Wolfgang Riechmann

En om naadloos de draad weer op te pakken na enkele dagen stilte (drukdrukdruk): in mijn vorige entry schreef ik over Deutsche Wertarbeit en een van de namen die kort de revue passeerde, was die van Wolfgang Riechmann. Hij maakte eind jaren zeventig deel uit van de progressieve rockformatie Deutsche Wertarbeit en had alles in zich om uit te groeien tot in ieder geval een cultfiguur.

Het mocht helaas niet zo zijn: toen de 31-jarige Riechmann begin augustus 1978 een caféruzie in de binnenstad van Düsseldorf probeerde te sussen, werd hij enkele malen met een mes in zijn hart en longen gestoken. Hij belandde in een coma en overleed vier dagen later in het ziekenhuis. Wrang genoeg zag bijna op dezelfde dag zijn debuut 'Wunderbar' het licht. Het is niet zo dat deze lp een vergeten meesterwerk is dat geheel onterecht in de stoffige muziekarchieven is beland, maar 'Wunderbar' laat wel horen dat Riechmann aan het begin stond van iets nieuws.

Op de hoes is een in stijlvol futuristisch metallic blauw uitgedoste Wolfgang te zien (compleet met blauwe lippenstift), en het ligt voor de hand een vergelijking met Kraftwerk te trekken. Er is hier echter geen sprake van imitatie: Riechmann was goed bevriend met de Kraftwerk-leden en speelde met Wolfgang Flür en gitarist Michael Rother eind jaren zestig in de groep Spirits of Sound. En terwijl het eveneens in 1978 verschenen Kraftwerk-album 'Die Mensch Maschine' een bijna klinische perfectie ademt, dompelt 'Wunderbar' je onder in een warm en weldadig analoog bad.

De melodieën zijn simpel en catchy, en vooral het titelnummer en het bijna negen minuten durende 'Himmelblau' zorgen er dankzij de repetitieve, op elkaar gestapelde synths, de monotone drumcomputer en zang van Riechmann (niet meer dan een opgetogen 'la la la') voor dat je onweerstaanbaar wordt meegezogen. De Kraftwerk-connectie blijkt ook uit 'Silberland', dat wel wat weg heeft van een extreem vertraagde variant op 'Metropolis' - hoewel de vraag is wie wie nu precies heeft geïnspireerd. 'Wunderbar' duurt amper een half uurtje en het album klinkt nog steeds net zo fris als dertig jaar geleden. Wat voor moois zou hij nog gemaakt kunnen hebben als hij niet op zo'n totaal zinloze manier aan zijn einde was gekomen?

Luister naar een uitstekende vinyl-rip (192 kbps, 50 MB).

peter Dinsdag 24 Juni 2008 at 12:49 am | | elektronisch

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.