Canto Ostinato

Naast me kruipt een vrouw onder haar dekentje, haar voeten zijn gehuld in dikke sokken met roze stippen. Even verderop neemt een jongen een ferme slok van zijn biertje, om zich vervolgens met een diepe zucht op zijn meegebrachte matje uit te strekken. Een jong stel pompt nog even snel een luchtbed op. De ondergaande zon omhult de geparkeerde treinstellen met een goudkleurige gloed. 

Fotograaf Herre Vermeer en ondergetekende bevinden zich in de grote hal van het Utrechtse Spoorwegmuseum voor een bijzondere uitvoering van het Canto Ostinato van Simeon ten Holt (1923-2012). Om ons heen liggen mensen verspreid op het rangeerterrein. Het geroezemoes verstomt als Jeroen en Sandra van Veen naar hun piano’s lopen. Het pianoduo is in smetteloos wit gestoken. Ze maken een buiging, nemen het applaus in ontvangst en klimmen naar hun piano’s die op een verhoging zijn geplaatst.

Lees meer »

Araglin | Maandag 18 April 2016 at 11:41 am | klassiek, concerten | Reageer

Rob Zombie

“Het is een eigenaardige zaal.” We zitten backstage bij TivoliVredenburg. Rob Zombie heeft een uurtje eerder de soundcheck afgerond en peinst nog wat na. “Het podium lijkt wel groter dan het gedeelte dat bestemd is voor het publiek. En iedereen staat zo dichtbij!”

De 49-jarige Rob Zombie lacht en fotograaf Roy Wolters en ik halen stiekem opgelucht adem. Hij mag er op het podium dan wel vervaarlijk uitzien en de afgelopen decennia een oeuvre hebben opgebouwd dat bolstaat van verdoemenis en allerhande monsters, in het dagelijks leven heeft Zombie meer weg van een vriendelijke hippie, compleet met dreads, een vaal spijkerjack en een flinke baard. Maar dan wel een hippie die wereldwijd meer dan 15 miljoen cd’s heeft verkocht en diverse succesvolle horrorfilms heeft geregisseerd…

“De soundcheck klonk nergens naar”, vervolgt Zombie, “maar dat komt vast wel goed. Deze zaal is nog veel te nieuw en netjes. Tijd om daar eens verandering in te brengen!”

Lees meer »

Araglin | Zondag 06 Juli 2014 at 11:36 pm | concerten | 1 reactie
Gebruikte Tags: , ,

Decibellen

Ik vind het maar raar. Waarom zou je 20 euro (of meer) betalen voor een concertkaartje, om vervolgens de hele avond luidruchtig bij te kletsen met wie er ook maar om je heen staat? Het is alsof je een van tevoren betaald driegangenmenu bestelt in een restaurant, wacht tot alles op tafel staat om vervolgens enkele boterhammen met pindakaas op te diepen, die je luid smakkend oppeuzelt.

Als vriendelijk knipogende aanmaningen tot stilte en gramstorige blikken geen soelaas bieden, begin ik vaak aan een zwerftocht door de zaal, op zoek naar een rustig plekje. En ja, ik zou natuurlijk helemaal vooraan kunnen gaan staan (of niet zo zeuren), maar da's weer niet zo handig als je vaak naar de wc moet of een biertje wilt halen. 

Tijd om mijn borst flink nat te maken, want vorige week vrijdag werd het convenant ‘Preventie gehoorschade muzieksector’ ondertekend door de Vereniging Van EvenementenMakers (VVEM), de Vereniging Nederlandse Poppodia en -Festivals (VNPF) en staatssecretaris Martin van Rijn namens het ministerie van VWS (Volksgezondheid, Welzijn en Sport). Van Rijn liet heel stoer weten ‘de volumeknop tijdens concerten flink terug te zullen draaien’: “Muziek kan tegenwoordig zo hard dat bij sommige concerten alleen oordoppen voor bouwvakkers veilig genoeg zijn. Dan heb je te maken met het volume van een kettingzaag!”

