Mooie liedjes

[Deze column schreef ik voor 3voor12/Utrecht, in het kader van Borrelnoot, een muzikaal netwerkevent voor en door de Utrechtse muziekindustrie.

Ik ben over het algemeen een vredelievend persoon, doe nauwelijks een vlieg kwaad en knijp slechts heel af en toe een baby. 

Tot nu toe.

De laatste tijd merk ik dat ik steeds vaker mijn zelfbeheersing dreig te verliezen. Baby’s zijn vooralsnog veilig in mijn omgeving, muzikanten niet meer.

In het begin had ik het niet zo door. Sterker nog: ik knikte instemmend en krabbelde enthousiast in mijn notitieboekje. Na het een keer of drie gehoord te hebben (en talloze keren gelezen), viel opeens het kwartje. Wat een ontzettende flauwekul! Poep!

Ik bedoel, dan babbel je wat met – pak ‘m beet – een willekeurige singer-songwriter met een baardje en zo’n lollig gebreid mutsje. En op een gegeven moment vraag je: ‘Waarom maak je eigenlijk muziek? Heb je een boodschap?’ En dan is het bloedserieuze antwoord: ‘Nou nee, ik wil gewoon mooie liedjes maken.’ (Of een variatie op dat thema: ‘Ik wil gewoon leuke muziek maken.’) 

En vanaf dat moment weet je eigenlijk al dat het een interview van niets wordt. Of althans, een interview zoals er al vele miljoenen zijn verschenen en nog zullen verschijnen. Maar ja, dat zeg je dan ook weer niet gelijk en blijf je nog even zitten. Leuke liedjes maken. Pfff… Ja, nee, je wilt stomme liedjes maken. Duh.

Als je dan ook nog te horen krijgt dat ter inspiratie wordt geput uit het dagelijks leven (‘Mijn liedjes gaan vooral over de dingen die ik meemaak, in de supermarkt bijvoorbeeld’), moet ik moeite doen om niet in een erbarmelijk gejammer uit te barsten en de muzikant tegenover me een klap voor z’n kop te geven.

Dus mochten we ooit tegenover elkaar komen te zitten, bedenk dan alvast: waarom maak jij muziek?

arnold Zondag 17 Juni 2012 at 12:31 am | | Standaard | Twee reacties

100 X 100: Koyaanisqatsi

Bij het zien van mensen op roltrappen, drukke verkeerkruispunten of overvolle winkelstraten, roept er soms een indiaan in mijn oor. Een sonore, donkere stem bromt dan het langgerekte woord 'Koyaanisqatsi'. En als het heel druk is, doemt er voor mijn geestesoor ook het geluid op van een aanzwellend, majestueus orgel.

In de taal van de Hopi-indianen staat 'Koyaanisqatsi' voor 'leven in gekte, leven in onrust, leven in onbalans'. Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en roep beelden op van eindeloze vlakten, imposante bergpartijen, vulkanen en opstijgende ruimteschepen. Muziek die leidt tot nieuw inzicht is zeldzaam. Philip Glass maakte het.

[27] Philip Glass - Koyaanisqatsi (1983) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

arnold Woensdag 06 Juni 2012 at 12:30 am | | 100x100, klassiek | Twee reacties
Gebruikte Tags: , ,