Karunesh

Na een paar drukke dagen even onthaasten met wat rustgevende muziek. Ik twijfelde tussen Medwyn Goodall en Karunesh, en de keuze is uiteindelijk gevallen op laatstgenoemde. Karuneh (oftewel de 49-jarige Duitser Bruno Reuter) maakt fijne new age, met flink wat wereldmuziek- en lounge-invloeden. Zijn levensverhaal klinkt als een op ware feiten gebaseerde RTL 4-film: in zijn studententijd raakte Reuter betrokken bij een ernstig motorongeluk, en balanceerde op het randje van de dood. Tijdens zijn herstel begon hij zich te interesseren in Oosterse religies, esoterische tradities, yoga en meditatie. Op 23-jarige leeftijd trok hij enkele maanden door India, en kwam in contact met Bhagwan. Reuter raakte dermate geïnspireerd door deze spiritueel leider (die hem ook de naam Karunesh gaf), dat hij zich aansloot bij zijn commune.

Eenmaal teruggekeerd in Duitsland leefde hij een aantal jaren in een Bhagwan-gemeenschap in Hamburg. Daar ontdekte hij de mogelijkheden van de synthesizer, en begon hij met het componeren van new age-muziek. In 1987 verschenen zijn eerste twee albums 'Sounds of the Heart' en 'Colours of Light' op het Nightingale-label. Fijne rustgevende albums, waarbij vooral de gelaagdheid van de muziek opvalt; Karunesh weeft meerdere melodielijnen door elkaar en schuwt gelukkig ook de wat meer uptempo tracks niet. De albums die zouden volgen (zoals 'Sky's Beyond' en 'Heart Chakra Meditation') werden steeds rustiger en meditatiever van aard (waarbij onder meer de nodige klankschalen van zolder werden gehaald), totdat in 1995 'Secrets of Life' verscheen. Karunesh woonde inmiddels al vier jaar op het Hawaiiaanse eiland Maui en zijn muziek klonk opeens loungy en best wel hip. De instrumentatie was flink uitgebreid en Karunesh' muziek werd ontdekt door een nieuwe generatie dankzij zijn medewerking aan onder meer de Buddha Bar-compilatieserie.

Met grote regelmaat verschenen nieuwe albums (waaronder 'Nirvana Cafe', 'Zen Breakfast' en 'Global Spirit') waarop Karunesh zijn sound perfectioneerde en een brug sloeg tussen pure new age, lounge en dance. Luister naar de openingstrack van zijn vorig jaar verschenen cd 'Beyond Heaven': 'Endless Skies'.

peter | Donderdag 09 Juni 2005 at 11:03 pm | bio-en-review | Reageer

Cradle of Filth

Een kennis verdeelde mijn muzieksmaak ooit eens in vier categorieën: 'restaurantmuziek, zweverig geneuzel, boenk boenk en grafherrie'. Zit wel wat in, ergens. De muziek van Cradle of Filth behoort duidelijk tot de laatste categorie. De Engelse groep rond de krijsende Dani Filth mag gerust worden beschouwd als de meest populaire black metalband van dit moment (en van de afgelopen jaren). Jaren geleden was Dani eens te gast in de Engelse muziekquiz 'Never mind the Buzzcocks', waar hij door de presentator en medegasten voortdurend belachelijk werd gemaakt. Het was dan ook moeilijk voor te stellen dat zo'n klein ventje in staat was om hele cd's vol te gorgelen.

De nieuwe cd 'Nymphetamine' is verrassend toegankelijk; that is: als je muren vol gitaren, songteksten over dood en seks, en de nodige bombast op prijs weet te stellen. Vorig jaar tekende Cradle of Fear tot verrassing van velen een contract bij Sony Music. Na één album, 'Damnation and a Day', was het avontuur alweer voorbij en heeft de groep nu onderdak gevonden bij Roadrunner. Volgens Dani wisten de Sony-bazen niet goed raad met hun muziek, en stonden de promotionele activiteiten op een laag pitje. Dani wist vervolgens met succes het contract te ontbinden, en sleepte een nieuw contract in de wacht bij het onafhankelijke Roadrunner Records.

Na alle bombast op 'Damnation and a Day' is 'Nymphetamine' een wat eenvoudiger plaat geworden: geen koren en geen uitgebreide klassieke intermezzo's, maar ouderwets rampetampen. De sfeer op het album doet wel wat denken aan 'Cruelty and the Beast' uit 1998, waarbij opvalt dat de pakkende gitaarriffs de overhand hebben, en Davi soms zelfs verstaanbaar is. Het wordt nog gekker als in het titelnummer (rechtsklikken en Save target as? - dit is een speciale single-mix (!)) opeens zangeres Liv Kristine (bekend van Theatre of Tragedy en Leaves Eyes) opduikt, en de track zowaar hitpotentie krijgt.

Dat wil niet zeggen dat 'Nymphetamine' op MTV voorbij zal komen (denk ik), daarvoor is het album toch te extreem en te pervers. En wie zich afvraagt wat toch in vredesnaam Nymphetamine betekent: het is een samentrekking van 'nymphette' en 'amphetamine'. In de woorden van Dani: "Een beestachtige verslaving aan klassieke schoonheden. Mooie vrouwen dus. Het is iets waar alle bandleden mee behept zijn. Ik ben geen uitzondering..."

arnold | Maandag 18 Oktober 2004 at 10:42 pm | bio-en-review | 5 reacties

Interpol

Nieuwsgierig geworden door lovende recensies in onder andere Oor en Aloha besloot ik 'Antics', de nieuwe cd van de New Yorkse groep Interpol, eens in huis te halen. De groep wordt steevast vergeleken met Joy Division, The Smiths en de Chameleons, waarbij lustig met kreten als 'post-punk' en 'wave' wordt gegooid. Nu ben ik nooit vies van een potje retro-wave op z'n tijd, en ik moet zeggen dat 'Antics' een fijn album is. Na enige tijd begint het stemgeluid van zanger Paul Banks echter op de zenuwen te werken, en zijn de nummers soms wel wat saai. Gelukkig duurt 'Antics' slechts een slordige 41 minuten, dus dat is wel uit te zitten.