In de praktijk komt erop neer dat de geluidslimiet vanaf 1 maart maximaal 103 decibel mag bedragen, gedurende een kwartier en gemeten vanaf de geluidstafel. 100 decibel staat volgens Wikipedia ongeveer gelijk aan het geluid van een drilboor op één meter afstand, terwijl de site Lichtbeeldgeluid vergelijkingen trekt met een zware vuilniswagen en een auto op een drukke snelweg. Ik denk eigenlijk dat het wel meevalt met die 103 decibel. Nu werd er altijd al flink getetterd tijdens optredens van singer-songwriters of bands met een wat 'gevoeliger' repertoire, maar ik ben bang dat dat lot nu ook metalgroepen zou kunnen treffen…

‘Zou’ inderdaad, want ik maak me geen al te grote zorgen. Tijdens concerten bevind ik me steeds vaker in een woud van verlichte schermpjes, waarop ingespannen wordt getwitterd, gefotografeerd, gewhatsappt, gefacebookt, gemaild en video’s gemaakt. Een prima ontwikkeling, als je het mij vraagt. Ik pleit dan ook voor meer smartphones, een verplicht aantal whatsappjes en een supersnel WiFi-netwerk in concertzalen, zodat ik in alle rust het optreden kan bekijken…

Araglin | Dinsdag 18 Februari 2014 at 12:39 am | concerten | Reageer
Gebruikte Tags: ,

Even resumeren

Tijd voor wat schaamteloze zelfpromotie. Iemand moet het doen, nietwaar? Vorige maand bracht ik een bezoekje aan het prachtige kasteel De Haar in Haarzuilens. Niet zomaar natuurlijk, ik had een missie: de Elf Fantasy Fair. Een verslag lees je op 3VOOR12/Utrecht, inclusief prachtige foto’s van partner in crime Herre Vermeer.

Een week of wat geleden bevond ik me in oefenstudio dB’s voor een optreden van Vanderbuyst (waanzinnig goede heavy metal van Nederlandse bodem in het straatje van Whitesnake, Deep Purple, Vandenberg en Van Halen – ga ze vooral live zien!). In het voorprogramma stond de Utrechtse speedrockformatie El Camaro, inclusief een uitzinnige verzameling El Camaro-fans: in kartonnen outfits gehulde feestbeesten. Een verslag van deze ehh… onvergetelijke avond lees je eveneens op 3VOOR12/Utrecht (check de foto’s van Frans van Arkel!). 

En om alvast vooruit te blikken: als ik Bevrijdingsfestival Utrecht heb overleefd (waarbij ik zeker een kijkje neem bij het Sena Talent Podium), wandel ik aanstaande zaterdag rond tijdens SENS11 in Tivoli De Helling. Tijdens dit feest (georganiseerd door Stichting Skyway, dat zich richt op jongeren met een beperking) kun je de muziek niet alleen horen, maar ook zien, voelen, ruiken en proeven. Ik ben benieuwd…

Tips zijn overigens altijd welkom – ik ben overal voor in!

Admin | Woensdag 04 Mei 2011 at 11:00 pm | concerten | Reageer

Manifest

Zaterdagavond 19 februari niets te doen? Kom dan naar Manifest in ACU te Utrecht. Samen met dj's Reverend Esser en Roac draait ondergetekende dan de leukste en duisterste hits uit de jaren tachtig, aangevuld met een flinke scheut new wave, gothic rock en synthpop. Wie mij vaker heeft horen draaien, weet dat ik een grondige hekel heb aan een lege dansvloer. Oftewel: voetjes van de vloer!

In mijn cd-koffer sjouw ik in ieder geval klassiekers mee van onder andere Bauhaus, Depeche Mode, Indochine, Anne Clark, Minny Pops, Killing Joke en Joy Division. En ongetwijfeld komen ook The Cure en The Sisters of Mercy nog wel even voorbijzetten. Verzoekjes zijn welkom!

Praktische informatie: de deur gaat om 23:00 uur open en de entree bedraagt slechts een luttele 3 euro. ACU is klein, gezellig en hanteert uiterst schappelijke drankprijzen: Voorstraat 71, 3512 AK Utrecht, op zo'n 10 minuten loopafstand van het Centraal Station.

arnold | Donderdag 17 Februari 2011 at 3:49 pm | concerten | Reageer
Gebruikte Tags: , , ,

Tovercirkels in Moira

Eén twee - bloem. Vier, vijf, zes - bloem. Toch? Zeven, acht, negen - pauze. Eh… Het angstzweet breekt me uit. Het meisje dat ik in mijn armen houd, kijkt me een beetje meewarig aan. Vanuit mijn ooghoeken zie ik fotograaf Herre over de dansvloer zwieren. Balfolk-instructrice Louise Marius loopt naar me toe en ik voel me in één klap weer veertien worden.

