Leonard Nimoy

Och. Wilde ik na een drukke werkweek even ontspannen door een stukje te tikken, blijkt dat acteur Leonard Nimoy vandaag (vrijdag 27 februari) op 83-jarige leeftijd is overleden. Eerder deze week werd hij opgenomen in het ziekenhuis wegens een chronische longziekte.

Nimoy werd wereldberoemd als Mr. Spock in de sciencefictionserie ‘Star Trek’ (en later ook in de diverse Star Trek-films). Maar natuurlijk was hij veel meer dan dat. Nimoy was regisseur (onder meer verantwoordelijk voor het succesvolle ‘Three Men and a Baby’ (1987) en The Bangles-clip ‘Going Down to Liverpool’) schreef gedichten en romans, fotografeerde en speelde in uiteenlopende films en series (met als recent hoogtepunt zijn rol als dr. William Bell in de SF-serie ‘Fringe’).

Spock op het witte doek mag dan wel rationeel en uitermate beheerst zijn, Nimoy zelf was een humoristische, maatschappelijk bewogen man die nuchter bleef onder zijn succes. Eind jaren zestig nam hij een aantal lp’s op waarop hij de draak stak met zowel Mr. Spock als zichzelf. Nimoy beschikte over een aangename bariton en ‘praatzong’ zich op een grappige manier door liedjes als ‘Highly illogical’ en ‘The Ballad of Bilbo Baggins’ (geschreven door Charles Grean), die werden gecompenseerd door lichtelijk tenenkrommende covers van ‘I walk the line’ en ‘Proud Mary’.

Na de lollige albums ‘Mr. Spock’s Music from Outer Space’ (1967) en ‘Two Sides of Leonard Nimoy’ (1968) sloeg Nimoy op ‘The Way I Feel’ (1968) en ‘The Touch of Leonard Nimoy’ (1969) een wat serieuzere weg in. Zijn laatste album is een allegaartje van voortkabbelende covers en een eigen nummer.

In tegenstelling tot collega-Trekkie en goede vriend William Shatner koesterde Leonard Nimoy geen al te grote muzikale ambities – hoewel hij wel beter zong – en bleef het bij dit bescheiden oeuvre. Meer informatie over de muziek van Nimoy vind je op de uitgebreide site The Musical Touch of Leonard Nimoy.

 He lived long and prosperous, safe journey Mr. Spock.

Araglin Vrijdag 27 Februari 2015 at 9:50 pm | | weird | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Random

De ‘Random’-knop op mijn cd-speler gebruik ik eigenlijk nooit. De ‘muziekshuffle’-optie op mijn telefoon of in Spotify staat daarentegen standaard aan. Hoewel, random… Op mijn telefoon zijn meer dan 1000 tracks te vinden en het is dan ook eigenaardig te noemen dat tijdens een luistersessie van een kwartier hetzelfde nummer twee keer opduikt. Of dat dezelfde artiest drie keer achter elkaar wordt afgespeeld – terwijl ik maar één album van de desbetreffende artiest op mijn telefoon heb gezet. Lekker willekeurig. Not.

BBC-journalist Dave Lee liep tegen hetzelfde probleem aan en hij is op onderzoek uitgegaan. En wat blijkt? Het is wel degelijk willekeurig. Het probleem is alleen dat onze hersenen dit niet accepteren. Onze hersenen hebben de neiging om constant naar patronen en regelmatigheden te zoeken – ook als die er helemaal niet zijn. Sommige gebruikers klaagden bij Spotify; zij vermoedden dat platenmaatschappijen extra hadden betaald om bepaalde tracks voorrang te geven… Wat dus niet het geval bleek te zijn.

Voor onze hersenen voelt écht willekeurig namelijk niet aan als willekeurig. Als een track een tijdje niet is afgespeeld, voelt het logisch aan dat het nummer op een gegeven moment weer de revue passeert. Lee haalt een theorie aan die bekendstaat als de Monte Carlo Fallacy. De naam verwijst naar een gedenkwaardige avond in 1913 waar in een casino een rouletteballetje 26 keer achter elkaar op zwart belandde. Gokkers zetten ongelovig hoge bedragen in, in de verwachting dat de ‘natuurlijke orde der dingen’ met elke draai van het rad weer hersteld zou worden. En dat is ook de reden waarom we zo hardnekkig door blijven gokken: na vier keer verloren te hebben, is het toch logisch om te verwachten dat je de vijfde keer wint?

Stel, je hebt een playlist van 32 liedjes, die bestaan uit drie genres: 10 van genre A en twee keer 11 stuks van genre B and C. Een willekeurige playlist zou er dan als volgt uitzien: AACBBCBACABBCCACCCCABBACBACABABB. Het is willekeurig, maar zo luistert het niet. Zeker niet als je vier keer genre C te horen krijgt.

Wat onze hersenen eigenlijk willen, is dat de drie genres gelijkelijk verdeeld zijn. Spotify-programmeurs hebben dit probleem opgelost door met een nieuw algoritme op te proppen te komen, dat rekening houdt met de lengte van de playlist en de geselecteerde genres en liedjes. De vier David Bowie-tracks in je playlist bijvoorbeeld worden dan netjes verdeeld en niet achter elkaar gedraaid. Op de manier verandert willekeur in een gestructureerde manier om je hersenen te laten denken dat ze naar een toevallige mix van liedjes luisteren. (bron)

Araglin Vrijdag 20 Februari 2015 at 10:30 pm | | interessant | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Kloostertuin

Het hoeft soms allemaal niet zo moeilijk. Of zo luidruchtig. Of met zoveel omhaal van woorden. Het negende deel uit de serie ‘Relax With Nature’ is getiteld ‘Monastery Garden featuring Gregorian Chants’ (verschenen in 1994). En dat is precies wat je te horen krijgt.

Stel je voor, het is mooie zonnige zomerdag, ergens in de middeleeuwen. Je loopt op je gemakje door een uitgestrekte kloostertuin,snuffelt zo af en toe aan een of andere bloem en besluit uiteindelijk een comfortabel plekje op te zoeken. In de schaduw van een eeuwenoude eik bijvoorbeeld, aan de rand van een zacht klaterend beekje. Vogels fluiten, kippen scharrelen in het struikgewas, in de lucht drijven schapenwolken voorbij en in de verte hoor je de kloosterbel luiden. Even later dwarrelen flarden Gregoriaans gezang je kant op. Je zakt lekker onderuit en sluit je ogen…

Araglin Woensdag 18 Februari 2015 at 11:53 pm | | new-age | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

In C

Ik heb ooit iemand gekend die gehypnotiseerd kon toekijken hoe Windows de harde schijf defragmenteerde, blokje voor blokje en lijn voor lijn. Nu is dat op zich niet zo erg, maar het probleem is alleen dat het defragmenteren van een schijf uren kan duren. De persoon in kwestie voelde zichzelf gedwongen om het hele proces van begin tot eind te volgen – tot diep in de nacht.

Nu loopt het met mij gelukkig zo’n compulsieve vaart niet, maar ik heb enigszins hetzelfde gevoel als ik naar de knipperende lampjes van een modulaire synthesizer kijk. Het bijbehorende sequencergeluid wordt gevisualiseerd en krijgt na verloop van tijd een geheel eigen flow en een ogenschijnlijk willekeurige dynamiek. Vóór de uitvinding van synthesizers werd beweging in muziek tot uitdrukking gebracht door bijvoorbeeld sneller of langzamer te spelen. Maar ja, dat is een beetje alsof je een stoptrein bestuurt, terwijl je eigenlijk in een zelfrijdende modulaire synthesizerauto wil zitten.

Al in de jaren vijftig en zestig experimenteerde de Amerikaanse componist Terry Riley (1934) met beweging en het niet-hiërarchische karakter van muziek. Met zijn composities ‘In C’ (1964) en ‘A Rainbow in Curved Air’ (1967) stond hij aan de wieg van de minimal music en de (elektronische) experimenten van bijvoorbeeld Tangerine Dream en Simeon Ten Holt.



Vooral ‘In C’ was baanbrekend. Het is geschreven in de eenvoudige toonsoort C en vormt een brug tussen traditionele klassieke muziek en geïmproviseerde jazz. De partituur bestaat uit één pagina met noten, verdeeld over 53 eenvoudige patronen. De muzikanten besluiten tijdens het spelen wanneer ze overstappen naar een volgende ‘module’, maar ze mogen onderling niet meer dan drie motieven uit elkaar liggen. Dat betekent dus dat ze goed naar elkaar moeten luisteren en dat de patronen tijdens het spelen als het ware op elkaar worden gestapeld. Het stuk kan in principe eindeloos doorgaan. Of althans, net zolang totdat de musici geen zin meer hebben.

Riley schreef ‘In C’ als een antwoord op de academische stijl die destijds in zwang was onder ‘serieuze’ componisten: het serialisme. Deze stroming gooide alle theorieën over toonsoorten, ritmes en melodieën overbood en stelde daarvoor in de plaats een wiskundige benadering van muziek. Allemaal leuk en aardig, maar het klonk helemaal nergens naar. En dat vond Riley ook, die seriële muziek ‘neurotisch’ noemde: ‘Het feit dat deze muziek zijn oorsprong vond in het Wenen van Freud kan geen toeval zijn.’

‘In C’ is de afgelopen vijftig jaar door uiteenlopende groepen en instrumenten gespeeld. Geen wonder, het is een gezellige bezigheid, het stuk is niet al te moeilijk en het eindresultaat klinkt bijna altijd goed – hoewel het wel enigszins op je zenuwen kan werken na een uur of wat.

Het democratische karakter van ‘In C’ past niet alleen goed in de tijd waarin het stuk ontstond (denk: hippies, de psychedelische jaren zestig en de Summer of Love), maar laat zich ook goed vertalen naar deze tijd. Teun de Lange ontwikkelde samen met het Vlaamse ensemble Champ d’Action een In C App en bijbehorende website, waarbij iedereen wereldwijd kan inloggen en bijdragen aan de virtuele uitvoering. Fascinerend.

Araglin Zaterdag 14 Februari 2015 at 12:19 am | | interessant, klassiek | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Fade To Grey

Och, Visage-zanger Steve Strange (bij de burgelijke stand bekend als Steven John Harrington) is afgelopen donderdag overleden na een hartaanval. Hij is slechts 55 jaar geworden. Ik kan nu wel een heel verhaal gaan tikken, maar laat liever de muziek voor zich spreken...

Araglin Vrijdag 13 Februari 2015 at 5:14 pm | | 80s | Eén reactie

100 X 100: Prem Joshua

“Het was heerlijk”, zeg ik in mijn beste Duits. Het is begin 2005 en we bevinden ons in een Nepalees restaurant in Berlijn. Zoals in vrijwel elk restaurant klinkt er al de hele avond muziek. Met dit verschil dat ik het nu wél kan waarderen: ontspannen wereldmuziek met Indiase invloeden en een sporadisch opduikende beat. “En mijn complimenten voor de muziek”, voeg ik eraan toe. “Van wie is het eigenlijk?” De eigenaar glundert en laat me enthousiast een cd’tje zien: ‘The Best of Prem Joshua volume 1’. “Neem gerust mee”, zegt hij. “Je hebt pech, Prem zelf is nét weg…”

[35] Prem Joshua – The best of, vol. 1 (2004) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

Araglin Dinsdag 10 Februari 2015 at 4:28 pm | | 100x100, Standaard | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Patrick Kosmos

2015 belooft geen goed jaar te worden voor liefhebbers van progressieve rock en elektronische muziek. Na Edgar Froese en Demis Roussos blijkt nu ook de Belgische muzikant Patrick Kosmos in januari te zijn overleden. Patrick Wille (beter bekend als Patrick Kosmos) mag dan misschien geen al te grote naam zijn geweest, onder liefhebbers genoot de Belg aanzien. Hij startte zijn carrière in de jaren zeventig, toen hij traditionele Indiase muziek combineerde met elektronica. Eerst solo, later samen met sitar- en tablaspeler Jan Anandananas als het duo Sherab.

Medio jaren tachtig stortte Kosmos zich volledig op de synthesizer, waarmee hij zijn fascinatie voor ruimtevaart, astronomie en sciencefiction in klanken omzette. Hij tekende bij het legendarische IC Label van Klaus Schulze en bracht onder meer het prachtige ‘Cosmic Resonance’ (1991) uit. Vanaf 2000 legde hij zich voornamelijk toe op kosmische new age-muziek en verscheen bij het Nederlandse Oreade-label albums als ‘The Healing Breath’ (2000) en ‘Spiritual Dream’ (2001).

Veel informatie is niet bekend over Kosmos; hij trad zelden op en naar verluidt woonde hij al enige tijd in Spanje waar hij onder meer actief was als producer. Zijn website is al sinds 2 januari 2000 niet meer bijgewerkt. Onder het kopje ‘News’ valt te lezen dat hij op 25 maart 2000 optreedt tijdens het Alfa-Centauri Festival in Huizen. En laat ik daar destijds bij zijn geweest – het was een memorabel concert en een fijne herinnering aan een begenadigd muzikant.

Araglin Woensdag 04 Februari 2015 at 12:00 am | | new-age | Veertien reacties
Gebruikte Tags: , ,