Mrs. Miller

Niet iedereen wordt klakkeloos opgenomen in (bijvoorbeeld) Oors Popencyclopedie. Je moet natuurlijk wel wat kunnen (of hebben gekund). Een mooi liedje schrijven bijvoorbeeld, of erg goed gitaar kunnen spelen. Maar wat als je heel erg goed slecht kunt zingen? Zo slecht dat het bewonderenswaardig wordt? Dat is, wat mij betreft, ook een hele prestatie. Neem nu Elva Ruby Connes (1907-1997), beter bekend als Mrs. Miller, echtgenote van de rijke investeerder John Miller. Midden jaren zestig was ze heel even populair, om na vier, kort na elkaar verschenen lp's net zo hard weer in de vergetelheid te raken.

De grote passie van mevrouw Miller was zingen en ze leefde haar hobby uit in diverse kerkkoren en damesclubjes. In eigen beheer bracht ze een aantal singletjes uit met gospel- en kinderliedjes, die ze weggaf aan familie en vrienden. Toen ze in 1965 bezig was met de opname van een singletje, werd ze ontdekt door arrangeur Fred Bock. Hij was onder de indruk was van haar persoonlijkheid, haalde haar over om wat modernere liedjes te zingen en bracht haar onder de aandacht van Lex de Azevedo, de talentscout van Capitol Records. Ook hij zag wel wat in haar en in 1966 maakte de toen 59-jarige Elva Miller haar debuut met 'Mrs. Miller's Greatest Hits'. Tot verrassing van alles en iedereen gingen er van de lp in drie weken tijd maar liefst 250.000 stuks over de toonbank. Nog hetzelfde jaar verscheen 'Will Success Spoil Mrs. Miller?!', in 1967 gevolgd door 'The Country Soul of Mrs. Miller'.

Het succes was kort maar hevig: ze zong voor Amerikaanse soldaten in Vietnam, was te gast in talloze tv-shows, stond in de Hollywood Bowl en had een rol in de film 'The Cool Ones'. In 1968 vond Capitol het wel weer welletjes. Haar derde en laatste album 'Mrs. Miller Does Her Thing' zag onopvallend het licht op een klein label. Begin jaren zeventig trok ze zich terug uit de schijnwerpers en overleed in 1997 op 90-jarige leeftijd. De grote grap van dit alles was dat Mrs. Miller totaal niet kon zingen. Ze had geen ritmegevoel, haar stem zwabberde alle kanten op, ze zong onbedaarlijk vals, vergat regelmatig haar tekst – om over haar tenenkrommende gefluit nog maar te zwijgen...

Zo schreef het schreef het tijdschrift 'Time' in 1966: ''While Elva may not replace Elvis, her rocking-chair rock features a kind of slippin' and slidin' rhythm that is uniquely her own. Her tempos, to put it charitably, are free form; she has an uncanny knack for landing squarely between the beat, producing a new ricochet effect that, if nothing else, defies imitation. Beyond that, her billowy soprano embraces a song with a vibrato that won't quit...''

Mrs. Miller zelf vond het allemaal wel meevallen en in interviews mopperde ze steevast dat ze tijdens de opnames de backingtape altijd een halve tel eerder hoorde en dat de slechtste sessies uiteindelijk op de plaat belandden. Na verloop van tijd kreeg ze ook wel door dat ze belachelijk werd gemaakt en dat Capitol juist haar belabberde zangkunsten benadrukte om lp's te verkopen. Volgens Mrs. Miller verbrak ze haar platencontract met Capitol omdat het label weigerde om haar 'zuiver' te laten zingen en te positioneren als een 'echte' zangeres. Waarschijnlijker is dat na twee albums de zenuwen van de meeste luisteraars op instorten stonden – nóg een lp zou voor de genadeslag zorgen...  Later in haar carrière gaf ze overigens volmondig toe dat ze geen geweldige zangeres was en het hele marketingspel keurig had meegespeeld.

Het ironische getitelde 'Mrs. Miller's Greatest Hits' bevat elf covers, waaronder 'Moon River', 'Monday, Monday', 'The Shadow of Your Smile' en 'A Hard Days Night'. De lp opent met een tja... meer dan bijzondere versie van Petula Clakrs 'Downtown'. Mrs. Millers barst tijdens het 'zingen' in giechelen uit, lijkt de tekst te vergeten en ook haar karakteristieke onderwatergefluit ontbreekt niet. 'Downtown' werd een 'novelty' hitje en bereikte zelfs de 82ste plek in de Billboard Hot 100. Als je eenmaal dit nummer zonder kleerscheuren en hartverzakking hebt overleefd, kun je het hele album aan. In dit zipje (wisselende bitrate, 59 MB) vind je niet alleen 'Mrs. Miller's Greatest Hits', maar ook opvolger 'Will Success Spoil Mrs. Miller?!', met prachtige, onnavolgbare uitvoeringen van onder andere 'The Girl From Ipanema', 'Strangers in the Night' en 'Yellow Submarine'. Zet je schrap voor een luisterervaring die je nooit meer zult vergeten...

peter Zondag 01 Februari 2009 at 12:31 am | | weird

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.