Een schoolvriend had me destijds overgehaald om samen met hem op dansles te gaan. Hij moest verplicht van zijn ouders op stijldansen en vroeg of ik zin had om mee te gaan. Natuurlijk, zei ik in al mijn naïviteit, schrijf mij ook maar in, komt altijd van pas. Ik ben - al zeg ik het zelf - redelijk ritmisch aangelegd en voorzag geen al te grote problemen. Ik kwam er helaas al vrij snel achter dat ik niet iemand ben die danspasjes leert door mee te tellen, ik moet het vooral doén. Maar ja, leg dat de dansinstructeurs maar eens uit - of de dames bij wie je op de tenen gaat staan…

Louise staat inmiddels naast me en herhaalt geduldig haar instructies. "Het is alsof je op een bloemetje dreigt te stappen: je tilt je voet op, wacht even en zet 'm dan weer neer. Tel maar mee. Eén, twee - bloem. Dan doorlopen en kijk, weer een bloem. Drie, vier, vijf, zes. Zeven, acht, negen, bloem."

Lees meer »

arnold | Donderdag 30 December 2010 at 10:10 pm | concerten | Reageer
Gebruikte Tags:

Urban Narratives

Terwijl Sanne Vogel in de grote zaal van Theater Kikker afgelopen zaterdag een 'poëtische monoloog over de schoonheid van verdriet' hield (aldus haar website), stond in de kleine zaal een heel ander soort schoonheid centraal: de esthetiek van de stad. Oftewel: Urban Narratives, georganiseerd door het Utrechtse initiatief PAUME (Platform voor Avantgarde en Urbane Media Exploratie).

In 1981 schreef de lsd-goeroe dr. Timothy Leary over de vervreemdende kunst van de Zwitser H.R. Giger: ''Het tijdperk van de steden is voorbij. Natuurlijk wil een vrij, intelligent mens zijn leven niet slijten als een stiekem schimmig knaagdier in een holenachtige metropool. Ieder stadsmens is een embryonale larfachtige, die erop wacht om in een hoog vliegend schitterend wezen te veranderen. Of je het nu leuk vindt of niet, we zijn allemaal insektoïde vreemden, verborgen in onze 'urbanoïde' lichamen. […] Stadsmensen, opgepast! Het wordt tijd je te ontwikkelen!''

Ik moest aan dit citaat denken terwijl ik in het schemerduister van Theater Kikker de ijlduistere soundscapes van Monotonos onderging, gevolgd door de experimentele stadsklanken en videokunst van Machinist en de machinale, maniakaal intense muziek van Franz Fjödor.

Lees meer »

arnold | Vrijdag 17 December 2010 at 3:49 pm | concerten, weird | Reageer

The Tapeworm Comes Alive!

Terwijl de bezoekers op de grond zaten en de Zweedse geluidskunstenaar Leif Elggren geruis, gezaag en geknetter fabriceerde, las Touch-labelbaas Mike Harding op het podium onverstoorbaar voor uit de klassieker 'Frankenstein; Or, The Modern Prometheus' van Mary Shelley.

Enkele momenten eerder stond voormalig fotomodel en conceptueel kunstenares Leslie Winer op het podium. Ondersteund door ongrijpbare soundscapes droeg zij enigszins murmelend geïmproviseerde teksten voor, die zich na verloop van tijd los leken te zingen van de omgeving en veranderden in geheimzinnige mantra's.

Het tekent de eigenzinnigheid van het Engelse cassettelabel The Tapeworm, dat van het nieuwe Utrechtse initiatief PAUME (oftewel Platform voor Avantgarde en Urbane Media Exploratie) carte blanche had gekregen om de slotavond van het Le Guess Who? Festival in Theater Kikker in te vullen.

In een doorlopende revue presenteerde het label optredens van Leslie Winer, Leif Elggren, Zerocrop en Ananizapta - die al dan niet ook bij elkaar op het podium sprongen. Toegankelijk was met name Zerocrop, het project van Londenaar PJ Parker. Zijn sfeervolle, donkere electro-trippop met teksten over geweld, intimiteit en eenzaamheid zorgde voor meedeinende hoofden en tikkende voeten.

Van een geheel andere orde was het gelegenheidscollectief Ananizapta, dat een grote bak met golvende noise over de ongeveer 75 bezoeker uitstortte. Kunstenaar en muzikant Edwin Pouncey pleegde vivisectie op zijn gitaar en samen met de bonkende en aanzwellende geluiden uit de laptop van Mike Harding veranderde hij Theater Kikker in de onderbuik van een demonische, buitenaardse machine - kloppend en schurend.

