Freeez

Grappig. 25 jaar lang verkeerde ik in de veronderstelling dat Freeez een typische eendagsvlieg was en discoklassieker 'I.O.U.' een aanstekelijke toevalstreffer. Maar nee, Freeez was een heuse band, zo ontdekte ik deze week, met zelfs een bescheiden oeuvre op zijn naam. De groep werd zo rond 1979 opgericht door John Rocca en maakte aanvankelijk naam als jazzfunkformatie - goed getimed, want in Engeland vond begin jaren tachtig een funkuitbarsting plaats, met als belangrijkste vaandeldragers natuurlijk Level 42. De eerste Freeez-single, 'Keep in Touch' (1980), werd een bescheiden hitje in Engeland, en is eigenlijk vooral de geschiedenis ingegaan dankzij de medewerking van gitarist Jean-Paul 'Bluey' Maunick, die later furore zou maken met Incognito.

Na een handvol singles tekende de band een contract bij Beggars Banquet Records en in 1981 zag het debuutalbum 'Southern Freeez' het licht, een lp gevuld met niets-aan-de-hand voortfunkende nummers. Heel veel pompende baslijntjes, een synthesizertje op de achtergrond, jengelend gitaarspel - je kent het wel. Het titelnummer werd een hit (hier de clip, de zangeres is Ingrid Mansfield Allman), maar het balletje begon pas echt te rollen met het tweede album 'Gonna Get You' (1983).

Aan het muzikale concept was ogenschijnlijk niets veranderd: de nummers waren nog steeds net zo lichtvoetig als een glas zoete witte wijn op een mooie zomeravond. Twee nummers verschilden echter van de rest: 'I.O.U.' en 'Pop Goes My Love'. Producer van dienst was Arthur Baker, die eerder had gewerkt met onder ander Afrika Bambaataa, New Order en Soul Sonic. En ik heb zo het gevoel dat Baker zich tijdens de opnames met name heeft ontfermd over deze twee, mede door hem geschreven tracks. 'Pop Goes My Love' kent lichte hiphop-elementen (vooral in de extended versie), terwijl 'I.O.U.' een lekkere disco-synthpopknaller is (gemixt overigens door John 'Jellybean' Benitez - enkele maanden later zou hij het debuut van Madonna onder handen zou nemen), die totaal uit de toon valt bij de rest van het album. 'I.O.U.' werd een wereldhit, maar daar zou het bij blijven. Het derde album 'Idle Vice' (1985) zette weinig zoden aan de dijk en John Rocca besloot de stekker uit Freeez te trekken en solo verder te gaan, maar ook dat wilde niet echt vlotten.

Voor wie in een nostalgische bui is: 'Gonna Get You' (224 kbps, 87 MB - inclusief een bijna negen minuten durende versie van 'I.O.U.').

peter Vrijdag 30 Januari 2009 at 12:38 am | | 80s

twee reacties

Haaaa leuk dat je ook de discokanten belicht (met een discobol erbij).
Wat heb ik op dat nummer gedanst zeg, helemaal uit mijn plaat zeg maar.
Ooit werd het nummer gedraaid en de dj had niet in de gaten dat de plaat bleef hangen, midden in een mooie loop.
Zelfs het publiek bleef vrolijk voort dansen.
Italofans zijn ook gek op dit nummer.

Peter, (E-mail ) - 31-01-’09 20:54

De maxi single hiervan is erg te pruimen..

edgar, (E-mail ) (URL) - 20-02-’09 23:25
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.