100 X 100: Karunesh

Zomer 1990. Het is avond en ik doe mijn huiswerk aan de eettafel. Mijn ouders zijn in de tuin bezig en soms waaien er geuren naar binnen: de barbecue van de buren en vers gemaaid gras. Uit de speakers klinkt 'Colours of Light' van Karunesh (oftewel de Duitser Bruno Reuter) - een mijn van mijn eerste kennismakingen met new age-muziek.

Twee decennia later zet ik het album nog altijd af en toe op. De rustieke, bij vlagen wat knullige synthesizerklanken hebben de tand des tijds nauwelijks overleefd, maar eigenlijk hoor ik niets – ik ruik alleen een zomer van lang geleden.

[19] Karunesh – Colours of Light (1989) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

arnold Dinsdag 25 Januari 2011 at 11:11 pm | | 100x100, new-age | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Puin + Hoop

‘’Ehhhh… Mag dit af?’’ De gelukzalige glimlach waarmee vriendin Eva enkele minuten eerder de woonkamer was binnenlopen - net terug van yoga en met keurig gladgestreken chakra’s - had plaatsgemaakt voor een enigszins ongemakkelijke blik. Ik gaf een slinger aan de volumeknop. Nu is Eva wel wat gewend, maar ik kan me zo voorstellen dat het inderdaad ietwat unheimisch thuiskomen is met de bizarre klanken en industriële drones van het Utrechtse trio Puin + Hoop.

Toen Eva binnenkwam was ik net aanbeland bij ‘Ceci n'est pas une Puin + Hoop’, het vijfde nummer van het album Door: metaalachtig geklingel, schurende, industriële geluiden, een af en toe opduikende bas en vreemde, rondzoemende klanken - alsof je een door roestige robots georganiseerde hoogmis bijwoont in een buitenaardse fabriekshal. Je chakra’s zouden er spontaan van in de knoop raken.

Achter Puin + Hoop schuilen Roald van Dillewijn, Remco Verhoef en Erik Uittenbogaard. Het drietal timmert al sinds 2006 aan de weg met in eigen beheer uitgebrachte en inventief vormgegeven albums, die zich op het kruispunt van ambient, improvisatie en experiment bevinden. Met Door pakt Puin + Hoop het anders aan: het album is uitgebracht door het Narrominded-label. Dit Nederlandse label heeft zich gespecialiseerd in geïmproviseerde muziek, noise, avant-garde en overige avontuurlijke wazigheid. Roald, Remco en Erik hebben er overigens wel voor gekozen om het ontwerp en de productie van de hoesjes in eigen hand te houden.

Opener ‘Het wondere toeval’ vormt de opmaat tot het intense ‘Bomendocumentaire’, dat wordt gedomineerd door aanzwellende en pulserend rondtollende zaaggeluiden en allerhande intrigerende elektro-akoestische achtergrondgeluidjes. ‘Huidig tijdsgewricht’ en ‘Complotkanaal’ zijn dan weer excursies door verlaten, nachtelijk landschappen, waarbij je verbeelding overuren draait en je brein surrealistische droombeelden projecteert op de binnenkant van je schedel. Na het al eerder genoemde ‘Ceci n'est pas une Puin + Hoop’ sluit het ruim een kwartier durende ‘Zuurstof III’ het album af met rammelende gitaren, piano, geruis, synths en vooral veel knetterend gebliep en gebloep.

Roald, Remco en Erik maken gebruik van alles en nog wat om hun soundscapes vlees en botten te geven (variërend van synths en vervormde pianoklanken tot veldopnames en zelfgebouwde ‘lawaaimakers’). Het resultaat is van een adembenemende gruizigheid. Je zou het album met een beetje goede wil kunnen bestempelen als industriële ambient, maar net als je denkt de muziek enigszins in de oren te hebben slaat Puin + Hoop de hoek om, en het duurt dan een paar tellen voordat je het trio weer hebt ingehaald. Alsof je groepen als Merzbow, Machinefabriek en Faust bij elkaar in de studio zet en de deur pas weer van het slot haalt als de stofwolken van de jamsessies zijn opgetrokken. Gedurfd, fantasievol en eigenzinnig - als je tenminste de rolluiken van je oren haalt.