Lees meer »

arnold | Dinsdag 30 November 2010 at 12:12 am | concerten | Reageer

Maanconcert

De fel verlichte gebouwen van de Uithof verdwenen achter ons uit het zicht. De avond sloop met mistige voeten over het landschap, licht opslorpend als een hongerige hyena. Hoewel het een ritje was van slechts een minuut of twintig, leek het alsof we een andere wereld binnenreden. De taxichauffeur zweeg en tuurde chagrijnig door de voorruit. Af en toe trommelde hij op het stuur mee met de Nederlandstalige meezinghits op radiozender 100% NL. Om ons heen maakten grijze gebouwen plaats voor lege snelwegen, weilanden en uiteindelijk een verlaten landweggetje in het midden van het zwarte niets.
 
Het begon langzaam te regenen. Ik veegde de condens weg van het autoraampje en probeerde iets van de omgeving te zien. De chauffeur schraapte zijn keel. ''Goed. We zijn gearriveerd in Bunnik. En nu? Rechtdoor?'' Hij kauwde op zijn snor en trok een wenkbrauw op. Ja, hallo, dacht ik, jij bent de chauffeur! De slager vraagt mij toch ook niet om hulp bij het uitbenen van een koe? Maar dat zei ik niet. Als het erop aankomt ben ik nooit zo gevat.

In plaats daarvan zette ik mijn peinzende gezicht op en stootte fotograaf Herre aan, die naast me op de achterbank zat - misschien had hij een briljant idee. Maar gelukkig mengde vriendin Eva zich in het gesprek. Eva heeft het richtinggevoel van een Noord-Amerikaanse zalm en als er iemand is die altijd en overal de weg weet, is zij het wel.

 verlichte gebouwen van de Uithof verdwenen achter ons uit het zicht. De avond sloop met mistige voeten over het landschap, licht opslorpend als een hongerige hyena. Hoewel het een ritje was van slechts een minuut of twintig, leek het alsof we een andere wereld binnenreden. De taxichauffeur zweeg en tuurde chagrijnig door de voorruit. Af en toe trommelde hij op het stuur mee met de Nederlandstalige meezinghits op radiozender 100% NL.  Om ons heen maakten grijze gebouwen plaats voor lege snelwegen, weilanden en uiteindelijk een verlaten landweggetje in het midden van het zwarte niets.

 

Het begon langzaam te regenen. Ik veegde de condens weg van het autoraampje en probeerde iets van de omgeving te zien. De chauffeur schraapte zijn keel. ''Goed. We zijn gearriveerd in Bunnik. En nu? Rechtdoor?'' Hij kauwde op zijn snor en trok een wenkbrauw op. Ja, hallo, dacht ik, jij bent de chauffeur! De slager vraagt mij toch ook niet om hulp bij het uitbenen van een koe? Maar dat zei ik niet. Als het erop aankomt ben ik nooit zo gevat. In plaats daarvan zette ik mijn peinzende gezicht op en stootte fotograaf Herre aan, die naast me zat op de achterbank  - misschien had hij een briljant idee. Maar gelukkig mengde vriendin Eva zich in het gesprek. Eva heeft het richtinggevoel van een Noord-Amerikaanse zalm en als er iemand is die altijd en overal de weg weet, is zij het wel.

Lees meer »

arnold | Donderdag 18 November 2010 at 11:13 pm | new-age, concerten | Reageer
Gebruikte Tags: ,

Hanne de Vries

Eindelijk! Ik had er ruim een maand op moeten wachten, maar eindelijk zou ik hem ontmoeten en de vraag te stellen die nu al weken in mijn hoofd aan het ronddobberen was. Het zit namelijk zo: medio september kreeg ik een mailtje van de persafdeling van GMI Music waarin werd gemeld dat Hanne de Vries een contract had getekend en dat eind oktober de releaseparty van zijn debuut-cd 'White Flag' zou plaatsvinden. Nu krijg ik wel vaker dergelijke mails, maar deze keer trok de beginzin onherroepelijk mijn aandacht. Of beter gezegd: de eerste drie woorden. Hanne de Vries werd namelijk omschreven als 'de Utrechtse aanbiddingsleider'.
 
Bij het woord 'aanbiddingsleider' sloeg mijn fantasie op hol. Ik heb ooit een documentaire gezien over een fanatieke geloofsgemeente in een klein dorpje op het Amerikaanse platteland. Tijdens de diensten was een centrale rol gelegd voor allerhande giftige slangen, die werden rondgeslingerd als waren zij wierookvaten. Nu leek het me stug dat Hanne met een ratelslang om zijn nek het podium zou betreden, maar je weet maar nooit. Nieuwsgierig geworden besloot ik dan ook een afspraak te maken met Hanne de Vries en zijn releaseconcert annex aanbiddingsavond bij te wonen.

Lees meer »

arnold | Vrijdag 29 Oktober 2010 at 12:24 am | concerten | Reageer
Gebruikte Tags: ,