Johnny Hates Jazz

Een tijdje geleden las ik dat Simone Walraven weer op de radio is te beluisteren. Voor KXRadio, de internetzender van Rob Stenders, maakte ze binnenkort een wekelijks programma. Goh, dacht ik toen ik haar vervolgens zag aanschuiven in De Wereld Draait Door, Simone Walraven, dat is lang geleden. In 1987 werd ze landelijk bekend als de vrolijke presentatrice van Countdown en als actrice in de film 'Donna Donna!', om vervolgens resoluut uit de schijnwerpers te stappen. Ik wist dat ze getrouwd was met Johnny Hates Jazz-zanger Clark Datchler, maar daar hield mijn parate kennis op. Grappig om te zien hoe ze haar 'wilde haren' was kwijtgeraakt, terwijl haar man er juist wilde haren had bijgekregen, zo bleek na een bezoekje aan zijn site.

Gegrepen door een plotseling aanval van nostalgie, besloot ik 'Turn Back The Clock' er eens bij eens te pakken, het debuutalbum van Johnny Hates Jazz uit 1988. De groep bestond uit Datchler (zang, toetsen), Calvin Hayes (toetsen) en Mike Nocito (bas). Datchler schreef alle liedjes, die door Hayes en Nicto werden geproduceerd. De eerste single 'Me And My Foolish Heart' flopte, maar nadat het trio onderdak had gevonden bij Virgin Records ging het balletje rollen. 'Shattered Dream' werd een grote hit, en ook 'Turn Back The Clock' en 'I Don't Want To Be A Hero', 'Heart of Gold' en 'Don't Say It's Love' waren succesvol en van het debuutalbum gingen in een paar maanden tijd wereldwijd twee miljoen stuks over de toonbank.

De sound van Johnny Hates Jazz lag in het verlengde van die van Spandau Ballet: uptempo catchy popliedjes, met fijne baslijntjes en synths op de achtergrond, afgewisseld met een handvol ballads. De groep werd toentertijd afgeserveerd als  flinterdun, te goed gekleed en te gladgestreken - maar dat valt best mee, bij nader inzien. In de zomer van 1988 stapte Datchler wegens 'muzikale meningsverschillen' uit de groep; een op handen zijnde wereldtournee werd in allerijl afgeblazen, terwijl Hayes en Nocito op zoek gingen naar een vervanger (en die vonden in Phil Thornalley). Het tweede album, 'Tall Stories' flopte en dat betekende het einde van Johnny Hates Jazz. Clark Datchler startte een onopvallende solocarrière, trouwde met Simone Walraven, kreeg twee kinderen, zette zich in voor het milieu, reisde van hot naar her en maakt uiteindelijk zijn opwachting op Araglin.nl!

Luister naar 'Turn Back The Clock' (320 kbps, 100 MB – inclusief twee remixen en een 'extended version' van 'I Don't Want To Be A Hero'). Leuk feitje: wie goed luistert, hoort op de achtergrond Kim Wilde meezingen!

peter Maandag 02 Maart 2009 at 9:56 pm | | 80s

Eén reactie

Tja, die Simone (zucht…), wat ziet ze er mooi uit tegenwoordig en heel mystiek.
Ik zag haar een paar weken geleden in de Veronica gids staan en had hetzelfde als jou:
"Wat vliegt de tijd!" I wish that I can turn back the clock.

Toen meteen de cd uit de stofkast gehaald en gedraaid en ik moet zeggen, het klinkt nog steeds fris.
Toendertijd vond ik het "wel" leuk, maar ging mijn voorkeur uit naar andere muziek.
Leuk dat je er aandacht aan besteed.
Hier een link naar een clipje met Clark samen met Candy Dulfer die Simone romantisch toezingt.
Let op de leuke foto op de piano.

Clark Datchler and Candy Dulfer – Turn back the clock
http://www.youtube.com/watch?v=26TvHynjx..

Peter, (E-mail ) - 03-03-’09 07:26
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.