Cijfers

In de categorie ogenschijnlijk saaie, maar interessante cijfers: in vergelijking met 2013 is de omzet van de Nederlandse muziekmarkt afgelopen jaar licht gedaald. De totale omzet van de muziekmaatschappijen in Nederland bedroeg in 2014 bijna 128 miljoen euro; een daling van 1,3 procent in vergelijking met een jaar eerder. 

Ruim de helft (54%) is afkomstig uit fysiek product (cd’s, lp’s en muziek-dvd’s), goed voor een omzet van 69,4 miljoen euro (een daling van bijna 9%). Niet geheel opvallend is het gestegen aandeel van vinyl. Volgens brancheorganisatie NVPI bedroeg de vinylomzet afgelopen jaar 8 miljoen euro (oftewel 11,5 procent van de totale fysieke markt). In 2012 en 2013 was dit nog respectievelijk 6 en 7 miljoen euro. Wel opvallend is dat Nederland vinylkoploper is: wereldwijd is vinyl namelijk verantwoordelijk voor slechts 2% van de fysieke markt. Overigens: de tweedehandsmarkt in lp’s is niet meegenomen in deze cijfers.

De digitale markt (inkomsten uit downloads en muziekstreaming) was in 2014 goed voor 45,7 procent van de totale omzet (58,4 miljoen euro). In 2013 was dit percentage nog 41,6 procent van het totaal. De inkomsten uit betaalde downloads zijn teruggelopen (in 2014 14 miljoen, 10% minder dan in 2013), maar dit werd gecompenseerd door streamingdiensten als Spotify en Deezer; de omzet steeg met 17,2 procent van 37,3 miljoen naar 43,7 miljoen euro. 

Als je de totale muziekomzet in Nederland omrekent naar consumentenbestedingen zou dit bedrag uitkomen op ruim 189 miljoen euro – minder dan vorig jaar, toen de Nederland 191,7 miljoen uitgaf aan muziek. En als je uitgaat van dezelfde percentages betekent dat in 2015 de omzet uit de digitale markt die van de fysieke markt zal overvleugelen. Of de Nederlander moet dit jaar opeens heel veel lp’s gaan kopen, maar dat waag ik te betwijfelen. Je hoeft geen visionair te zijn om te kunnen voorspellen dat over een jaar of vijf de cd is veranderd in een nicheproduct, voorbijgestreefd door de lp, terwijl de betaalde downloads nagenoeg zijn uitgestorven. 

Wereldwijd is dezelfde trend te zien, zo blijkt uit cijfers van de International Federation of the Phonographic Industry (IFPI). De internationale muziekmarkt is in 2014 licht gedaald (0,4 procent) ten opzichte van 2013. De totale omzet was in 2014 wereldwijd 14,97 miljard dollar, 0,4 procent lager dan in 2013. 

Fysiek product en digitaal nemen ieder 46 procent van de omzet voor hun rekening. (En voor wie het zich afvraagt: de overige acht procent zijn inkomsten uit ‘performance rights’ en licentie-inkomsten). Wereldwijd hebben ongeveer 41 miljoen mensen een betaald abonnement op een muziekstreamingdienst – een stijging van 39 procent ten opzichte van 2013. 

En voor wie alles netjes in een schema wil zien: klik.

Araglin Woensdag 15 April 2015 at 12:24 am | | nieuws | Vijf reacties
Gebruikte Tags:

Muzikale tips

Ik heb één groot probleem met Spotify: er gebeurt niets als je het opstart. Je moet eerst bedenken naar wie of welk genre je wilt luisteren en dit vervolgens in- of aanklikken. Nu is dit meestal geen probleem, maar het duurt vaak even voordat ik iets van mijn gading of stemming heb gevonden. Op Spotify staan meer dan 20 miljoen tracks, maar slechts een zeer bijzonder klein percentage wordt daadwerkelijk beluisterd; ongeveer een vijfde is nog nooit gestreamd. Het is dan ook geen wonder dat artiesten vaak mopperen op de muziekdienst - zie maar eens op te vallen tussen het gigantische aanbod.

Je zou denken dat Spotify alles op alles zou zetten om gebruikers op het spoor te zetten van nieuwe artiesten of genres. Immers: hoe meer luisteraars, hoe beter. Toegegeven, de dienst probeert het wel, maar het is huilen met de pet op. Zo krijg je op je startpagina playlists voorgeschoteld die zijn gerangschikt per stemming (‘Morning Tea’, ‘’t Koffiehuis’ en dergelijke). Jammer genoeg zijn die niet alleen een jaar oud, maar bevatten ze ook artiesten die ik helemaal niet wil horen als ik rustig aan wakker worden ben.

Het overzicht met nieuwe releases dan? Prima idee, maar als je deze lijst wekelijks updatet met slechts vijf nieuwe albums schiet het niet op. De aanbevelingen op basis van beluisterde artiesten? Een beetje muziekliefhebber kan de suggesties ook zelf wel verzinnen. ‘Omdat je naar Kraftwerk hebt geluisterd raden we je Jean Michel Jarre aan.’ Joh!