Nieuwsgierig geworden? Download (en beluister) het album gratis op de site van Narrominded.

arnold Donderdag 20 Januari 2011 at 9:05 pm | | review | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Dromen durven delen

Het aardige van Nederlandstalige muziek is natuurlijk dat je direct kunt horen waar het over gaat. En tegelijk is dat eigenlijk ook een groot nadeel, want als artiest val je direct door de mand als je onzin staat te zingen. Hoewel het verkondigen van flauwekul op zich geen probleem hoeft te zijn, als je het maar goed verpakt. De mannen van Bløf hebben dit tot een ware kunst verheven. Ze krijgen echter nu concurrentie van Marco Borsato. Of beter gezegd: van John Ewbank, de man die sinds 1990 verantwoordelijk is voor nagenoeg alle Borsato-hits.
 
Aanvankelijk was er niet zoveel aan de hand. Ik luisterde puur uit nieuwsgierigheid naar het nieuwe Marco Borsato-album 'Dromen Durven Delen' en was daarnaast iets anders aan het doen. Zo tegen het einde van opener 'Dichtbij' spitste ik mijn oren en glimlachte: ''Ik schreeuw het in je oor / Dat ik voor altijd bij je hoor''. Grappig, ik zag het al helemaal voor me.
 
In het tweede nummer  (de ballad 'Als rennen geen zin meer heeft') opent Marco met: ''Als rennen geen zin meer heeft / Dan zal ik naast je staan / Ben je nooit alleen / Als het voor vluchten te laat is / En de goden vallen aan / Als het uur van de strijd is gekomen / En als alles je af word genomen / Dan kom ik en vecht met je mee''. Huh? Ik moest dit drie keer luisteren voordat ik concludeerde er geen bal van te snappen.

Lees meer »

Admin Zondag 16 Januari 2011 at 01:34 am | | Standaard | Eén reactie

Luisteren

Hier stond eerst een fragment uit het geweldige 'Zeepaardje met een hoed op' van Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2006. Niet meer verkrijgbaar - dus raadpleeg bijvoorbeeld Boekwinkeltjes.nl of Bol.com.

Admin Vrijdag 07 Januari 2011 at 11:36 pm | | overpeinzing | Eén reactie

100 X 100: Labyrinth

Het is een van de weinige albums die ik al bijna mijn hele leven met me meedraag. Van cassettebandje naar lp en via cd en mp3 naar streaming audio. En om eerlijk te zijn: het is geen meesterwerk. De soundtrack van Jim Hensons 'Labyrinth' (1986) is vooral een nostalgische aangelegenheid.

Ik zag deze fantasy-film destijds als klein jongetje in de bioscoop en was diep onder de indruk. Niet zozeer van David Bowie in een maillot, als wel vanwege de humor en onderhuidse thematiek (adolescentie en de conventies van het toversprookje). Sommige films sluit je in je hart - voor altijd.

[18] David Bowie/Trevor Jones - Labyrinth (1986) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

Admin Woensdag 05 Januari 2011 at 12:22 am | | 100x100, 80s | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Jaarlijstje 2010 (2)

En het vervolg: de albums die het afgelopen jaar de meeste tijd in en op mijn cd/mp3-speler hebben doorgebracht en me nog altijd weten te verrassen. (De eerste vijf vind je overigens hier.)

Sven A. Kirsten Presents… The Sound of Tiki
Hét voorbeeld van een verzamelaar die op alle fronten geslaagd is. Fraai vormgegeven, een verhelderend en uitgebreid boekje met tal van foto’s en een uitgekiende tracklisting. Kortom, een uitstekende introductie tot het 'tiki'-genre, dat zijn hoogtijdagen kende in de jaren vijftig.

Maarten van der Vleuten - John Dee
Een esoterisch ambient-pareltje van Nederlandse bodem, geïnspireerd door de illustere magiër aan het hof van Koningin Elizabeth I. Alleen al voor het prachtige en ontroerende 'Mens Mysticus' (opgedragen aan de vorig jaar overleden Arjen Grolleman) zou je het album in huis moeten halen.

ARC – Church
De sequencers ronken, de modulaire Moogs knipperen – maak je gereed voor een kosmische interplanetaire reis tussen de dimensies… 'Church' is live opgenomen in St. Mary’s Church in Philadelphia. ARC (Ian Boddy en Mark Shreeve) laten horen hoe krautrock anno 2010 moet klinken.

