De kauwgompopmultinational

[Hier stond eerst een artikel uit NRC Handelsblad, zaterdag 19 mei 2012, geschreven door Pieter Steinz.] 

Admin | Dinsdag 22 Mei 2012 at 12:40 am | flashback, gastbijdrage | 2 reacties
Gebruikte Tags: ,

Diethelm & Famulari

[Dit is een gastbijdrage geschreven door Michael Bouma] 

In het begin van de jaren tachtig was Nederland in de ban van wat toen nog de Whitbread Round the World Race heette, een zeilrace rond de wereld. In 1977-1978 won de Nederlander Connie van Rietschoten deze race met zijn schip ‘De Flyer’. In 1981-1982 wist hij deze race wederom te winnen, nu met ‘De Flyer II’. Beide schepen waren gebouwd bij Huisman Shipyard in Vollenhove. Zowel de race als de bouw van ‘De Flyer II’ sprak bijzonder tot de verbeelding van het Zwitserse jazzduo Thomas Diethelm & Santino Famulari, dat zich voor hun debuut-lp ‘The Flyer’ (1983) door de prestaties van Van Rietschoten liet inspireren.

Mede dankzij het succes van ‘De Flyer II’ in de Whitbread Round the World Race en een optreden van Diethelm & Famulari bij Sonja Barend, ontstond er een kleine hype rond de lp. De single ‘The Flyer’ stond in 1984 vier weken in de Top 40, met als hoogste positie de 27e plaats. Als ik dit nummer hoor moet ik nog altijd denken aan de prachtige beelden van ‘De Flyer II’ tijdens de race, die achter de muziek waren gemonteerd. Helaas is dit filmpje niet meer te vinden op YouTube. 

Over beide heren heb ik niet zoveel info kunnen achterhalen. Famulari is een klassiek geschoold pianist, die op dit album de synthesizer bespeelt. Diethelm speelt op een akoestische gitaar met nylonsnaren. Opvallend is het gebruik van analoge delays, die het geluid een enkele herhaling geven. Je hoort dus hetzelfde nog een keer maar dan met een herhaling. Deze ‘delay-tijd’ bepaalt het tempo van de nummers en zorgt tegelijkertijd voor een herkenbare en voor die tijd vernieuwende sound. De nummers hebben mede door het gebruik van de akoestische gitaar een hoog Flairck-gehalte. 

Na ‘The Flyer’ brachten Diethelm & Famulari het album ‘Valleys in My Head’ (1984) uit, met daarop wederom een versie van ‘The Flyer’. Santino Famulari werkte later samen met de Zwitserse harpist Andreas Vollenweider, terwijl Thomas Diethelm actief was met de Thomas Diethelm Band (en een aantal jaar geleden wat gitaarfilmpjes op YouTube zette).  

arnold | Donderdag 03 Mei 2012 at 11:10 pm | 80s, flashback, gastbijdrage | 7 reacties
Gebruikte Tags:

De onbekende Oasis-broer

[Hier stond eerst een artikel uit NRC Handelsblad, 21 juli 2011, geschreven door Ingmar Vriesema.]

Admin | Maandag 12 September 2011 at 9:59 pm | gastbijdrage | Reageer
Gebruikte Tags:

Tscher-no-byl

[Hier stond eerst een artikel uit NRC Handelsblad, 26 april 2011, geschreven door Pieter Steinz.

Admin | Dinsdag 26 April 2011 at 8:19 pm | gastbijdrage, elektronisch | 1 reactie

Knusgeluiden

[Gastbijdrage door vriendin Eva] Daar zat ik dan, bij de cursus mindfulness. Tien minuten voor het raam naar buiten te staren. Opdracht: neem waar wat je ziet, zonder erover te oordelen. En als je dan toch een oordeel bij jezelf opmerkt, kijk er dan naar en accepteer het gewoon.

