Guido Dieteren

Het kan bijna geen toeval zijn dat Guido Dieteren (1974) uit Limburg komt (Landgraaf, om precies te zijn). Heeft provinciegenoot André Rieu nagenoeg de hele wereld aan zijn voeten, Guido Dieteren staat te trappelen om het vioolstokje van hem over te nemen. En voor wie nu enigszins verbaasd achter zijn oren krabt, eerst even wat uitleg: Dieteren studeerde viool aan het Conservatorium in Maastricht, werd op jonge leeftijd concertmeester van het Jeugd Symfonie Orkest en was tot 1998 eerste violist bij het Straussorkest van André Rieu.

In 1998 richtte hij samen met zijn broer Eric en jeugdvriend (en toetsenist) Falco Borsboom een eigen productiebedrijf op (Revi Music), verzamelde een gigantisch orkest annex popband om zich heen en was onder andere te zien en te horen tijdens de Heineken NightLive-concerten. Na enkele jaren op het podium te hebben gedeeld met tal van internationale artiesten, was het in 2002 tijd voor een solocarrière: met Guido’s Orchestra tourde Dieteren door Nederland en Vlaanderen, bracht in 2003 zijn eerste album ‘Guido’ uit en stond met zijn orkest op de planken tijdens de Symphonica In Rosso-concerten in het Gelredome en de Max Proms, deze week in de Utrechtse Jaarbeurs.

En na deze lange intro ben ik eindelijk beland bij de reden van dit stukje: Guido's onlangs verschenen tweede cd 'Red Passion'. Als je je misschien afvraagt hoe easy listening anno 2008 klinkt (en of dit genre überhaupt nog wel bestaandsrecht heeft), hoef je alleen maar dit album op te zetten. 'Red Passion' laveert tussen op klassieke leest geschoeide pop, bombastisch georchestreerde klassieke deuntjes, Ierse volkswijsjes en een handvol eigen composities. Concreet betekent dat dik aangezette rockversies van Vivaldi's 'Winter' en 'Zomer' uit 'De Vier Jaargetijden' (waarom toch niet een keer wat anders? 'Overture l'Olympiade' bijvoorbeeld), de Puccini-kraker 'Nessun dorma' (uit de opera 'Turandot'), romantische sfeermuziek van Ennio Morricone ('Nella Fantasia'), de Emma Shaplin-cover 'Spente le Stelle', een zigeunerdans van Vittorio Monti ('Czardas') en de Ierse wijsjes 'Riverdance', 'The Irish Washerwoman' en 'Cotton Eye Joe' (de Rednex-versie).

Interessanter zijn de vijf eigen composities: 'The 7 C's' (een met strijkers gelardeerd tokkelpopnummer met vrolijk gelalala), het dramatisch aanzwellende 'Dear Wendy', het stampende 'Solland Solar' (dat het Metropool Orkest doet verbleken en er bijna om schreeuwt om uitgezonden te worden naar het Eurovisie Songfestival) en het Iers-achtige vioolwijsje 'Country Piece'. Absolute klapper op 'Red Passion' is het bijna zes minuten durende 'Elevation', dat langzaam begint met rustige piano-akkoorden, waarna Guido invalt met dromerige vioolklanken en het orkest langzaam opbolt. Het koor neuriet mysterieus op de achtergrond en trompetten en hoorns doen eveneens een duit in het zakje. En dan laat Guide Dieteren alle reserves varen: drums barsten los, violisten werken zich in het zweet en als gitarist Rob Zeguers er een flinke solo doorheen jaagt, kan het niet meer stuk - alsof Guido samen met John Miles, James Last, Basil Poledouris en Hans Zimmer de studio is ingedoken en de tijd van zijn leven had.

'Red Passion' weet niet op alle fronten te overtuigen; hoewel de keuze voor Vivaldi, Puccini en Shaplin te begrijpen is (iedereen kent de gekozen composities), speelt Dieteren hiermee wel heel erg op safe en komt het album soms enigszins cheesy over - maar ja, dat hoort ook wel weer bij het genre. Sopraan en Guido's echtgenote Wendy Kokkelkoren (prachtige naam!) zingt fraai, maar wel heel... netjes, beschaafd en musical-achtig. Met de vijf door Dieteren en Borsboom geschreven nummers is echter niets mis – easy listening in optima forma (en dat bedoel ik positief), zonder te vervallen in een gedateerde sound à la James Last. Het viel me wel op dat het album heel... glad en 'overvol' is afgemixt (ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen). Ik mis soms balans in het geluid en er is weinig ruimte voor subtiliteiten; vooral de uptempo nummers verzanden nét niet in een geluidsbrij.

Ik denk dat het niet lang zal duren voordat Guido zijn vleugels uitslaat en Amerika verovert (is Joop van den Ende al op de hoogte gebracht? De voorbereidingen zijn al getroffen...); hij is jong, heeft de looks van de ideale schoonzoon en denkt groots en theatraal. Guido en Wendy zijn nu nog net niet populair genoeg, maar als ik in mijn glazen bol kijk, zie ik een reality-show bij de Tros of omroep Max - wie filmpjes van zijn huwelijk op YouTube zet, foto's van zijn wintersportvakantie online knalt én een romantisch nummer voor zijn vrouw schrijft ('Dear Wendy', je had het waarschijnlijk al geraden), is geknipt voor een show over zijn eigen leven...

peter Donderdag 18 September 2008 at 12:37 am | | easy-listening

twee reacties

Guido Dieteren komt niet uit Heerlen, maar uit Landgraaf om precies te zijn. ‘t Is maar 6 km verschil.

Herman Gerards, (E-mail ) - 20-05-’09 08:16

Guido Dieteren is in 1974 geboren te Heerlen. Hij is aantoonbaar bloedverwant met dirigent en grondlegger van het Limburgse muziekleven Henri Hermans (1883-1947), violist Charles Hennen (1861-1953), André Rieu, Jo Huijts, Carine Crutzen, Paul Eenens, Brigitte Heitzer, Theu Boermans, en anderen. Zie mijn boek ‘Limburgse Verwantschappen’, Gronsveld en Rotterdam 2012.
Funs Patelski, genealoog.

Funs Patelski, - 02-04-’12 01:11
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.