Tot voor kort was het voor derden mogelijk om apps voor Spotify te maken. De cd-recensies van Nu.nl en Pitchfork waren bijvoorbeeld in Spotify te lezen. Handig, want je kon direct doorklikken naar het desbetreffende album. Het klassieke muzieklabel Harmonia Mundi maakte een app waarmee je door honderden jaren muziekgeschiedenis kon bladeren en de Last.fm-app stelde muzikale suggesties voor op basis van eerder beluisterde muziek. Na de laatste Spotify-update zijn deze apps echter spoorloos verdwenen. Spotify wil zich nog nadrukkelijker gaan richten op mobiel gebruik. En wie via zijn mobiel of tablet naar Spotify luisterde, had sowieso geen toegang tot deze apps.

Ik maak nu een jaar of vijf gebruik van Spotify en zal ongetwijfeld een hele hoop data over mijn luistergedrag hebben gegenereerd. (Waar je overigens zelf niet bij kunt. Spotify laat weliswaar zien naar welke artiesten en genres je het vaakst luistert, maar niet hoe vaak.) Is het nu echt zo moeilijk uit deze databrij zinvolle informatie te destilleren? Nieuwe releases van artiesten die je eerder hebt beluisterd? Playlists die wél de moeite waard zijn? Aanbevelingen die je op het spoor zetten van iets nieuws, zonder te vervallen in de meer van hetzelfde-valkuil? Artiestenspecials die je door hun oeuvre loodsen? De mogelijkheden zijn eindeloos.

Maar aan de andere kant ('elk nadeel hep immers z'n voordeel'): zo heb ik wel een excuus om obscure muziektijdschriften te kopen.

En voor wie het zielig vindt voor al die artiesten wiens muziek virtueel stof staat te vergaren, breng eens een bezoekje aan Forgotify, waar je muziek krijgt voorgeschoteld die nog niet eerder is gestreamd. To boldly go…

Araglin Dinsdag 07 April 2015 at 3:27 pm | | overpeinzing, Standaard | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Smurfenlied

De bijna 80-jarige Pierre Kartner (oftewel Vader Abraham) mag dan miljoenen platen hebben verkocht, de laatste jaren komt hij eigenlijk vooral in het nieuws vanwege zijn gemopper. Gemopper over het feit dat Nederlandstalige muziek (beter gezegd: volkse muziek) niet op de radio wordt gedraaid, gemopper over de Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival, gemopper over dat hij niet serieus wordt genomen en ga zo maar door.

En daar zit wat in. Als zelfs je vrouw niet meer mee wil naar optredens en rode loper-aangelegenheden omdat je toch alleen maar kritiek krijgt (zoals ik las in een interview met De Stentor), zou ik zelf ook chagrijnig worden.

Maar hoe je het ook wendt of keert, de gloriedagen van Pierre Kartner liggen achter hem. In de jaren zeventig om precies te zijn. Hij scoorde een gigantische hit met het door hem geschreven ‘Huilen is voor jou te laat’ van Corry en de Rekels en was verantwoordelijk voor klappers als ‘De clown’ van Ben Cramer, ‘Manuela’ van Jacques Herb en Wilma’s ‘Zou het erg zijn lieve opa’. Met zijn ‘groep’ Vader Abraham en Zijn Zeven Zonen had hij een groot aantal carnavalshits en solo scoorde hij onder meer de wereldhits ‘Het Smurfenlied’ en ‘Het kleine café aan de haven’. Laatstgenoemde is onder de titel ‘The Red Rose Café’ uitgegroeid tot een wereldwijd meegezongen evergreen.

En misschien geldt dat ook wel voor ‘Het Smurfenlied’ (uit 1977). Het idee om een nummer op te nemen rond de blauwe stripfiguurtjes kwam van producer en Schlagerfestival-organisator Harry Thomas en Smurfen-bedenker Peyo. Het leek Thomas een goed idee om Dennie Christian als zanger in te schakelen, maar diens manager vond het maar een raar idee en wees het voorstel af. Na wat omzwervingen belandde Thomas uiteindelijk bij Kartner, die toezegde, maar alleen één voorwaarde had: hij wilde het zelf zingen.

Geen onverstandige beslissing, want ‘Het Smurfenlied’ werd dé hit van 1977 in Nederland en België. Ook in het buitenland scoorde het vrolijke, naïeve deuntje: in Duitsland stond Vader Abraham op één met zijn ‘Lied der Schlümpfe’, in Engeland bleef de ‘The Smurf Song’ steken op een niet onverdienstelijke tweede plek. Daarnaast nam Kartner versies op in onder andere het Frans, Spaans, Zweeds, Chinees en IJslands. Tijdens de uitreiking van de Buma Award 2015 werd bekendgemaakt dat van alle Smurfenlied-versies wereldwijd maar liefst 17 miljoen exemplaren zijn verkocht. Ongelooflijk.