Dat bleek toch knap lastig. Na een paar minuten gluurde ik al steels uit mijn ooghoeken naar mijn medecursisten, en begon ik me te verliezen in heerlijke dagdromen, plannen en willekeurige gedachten. Allemaal heel begrijpelijk volgens meneer Kabat-Zinn die de mindfulness uitvond, maar we moeten leren onze aandacht steeds weer liefdevol terug te leiden naar de essentie. Tijdens de cursus en in het leven.
Pfff.

De daaropvolgende bijeenkomst kwam de opdracht om geluiden om ons heen waar te nemen met onze volle aandacht. Dit keer zat ik met gesloten ogen heerlijk te genieten van voorbijdenderende bussen, spelende kinderen, vogels, geklus, gepraat en gelach. Het deed me namelijk denken aan iets wat ik zelf ook al vaak doe als ik in bed lig. Iemand vertelde me ooit dat zij de geluiden die ze hoort als ze ’s avonds in bed ligt, ‘knusgeluiden’ noemt. Het tikken van de verwarming, verkeer, gerommel van de buren. Van die geluidjes die je het gevoel geven thuis te zijn. Maar je hoeft er niks mee. Ze omringen je als een paar warme armen, waar je heerlijk in kunt wegdoezelen.

Deze opdracht was dan ook zeer aan mij besteed. Ik zou nu nog een boom kunnen gaan opzetten over de ongetwijfeld interessante verschillen tussen visueel en auditief ingestelde mensen, maar dat laat ik maar achterwege. We bevinden ons hier immers op het muziekweblog Araglin.nl, en niet op de website van Psychologie Magazine.

Enfin.

Natuurlijk dacht ik dat ik de enige was met zulke vreemde (bed)gewoonten. En aangezien de mens zich graag onder soort- dan wel lotgenoten schaart, was ik dan ook aangenaam verrast toen vriend Arnold (beter bekend als Araglin zelf) laatst thuiskwam met een bijzondere cd. Nu gebeurt dat wel vaker, maar deze was van een andere categorie dan de meeste andere cd’s uit Araglins collectie die ik als bijzonder zou aanduiden. Het waren knusgeluiden! Zomaar-geluiden, zoals langskomende treinen, wandelende mensen, spelende kinderen, beierende kerkklokken, winkelgeluiden, flarden van overleg tussen buren, verwaaide radioklanken. En dat alles met elkaar verweven als een kabbelend klanktapijt met hier en daar een wat opvallender geweefd stuk. Ik liet me neer op de bank en liet de geluiden over me heen spoelen.

Lees meer »

arnold | Zondag 03 April 2011 at 1:55 pm | interessant, gastbijdrage | 2 reacties
Gebruikte Tags: , ,

Violet en de dood

Rockmuzikanten praten graag over spirituele ervaringen. Blowen op het strand van Marokko, lsd slikken op de Hoge Veluwe of peyote knagen in Mexico. Paarse wolken, witte zonnen, de maan is een wolf, een knuffelspin eet custardpie.

Rockers schrijven niet graag liedjes over bevallingen. En dat is vreemd. Als je het hebt over ‘rollercoasters’ die van ‘good’ naar ‘bad’ heen en weer terug slingeren en waar je hopelijk niet ‘in’ blijft, dan mag de geboorte van een kind niet ontbreken. Een geheim verbond, geschreeuw, gekrijs, een donker achterkamertje, handdoeken en vuilniszakken om de sporen uit te wissen en dan breekt de zon door, een nieuw leven.

Of de zon breekt nooit meer door. Dat gebeurt ook. Als bevallen niet iets natuurlijks was, zou het verboden worden. Er is weinig verschil in het wereldbeeld van een rocker die veertig jaar lsd geslikt heeft en een vroedvrouw. Die zijn allebei zo spiritueel als de Dalai Lama in vrije val.

Maar bevallingsblues hoor je niet vaak. (‘She’s having a baby, I want to cry.’) Misschien wel uit angst. Er hoeft maar één vroedvrouw op het idee te komen om ‘het-hoofdje-staat’-metal te gaan produceren, en al die ongeschoren bossen ui kunnen wel inpakken. Je kunt zestig Marshall-versterkers op elkaar zetten en je gitaar in de fik steken, maar de grunt van een vrouw met persweeën zal altijd meer indruk maken.