Hurts - Happiness
Dit Engelse synthpopduo maakte indruk dankzij een tweetal bijzonder goede singles ('Better Than Love' en 'Wonderful Life'), maar ook de overige tracks op hun debuut 'Happiness' mogen er zijn. Lichtelijk onderkoelde new romantic in het straatje van Blancmange, Ultravox en Pet Shop Boys.

iamamiwhoami - Diverse singles
Over de hekkensluiter in mijn top tien heb ik heel lang nagedacht, om uiteindelijk te belanden bij het Zweedse project iamamiwhoami. Vervreemdend, inventief en verrassend, waarbij naar hartenlust wordt gespeeld met cijfers, surrealistische beelden en dromen. Muziek om heel lang in rond te dwalen.

En ziedaar: mijn tien favoriete albums van 2010! En dat betekent dus ook dat er tal van artiesten zijn afgevallen (een slordige vijftig namen, onder wie Max Richter, CocoRosie, OMD, Jonas Rheinhardt, Chromeo, Accept, PVT, Carbon Based Lifeforms en Solar Fields – en nu ik er zo over nadenk, begin ik alweer te twijfelen). Voor wie nieuwsgierig is wil ik de afvallers best eens op een rijtje zetten! En wat zijn jullie muzkale hoogtepunten van het afgelopen jaar?

arnold Maandag 03 Januari 2011 at 12:19 am | | lijstjes | Twee reacties

Jaarlijstje 2010 (1)

Het is eigenlijk helemaal geen leuk klusje: het samenstellen van een jaarlijstje. Toch ga ik elk jaar weer voor de bijl – waarbij me dan achteraf steevast tal van albums te binnenschieten die óók een plekje in de top tien hadden verdiend. Maar goed. Ik ben er eens goed voor gaan zitten en heb mijn tien favoriete albums van 2010 op een rijtje gezet.

Voor het eerst heb ik nauwelijks gekeken naar jaarlijsten van bijvoorbeeld Oor of 3VOOR12 – daar word ik namelijk een beetje verdrietig van. Want ik heb óf geen verstand van muziek óf geen smaak. Of allebei natuurlijk. De nu volgende opsomming bestaat uit de tien albums die de meeste tijd in en op mijn cd/mp3-speler hebben doorgebracht en me nog altijd weten te verrassen. En nee, dat zijn niet Arcade Fire’s 'The Suburbs' of 'High Violet' van The National (gaap). Vandaag de eerste vijf, morgen de rest!

L'Arpeggiata - Via Crucis
Het logische vervolg op het in 2009 verschenen 'Teatro d'Amore', maar dan nog fraaier en veelzijdiger. 'Via Crucis' smeedt een brug tussen (jazzy) barokmuziek en traditionele religieuze liederen uit (Zuid-)Italië. Prachtig en intens gezongen door countertenor Philippe Jaroussky, sopraan Nuria Rial en het ensemble Barbara Furtuna uit Corsica.

Lushus - Barefoot
Pas toen ik Lushus in december voor de tweede keer zag optreden, viel het kwartje. De avant-gardistische jazzrockpunk van het Lushus-trio laat zich nauwelijks in woorden vatten: het swingt, funkt, knarst en geilt van alle kanten. De twaalf nummers op 'Barefoot' zetten je voortdurend op het verkeerde been - waanzinnig!

O.Children - O.Children
Als Nick Cave en Joy Division-zanger Ian Curtis samen een kind een zouden hebben gebaard, zou het ongetwijfeld hebben geklonken als O.Children. De aardedonkere stem van frontman Tobi O'Kandi en de onheilspellende gitaarmuren nemen je onverbiddelijk mee naar de duistere 80’s en postpunkdagen van weleer. Instant klassieker.

Apoptose - Bannwald
Jaren geleden verdwenen er drie zusjes in het Bannwald, een groot bos in het noorden van Duitsland – tot op de dag van vandaag zijn ze spoorloos. Apoptose liet zich voor 'Bannwald' inspireren door deze tragische gebeurtenis. Het resultaat is een donker, geheimzinnig en mysterieus ambient/neofolk-album, dat zowel weet te betoveren als angst aanjaagt.

Heidevolk - Uit Oude Grond
Bij de baard van Wodan! De Gelderlanders van Heidevolk flikken het 'm opnieuw: na 'Walhalla Wacht' (2008) is het begin dit jaar verschenen 'Uit Oude Grond' wederom een schot in de roos. Nederlandstalige folkmetal van zeldzame klasse, inclusief uitstekende teksten. Heidevolk verdient het om eindelijk te worden opgepikt door het grote (metal)publiek.

arnold Zondag 02 Januari 2011 at 12:23 am | | lijstjes | Eén reactie