Lees meer »

Araglin | Vrijdag 15 Oktober 2004 at 11:44 pm | bio-en-review | 1 reactie

Lord of the Rings IV: Rhapsody

Het begon bijna een traditie te worden: elk jaar zo rond november een nieuwe Lord of the Rings-film in de bioscoop. Het is nogal onwaarschijnlijk dat 'The Hobbit' nog verfilmd gaat worden, dus deze winter moeten we het doen met de nieuwe cd van Rhapsody: 'The Symphony Of Enchanted Lands II- The Dark Secret'. De Italiaanse formatie Rhapsody noemt hun muziek zelf 'film score metal', en daar is geen woord van gelogen. Rhapsody staat bekend als een van de beste bombastische powermetal groepen van dit moment, en met 'The Symphony Of Enchanted Lands II' wordt de lat erg hoog gelegd: de groep werkte in maar liefst zes studio's, schakelde een zestigkoppig koor en orkest in en wist zelfs filmlegende Christopher Lee te strikken om enkele nummers aan elkaar te babbelen.

Lees meer »

Araglin | Maandag 11 Oktober 2004 at 10:50 pm | bio-en-review | Reageer

John 5

Tijdens het bekijken van een filmpje van een of andere nog te bouwen vage reuzenachtbaan (de Kingda Ka, 136 meter hoog en ritjes met een snelheid van 215 kilometer per uur) schalt Vertigo van John 5 uit de speakers. Verbazingwekkend toepasselijk, want het debuutalbum van de Amerikaanse gitarist John Lowery laat zich het beste omschrijven als een duizelingwekkend ritje in een psychedelische achtbaan. In een kleine drie kwartier laat hij 13 instrumentale tracks de revue passeren, waarbij stuwende metal moeiteloos wordt afgewisseld met ultrasnelle bluegrass. En intussen heeft Lowery ook nog ergens een zakje met rare bliepjes, geluidseffecten en samples opgeduikeld, en strooit deze met kwistige hand in het rond.

Lees meer »

Araglin | Donderdag 07 Oktober 2004 at 10:21 pm | bio-en-review | 10 reacties

Alan Jackson

Eind jaren tachtig vond iemand het kennelijk nodig om een vers blik countrysterren open te trekken in Amerika. Er stonden opeens wel heel veel nieuwe artiesten te dringen op het podium; Garth Brooks, Dwight Yoakam, Clinkt Black, Travis Tritt, om er eens een paar te noemen, brachten allemaal in dezelfde periode hun debuutalbums uit. En Alan Jackson natuurlijk. De besnorde Alan timmerde aan de weg met vrolijke honky tonk en gevoelige ballads, en scoorde talloze nummer 1-hits in de Amerikaanse countryhitlijsten en zijn schoorsteenmantel moet inmiddels wel bezaaid zijn met gouden platen.

Lees meer »

Araglin | Maandag 04 Oktober 2004 at 11:57 pm | bio-en-review | Reageer

Oude rockers

Eigenlijk wilde ik een grappig stukje schrijven over 'Start from the dark', de nieuwe cd van de Zweedse rockgroep Europe. Er valt echter nogal weinig te lachen om hun nieuwe album. Niet omdat het zo dramatisch slecht is, integendeel. Joey Tempest, John Norum, Mic Michaeli, John Levén en Ian Haugland zijn bloedserieus en zo te horen zitten de heren boordevol frustratie, want vrolijk zijn de nummers niet... In 1991 verscheen hun laatste studioalbum, 'Prisoners in paradise', dat nou niet echt een succes te noemen was. Reden genoeg om de handdoek in de ring te gooien. Tempest en Norum startten wisselvallige solocarrières, maar het grote succes bleef uit.

Het geld, binnengestroomd door wereldhits als 'The final countdown', 'Rock the night' en 'Carrie', was blijkbaar zo rond 1999 opgemaakt aan drank, vrouwen en snelle auto's, want tot verrassing van velen stond de groep tijdens de jaarwisseling in de originele bezetting weer op de planken. Europe dook in 2003 de studio in om de wereld een jaar later te bestoken met 'Start from the dark'.

Wie verwacht een album vol vrolijke meezing-metal in huis te halen, komt bedrogen uit. Er is geen synthesizer te bekennen en Tempest lijkt wel al zijn frustraties van zich af te zingen. Alleen 'Hero', een midtempo rocker dat niet misstaan zou hebben op 'Out of this world' uit 1988, brengt nog een beetje nostalgie naar boven. Echt bijzonder is het allemaal niet, en Europe lijkt met 'Start from the dark' tussen wal en het schip te vallen: oude fans zullen zich niet herkennen in de nieuwe sound, en hoewel de meeste nummers wel rocken, is het allemaal al een keer gedaan en klinkt de cd te mat en verplicht om nieuwe fans aan te spreken. Zo mat zelfs, dat ik nog geen eens zin heb om een nummertje online te gooien...

peter | Maandag 27 September 2004 at 9:23 pm | bio-en-review | 19 reacties