Lees meer »

arnold | Maandag 07 Maart 2011 at 10:54 pm | overpeinzing, gastbijdrage | Reageer
Gebruikte Tags:

Express yourself

Bijna iedere vrouw heeft 'iets' met Madonna. Dat 'iets' speelt zich af in een parallelle vrouwelijke dimensie. Het heeft iets te maken met vrouwelijke emancipatie, girl power en waardig oud worden, Vrouwen tussen de vijfentwintig en vijftig kijken naar Madonna's videoclips als slangen, gehypnotiseerd door trance-trommels. En dat is niet vanwege de goede muziek of de dramatische kwaliteiten van de clip, maar om te zien hoe ze eruit ziet. Heeft ze wat laten doen? Haar neus! Zijn haar wangen rechtgetrokken? Waar zijn de rimpels op haar voorhoofd? Betrapt!

Het feit dat Madonna nu r&b-muziek zingt en dat het glashelder is dat ze 'iets heeft laten doen', roept bij veel vrouwen existentiële vragen op. Moet ik dat straks ook wat laten doen? Ben ik te oud? Moet ik ook platen van Timbaland gaan kopen? Deze vragen vertalen zich vaak in venijnige opmerkingen: ''Ik vind het een beetje ordinair worden. Hoe ze op haar 52ste over auto's ligt te rollen. Het is gewoon genant.''

Madonna kan wel wat flikken bij de meeste vrouwen, maar het wordt nu wel tijd dat ze volwassen wordt: bijvoorbeeld door een plaat te maken met akoestische gitaarliedjes die handelen over de vragen en twijfels van een vrouw van vijftig. Waardig ouder worden is niet je voorhoofd nog een keer botoxen en met r&b-producers de studio induiken. Waardig ouder worden is vrede sluiten met je vergankelijkheid en spirituele vragen stellen aan de kosmos. Of zoiets.

Het is opmerkelijk dat vrijwel iedereen, en zeker vrouwen, een belangrijk punt lijkt te missen als het om Madonna gaat. Ze opereert al 27 jaar op hoog niveau in de muziekindustrie. Ze heeft met de beste producers uit het vak gewerkt. En ze is door vele watertjes gezwommen. Ze zong jaren-veertig-muziek in 'Dick Tracy', musicalmuziek in 'Don't Cry For Me Argentina', en maakte natuurlijk disco, house en nu r&B. En dat ze daarvan leert, is duidelijk. Haar beste platen maakte ze na haar vijfenveertigste. Kom daar maar eens om in de geschiedenis van de popmuziek.

Lees meer »

arnold | Donderdag 17 Februari 2011 at 12:29 am | gastbijdrage, overpeinzing | Reageer

Kus van een engel

Hier stond eerst een fragment uit het geweldige 'Zeepaardje met een hoed op' van Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2006. Niet meer verkrijgbaar - dus raadpleeg bijvoorbeeld Boekwinkeltjes.nl of Bol.com.

Admin | Donderdag 09 September 2010 at 12:09 am | overpeinzing, gastbijdrage | Reageer

Flierefluiten

Hier stond eerst een fragment uit het geweldige 'Zeepaardje met een hoed op' van Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2006. Niet meer verkrijgbaar - dus raadpleeg bijvoorbeeld Boekwinkeltjes.nl of Bol.com.

Admin | Woensdag 23 Juni 2010 at 12:42 am | gastbijdrage | Reageer
Gebruikte Tags: , ,

Gezegende muziek

Hier stond eerst een fragment uit het geweldige 'Zeepaardje met een hoed op' van Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2006. Niet meer verkrijgbaar - dus raadpleeg bijvoorbeeld Boekwinkeltjes.nl of Bol.com.

Admin | Vrijdag 28 Mei 2010 at 12:01 am | gastbijdrage | Reageer