Het verhaal gaat dat de versie van ‘Het Smurfenlied’ zoals we dat nu kennen, eigenlijk half af is. Kartner had zijn platenmaatschappij Dureo een demo gestuurd, zodat men het alvast kon beluisterden. Omdat een groot gedeelte van de tekst nog niet af was, barstte Kartner op het einde in een enthousiast en ellenlang ge-lalala uit - de definitieve tekst volgde later wel, zo was zijn gedachte. En natuurlijk werd deze lalala-versie (al dan niet per ongeluk) op single uitgebracht.

Overigens: op het succesvolle Smurfen-album ‘In Smurfenland’ dat in december 1977 in allerijl werd uitgebracht, draagt ‘het Smurfenlied’ de titel ‘Smurfenlied 1’ – er staat namelijk ook nog een ‘Smurfenlied 2’ op het album.

Araglin Vrijdag 03 April 2015 at 11:50 am | | weird | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Streamen

Het wordt druk in de arena voor muziekstreamingdiensten. Spotify was lange tijd oppermachtig, maar de van oorsprong Zweedse muziekdienst krijgt het de komende maanden aan de stok met onder meer Apple, Google en Tidal.

Om met de laatstgenoemde te beginnen: eerder deze week lanceerde Shawn ‘Jay Z’ Carter zijn streamingdienst Tidal. De rapper nam begin dit jaar voor 56 miljoen dollar het Scandinavische Aspiro over, het moederbedrijf van Tidal. Opvallend is dat Jay Z Tidal nadrukkelijk in de markt zet als een dienst ‘voor en door muzikanten’. Naast Jay Z hebben ook Beyoncé, Rihanna, Kanye West, Jack White, Arcade Fire, Usher, Nicki Minaj, Coldplay, Alicia Keys, Calvin Harris, Daft Punk, deadmau5, Jason Aldean, J. Cole en Madonna een (minderheids)belang in de dienst. Elk van de zestien artiesten heeft een aandeel van 3%, zodat het totaal net onder de helft blijft, 48%.

In ruil voor hun aandeel hebben de artiesten exclusieve content toegezegd. Zo is Rihanna’s nieuwe single ‘Bitch Better Have My Money’ (toepasselijke titel!) op Tidal te vinden, maar niet op Spotify. Naast toegang tot een slordige 25 miljoen tracks hebben abonnees ook de beschikking over 75.000 muziekclips in HD-kwaliteit.

Tidal wordt gepresenteerd als hét antwoord op de veelgehoorde kritiek dat artiesten te weinig zouden verdienen aan muziekstreamingdiensten. Om die reden trok bijvoorbeeld Taylor Swift haar muziek terug van Spotify. Tidal biedt – in tegenstelling tot Spotify – geen gratis versie aan. Een abonnement met ‘standaard’ geluidskwaliteit en zonder HD-clips kost 9,99 dollar per maand, voor een hogere audiokwaliteit betaal je 19,99 dollar per maand.

En om het allemaal nog wat verwarrender te maken: Apple komt deze zomer met zijn versie van de Beats streamingdienst, terwijl Google eerdaags zijn betaalde YouTube-muziekdienst Music Key lanceert. En dan zijn er nog concurrenten als Deezer en JUKE, met in hun kielzog hifi-streamingdiensten als Qobuz, Technics Tracks en Deezer Elite.

Prima dat artiesten opkomen voor hun belangen, maar het is wel een wassen neus. Er wordt geklaagd dat Spotify zo weinig betaalt per stream, maar daar kan de dienst weinig aan doen: dat heeft te maken met het contract dat de artiest in kwestie heeft afgesloten met zijn label en de afspraken die zijn gemaakt met de componisten en rechthebbenden. Spotify heeft sinds zijn oprichting in 2008 zo’n 2,5 miljard dollar uitgekeerd aan rechthebbenden. Maar het gaat bij Tidal helemaal niet om de muziek of de artiesten; het gaat om de bankrekening van de 16 artiesten die zich rond de Tidal-wieg hebben geschaard. 16 artiesten die – mag ik hopen – toch al niets te klagen hebben op financieel gebied.

Leuk hoor, die hifi-geluidskwaliteit, maar is dat 20 euro waard? Aangezien niet iedereen rondloopt met Beats-hoofdtelefoons van 400 euro of een high-end geluidsinstallatie in de woonkamer heeft staan, hoor je het verschil amper. Om nog maar te zwijgen over je mobiele dataverbruik, dat ongetwijfeld tot astronomische hoogtes zal stijgen na een middagje streamen.

Niet alleen Tidal zal inzetten op exclusieve content, ook Apple en Spotify doen dat of zullen dat gaan doen. Als ik de nieuwe single van Beyoncé wil horen (niet dat ik dat wil, maar goed), moet ik dus naar Tidal en kan ik niet terecht bij Spotify of YouTube. De artiest in kwestie zal er ongetwijfeld een lucratieve deal aan overhouden - de grote namen dan, zij kunnen het zich veroorloven om te onderhandelen, de wat minder bekende of beginnende artiesten verkeren niet in die luxe positie – maar de muziekliefhebber is de dupe.

Araglin Woensdag 01 April 2015 at 10:44 pm | | nieuws | Eén reactie
Gebruikte Tags: