Het mime-gen

Hier stond eerst een fragment uit het geweldige 'Zeepaardje met een hoed op' van Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2006. Niet meer verkrijgbaar - dus raadpleeg bijvoorbeeld Boekwinkeltjes.nl of Bol.com.

Als muzikanten op het podium goed de aandacht weten vast te houden, hebben ze de x-factor. Je zou het ook het mime-gen kunnen noemen. De drang om nutteloos overdreven te doen. Mick Jagger zie je zo staan op straat, voor een denkbeeldige, onzichtbare muur. 'O jee, ik kan er niet door. Wat is dat nou?' Kadoink. En dan voorzichtig voelen met zijn gewassen witte handschoentjes, met zo'n verbaasde Sylvester Stallone-blik in zijn ogen. 'Hé dat is gek, er zit een muur... ben ik nou gek geworden... nog maar een keertje voelen.' Maar er zit helemaal geen muur. Mick Jagger doet net alsof. De zak. Dát is ook de x-factor.

Het raar kijken van de popmuzikanten groeit vaak uit tot een tweede natuur. Zoals meeuwen hun veren gaan strijken als ze niet weten of ze moeten aanvallen of wegvliegen, zo gaan performers lamme bekken trekken als ze op de foto gezet worden. Of ze nu in een boyband spelen, een hardrockband of in een rapgroep, de gezichtsuitdrukking die ze aannemen is nog het best te beschrijven als een 'pokerface'.

Het herkennen van spontane gezichtsuitdrukkingen is een universele eigenschap van mensen en zelfs dieren. Iedereen herkent verdriet, blijdschap en woede. Daarom hebben we zo veel spiertjes in ons gezicht, en daarom doet Sylvester Stallone het zo goed in actiefilms. Mensen die geïsoleerd zijn opgegroeid in een afgesloten dal in het oerwoud hebben dezelfde gezichtsuitdrukkingen als een buschauffeur in Amsterdam. Als ze elkaar tegenkomen op de Dam weet de bosmens dat de chauffeur zich net zo voelt als een hongerige man die de dikke boomkangoeroe op het laatste moment tussen zijn vingers heeft laten glippen.

Maar wat maakt zo'n bosmens van de foto's van muzikanten en artiesten die je op affiches, cd-hoesjes en in poptijdschriften tegenkomt? Wat ziet zo'n bosmens bij een expositie van Anton Corbijn? Mensen die voor het eerst van hun leven de lokroep van het bronstige blafhert horen, ergens in de verte. Foto's van popartiesten, rockartiesten en geluidskunstenaars laten een soort witte ruis van menselijke emoties zien.

(Uit: 'Zeepaardje met een hoed op' van Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2006. ISBN 90 468 0036 9. Lees dat boek!)

Admin Vrijdag 18 Juli 2008 at 12:29 am | | overpeinzing

Eén reactie

lol

Ik vraag me ook altijd af of de gitarist ook zo’n bek trekt als hij thuis in z’n eentje die solo speelt.

ScharcO, - 23-07-’08 11:19
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.