Millennium

[Hier stond eerst een artikel uit NRC Handelsblad, 26 maart 2011, geschreven door Bianca Stigter.] 

Admin Zondag 27 Maart 2011 at 12:42 am | | interessant | Geen reacties

Bell Nuntita

Het is tegenwoordig niet zo heel moeilijk om bekend te worden. Zet een grappig, knullig of vernuftig filmpje op YouTube, bid dat een populaire blogger, twitteraar of forumbeheerder het oppikt en hops, een hype is geboren, inclusief miljoenen hits.

Het 13-jarige Amerikaanse schoolmeisje Rebecca Black zette onlangs bijvoorbeeld een bijzonder lullig clipje online en groeide onbedoeld uit tot een sensatie. Niet omdat ze nu zo goed zingt, maar omdat zowel de clip (een cadeautje van haar moeder, overigens, met haar klasgenoten als figuranten) als haar zang zo vermakelijk slecht is dat 'Friday' inmiddels maar liefst 38 miljoen (!) keer is bekeken.

Succes anno 2011 hoeft dus niet te betekenen dat je ook wat moet kunnen; het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone noemt Rebecca zelfs 'op een verleidelijke manier anti-charismatisch'.

En populair anno nu houdt ook in dat je gelijk wereldwijd bekend bent. De laatste paar dagen ben ik bijvoorbeeld in de ban van de schattige en ontwapenende Thaise zangeres Bell Nuntita (bij de burgerlijke stand bekend als Nuntrita Khampriranon). Zij deed een week geleden mee aan de voorrondes van Thailand's Got Talent 2011 (wie graag verrast wil worden: stop nu met lezen en klik op deze YouTube-link of op 'Lees verder' onderaan) en baarde opzien door haar auditie te beginnen met een lief meisjesstemmetje, om halverwege over te schakelen op een onmiskenbaar mannelijk stemgeluid.

De 27-jarige Bell bleek een man te zijn, tot verbijstering van de jury en tot grote (positieve) opwinding van het publiek. Vanzelfsprekend ging ze door naar de volgende ronde en aan het einde van het filmpje vertelde ze over haar moeilijke jeugd en mishandeling door haar vader, maar dat ze toch nog altijd van hem houdt. Een auditie met een hoge Susan Boyle- en Paul Potts-brok-in-de-keel-factor.

Nuntrita Khampriranon

Lees meer »

arnold Woensdag 23 Maart 2011 at 12:32 am | | interessant | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Niveau

'Rock-'n-roll achter de dijken - 40 jaar popmuziek in Oor, Popfoto, Hitweek, Aloha, Muziek Express', zo las ik in vrolijk rood-wit-blauw gekleurde letters op de cover van de HP/De Tijd. Hee, da's interessant, dacht ik.

Maar helaas, zoals wel vaker het geval is bij tijdschriften en wervende coverkreten, valt het uiteindelijke artikel nogal tegen. Het stuk van Roelof Bouwman is in feite een lang uitgevallen en persoonlijk ingekleurde bespreking van het binnenkort te verschijnen boek van Barend Toet over de geschiedenis van muziektijdschrift Oor, aangevuld met zeven portretten van Nederlandse muziektijdschriften uit het verleden, gevolgd door een interview met popjournalist Peter Bruyn, dat er een beetje als los zand aan vast was geplakt.
 
Weliswaar best leuk om te lezen, maar wel wat karig. Vooral ook omdat Bouwman simpelweg de mening van Barend Toet herhaalt en beaamt (namelijk: popjournalistiek wordt in Nederland niet serieus genomen en Oor heeft nooit het niveau gehaald van de illustere Amerikaanse en Engelse voorbeelden Rolling Stone en NME). Dus tja. Als je het mij vraagt, overdrijft Bouwman behoorlijk: zo belabberd is het niveau van de popjournalistiek namelijk nu ook weer niet in Nederland.

Waarschijnlijk is Bouwman in de war met het niveau van de muziekbladen, want dat is inderdaad om te huilen. De meeste bladen (een enkele uitzondering natuurlijk daargelaten) lopen aan de leiband van de platenmaatschappijen en rukken massaal uit als artiest X neerstrijkt in hotellobby Y om de release van album Z te promoten en trakteren de lezer op inspiratieloze en voorspelbare verhalen, die nauwelijks van elkaar verschillen. Het lijkt wel alsof iedereen zijn best doet om maar zo min mogelijk mensen voor het hoofd te stoten: alles is goed, vernieuwend of anderszins de moeite van het beluisteren waard.

Deze tja… 'egalisering' heeft volgens mij te maken met de toenemende depolitisering van muziek. Was popmuziek in een niet al te grijs verleden nog subversief, grensverleggend of anderszins relevant, tegenwoordig lijkt het wel alsof de nieuwe generatie artiesten zich niet durft uit te spreken over belangrijke of wezenlijke onderwerpen (of niets te melden heeft – dat kan ook natuurlijk). Daar komt nog eens bij dat Nederland geen echte muziekcultuur kent, maar dat is voer voor een heel andere discussie.

Aan de andere kant: ik ben nu wel nieuwsgierig geworden naar Toets 'Keihard & swingend - de jongensjaren van muziekkrant Oor'; vanaf 29 maart ligt het in de winkel.

arnold Maandag 21 Maart 2011 at 5:16 pm | | overpeinzing | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

100 X 100: Phaedra

Het is 1995 en uitverkoop bij Fame in Amsterdam. We spitten door de uitverkoopbakken. Een studiegenoot is in zijn nopjes met Blurs 'The Great Escape', iemand anders met 'The Bends' van Radiohead. Ik ben niet zo hip en ga naar huis met een cd waar ik veel over had gelezen, maar nog nooit gehoord: 'Phaedra'.

In de studentenkamer van een van ons bespreken we onze aankopen. Niemand kent Tangerine Dream. Ouwe meuk, wordt er geschamperd. Ach, denk ik, terwijl ik aan boord van het Tangerine Dream-ruimteschip stap, volgens mij is dit album tijdlozer en baanbrekender dan jullie ooit kunnen vermoeden…

[22] Tangerine Dream – Phaedra (1974) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

arnold Woensdag 16 Maart 2011 at 11:56 pm | | 100x100, krautrock | Vier reacties

Violet en de dood

Rockmuzikanten praten graag over spirituele ervaringen. Blowen op het strand van Marokko, lsd slikken op de Hoge Veluwe of peyote knagen in Mexico. Paarse wolken, witte zonnen, de maan is een wolf, een knuffelspin eet custardpie.

Rockers schrijven niet graag liedjes over bevallingen. En dat is vreemd. Als je het hebt over ‘rollercoasters’ die van ‘good’ naar ‘bad’ heen en weer terug slingeren en waar je hopelijk niet ‘in’ blijft, dan mag de geboorte van een kind niet ontbreken. Een geheim verbond, geschreeuw, gekrijs, een donker achterkamertje, handdoeken en vuilniszakken om de sporen uit te wissen en dan breekt de zon door, een nieuw leven.

Of de zon breekt nooit meer door. Dat gebeurt ook. Als bevallen niet iets natuurlijks was, zou het verboden worden. Er is weinig verschil in het wereldbeeld van een rocker die veertig jaar lsd geslikt heeft en een vroedvrouw. Die zijn allebei zo spiritueel als de Dalai Lama in vrije val.

Maar bevallingsblues hoor je niet vaak. (‘She’s having a baby, I want to cry.’) Misschien wel uit angst. Er hoeft maar één vroedvrouw op het idee te komen om ‘het-hoofdje-staat’-metal te gaan produceren, en al die ongeschoren bossen ui kunnen wel inpakken. Je kunt zestig Marshall-versterkers op elkaar zetten en je gitaar in de fik steken, maar de grunt van een vrouw met persweeën zal altijd meer indruk maken.

Lees meer »

arnold Maandag 07 Maart 2011 at 10:54 pm | | overpeinzing, gastbijdrage | Geen reacties
Gebruikte Tags:

100 X 100: David Arkenstone

Er is maar weinig voor nodig om mij over te halen een cd aan te schaffen: een intrigerend hoesje, een bijzonder instrument, een specifieke synthesizer of - in dit geval - een landkaart.

In het cd-boekje van David Arkenstone’s 'In the Wake of the Wind' was namelijk niet alleen een uitgebreid fantasy-verhaal te vinden, maar ook een intrigerende kaart. Tijdens het luisteren volgde ik de magische queeste van hoofdpersoon Andolin op de voet: opzwepend, lichtvoetig, majestueus, sereen - new age exotica in optima forma.

Muziek als een vliegend tapijt, geurend naar exotische specerijen. Alleen als je gelooft, stijg je daadwerkelijk op…

[21] David Arkenstone - In the Wake of the Wind (1991) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

arnold Zaterdag 05 Maart 2011 at 12:11 am | | 100x100, new-age | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Record Store Day 2011

De afgelopen elf jaar heeft bijna dertig procent van alle cd-winkels in Nederland voorgoed zijn deuren gesloten. Dat blijkt uit cijfers van de Nederlandse Vereniging van Entertainment Retailers (NVER). Dit is natuurlijk geen al te grote verrassing als je kijkt naar de omzetcijfers (zie mijn vorige entry), die al jaren een duikvlucht naar beneden vertonen.

En hoewel het muziekaanbod in bijvoorbeeld Free Record Shop steeds schraler wordt (ten faveure van games, dvd’s en allerhande overige rommel), zou het jammer zijn als de kleine, gespecialiseerde platenzaakjes verdwijnen. Want wat is er nu leuker dan door bakken met cd’s te wroeten? Of door stapels met afgeprijsde lp's te grasduinen? Nu ja, ik kan eigenlijk wel een paar dingen bedenken, maar om een lang verhaal kort te maken: doe eens gek en loop zaterdag 16 april eens je lokale platenzaak binnen en koop een cd of lp.

Waarom nu juist deze zaterdag? Nou, het is dan International Record Store Day, oftewel: de internationale viering van de onafhankelijke platenzaak. Dit initiatief ontstond in 2007 toen diverse Amerikaanse winkels de handen ineen sloegen en met live optredens, kortingsacties en wat dies meer zij de muziekliefhebber naar hun winkels probeerden te lokken.

Ook in Nederland heeft dit initiatief langzamerhand voet aan de grond gekregen en inmiddels doen meer dan zestig platenwinkels mee. Niet alleen liggen er grote stapels cd's en andere muzikale parafernalia voor een zacht prijsje in de schappen (of althans, daar ga ik vanuit), ook tal van artiesten maken hun opwachting voor een in-store optreden, onder wie Selah Sue, De Staat, Pien Feith en Go Back To The Zoo. Hier vind je de lijst met alle deelnemende platenzaken en het programma voor die dag - en nee, ik word niet gesponsord, sterker nog: ik koop regelmatig nog wel eens een cd…

arnold Dinsdag 01 Maart 2011 at 5:33 pm | | interessant | Drie reacties
Gebruikte Tags: ,