optreden had afgerond.
 
Wie argeloos naar binnen was gewandeld, zal ongetwijfeld raar hebben opgekeken. In een hoekje naast de ‘Aron ha-Kodesj’ (de kast met de Thorarollen) zat een tengere, kale man met priemende ogen, die op een grote trommel roffelde, met een soort lolly over het trommelvel wreef, fanatiek op 'klankdeksels' sloeg en zich met twee ijzeren staven uitleefde op een uit de kluiten gewassen kaasrasp. Oftewel: het ging er behoorlijk avant-gardistisch aan toe.
 
Tijdens dergelijke concerten kun je je natuurlijk opwinden over al dat amuzikale gedreutel, maar het is veel verstandiger om je over te geven aan de klanken, die vervolgens als vanzelf een structuur en betekenis ontwikkelen. Want Z'EV is niet zomaar iemand: hij is misschien een van de 'bekendste onbekende' wegbereiders van genres als industrial en noise en geldt als een grote invloed op legendarische bands als Einstürzende Neubauten en Throbbing Gristle.

Hij woonde jarenlang in Nederland en was onder meer in Amsterdam gastdocent compositie en improvisatie aan de School for New Dance Development. Hij werkte in de jaren negentig samen met dj Dano en stond in zekere zin aan de wieg van gabber en hardcore. De laatste jaren heeft Z'EV (bij de Burgerlijke Stand beter bekend als Stefan Joel Weisser) zich verdiept in Afrikaanse en Indonesische muziek en werpt hij zich op als groot pleitbezorger van de 'tribal esthetiek' binnen de westerse cultuur.

Lees meer »

arnold Woensdag 13 Oktober 2010 at 12:00 am | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Nederlandse muziekcultuur

Concertje hier en daar, deadlines, vergaderingen, massagecursussen - drukdrukdruk. En dat betekende helaas dat het stof zich op Araglin.nl al enigszins in de hoekjes begon op te hopen. Ik speelde even met de gedachte om voor de vuist weg wat stukjes te tikken over Stichting Brein (die usenetcommunity FTD momenteel het vuur na aan de schenen legt), de onrust over de ACTA-plannen, Apple dat de komst van Spotify naar Amerika geniepig aan het dwarsbomen is of over een of ander onderzoek waaruit blijkt dat downloaden heel goed is voor de muziekindustrie, maar de waarheid gebiedt me te zeggen dat ik het een beetje heb gehad met dergelijke berichten - het is schrijven tegen de bierkaai.

Over één ding maak ik me echter wel enigszins zorgen: de culturele plannen van het nieuwe kabinet. Niet omdat het verkeerd zou zijn het huidige subsidiestelsel eens grondig tegen het licht te houden, maar omdat ik veeleer het gevoel krijg dat er sprake is van 'symboolpolitiek', waarbij middels grote woorden een bloed ruikende achterban tevreden wordt gesteld; orkesten worden opgeheven, concertkaartjes duurder en kunstenaars moeten vooral zichzelf zien te bedruipen (zie ook hier).

Eerder deze week las ik in NRC Handelsblad een ingezonden brief annex artikel van Jörgen van Rijen, solotrombonist en voorzitter van de Artistieke Commissie van het Koninklijk Concertgebouworkest, waar ik me helemaal bij aansluit - net zoals overigens het merendeel van de leden van het Concertgebouworkest. De volledige brief vind je na de cut. Ik ben benieuwd naar je reactie!

Lees meer »

arnold Maandag 11 Oktober 2010 at 12:20 am | | Standaard | Eén reactie

Volmaakte onvolmaaktheid

Hier stond eerst een fragment uit het geweldige 'Zeepaardje met een hoed op' van Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2006. Niet meer verkrijgbaar - dus raadpleeg bijvoorbeeld Boekwinkeltjes.nl of Bol.com.

Admin Maandag 04 Oktober 2010 at 11:00 pm | | Standaard | Twee reacties

Ingezonden medeling: Z’EV

Merkaz, Joods cultureel centrum in Utrecht, en PAUME (Platform voor Avantgarde en Urbane Media Exploratie) organiseren op zaterdag 2 oktober een uniek concert van de Amerikaanse avant-garde-kunstenaar Z’EV.
 
Z’EV – eigenlijke naam Stefan Joel Weisser – is een van de wegbereiders van muzikale stromingen als industrial, noise en geldt als absoluut voorbeeld voor legendarische bands als Einstürzende Neubauten, Throbbing Gristle and Test Department. Zelf is hij beïnvloed door uiteenlopende vernieuwers, onder wie componist John Cage, schrijver Samuel Beckett en de Fluxus-beweging.
 
Z’EV is veel meer dan alleen een musicus. Hij is een performancekunstenaar, beïnvloed door de Kabbala en door Afrikaanse, Afro-Caraïbische en Indonesische ritmes, muziek en cultuur. Hij heeft studies gemaakt van onder meer Ghanese muziek en Balinese gamelan. Als een van de eersten introduceerde hij ‘tribal’ esthetiek binnen de westerse cultuur.

In de prachtige gerenoveerde synagoge van het voormalig Centraal Israëlitisch Weeshuis brengt hij een speciaal concert, bestaand uit twee delen, met  ritualistische percussie, waarin de invloed van de joodse traditie doorklinkt: ‘Loof hem met klinkende bekkens, loof hem met slaande cimbalen. Alles wat adem heeft, loof de Eeuwige.’ (Psalm 150). Bovendien wordt videokunst van Z’EV vertoond en geeft prof. Remko Scha een lezing over resonantie in de kunst.

Plaats: Merkaz, Magdalenastraat 1a, Utrecht
Datum: zaterdag 2 oktober 2010
Aanvangstijd: 21.00 uur (zaal open: 20.30 uur)
Toegangsprijs: EUR. 15,-

arnold Vrijdag 01 Oktober 2010 at 09:53 am | | concerten | Geen reacties