Al Stewart

Eerlijk gezegd ben ik Al Stewart (die ik vreemd genoeg altijd verwar met Cat Stevens) na zijn hit 'Year of the Cat' uit 1976 danig uit het oog verloren. Stewart leidt al enkele jaren een teruggetrokken leven, houdt zich bezig met zijn wijngaard en wijncollectie en brengt om de zoveel jaar een nieuw album uit. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten van zijn deze week verschenen nieuwe album 'A beach full of shells' (de opvolger van 'Down in the cellar' uit 2000). Stewart heeft een uit duizenden herkenbare stem en wat als eerste opvalt zijn de compacte, bijna perfecte popliedjes en de uiterst intelligente teksten.

'A beach full of shells' opent met het speelse 'The Immelman Turn', gevolgd door het eveneens lichtvoetige 'Mr. Lear'. Sober, effectief en smaakvol gearrangeerd, geen noot te veel of te weinig - precies goed. Onder deze vrolijke laag schuilt echter een serieuze ondertoon. Goed voorbeeld is het bijna zeven minuten durende 'Somewhere in England 1915', dat wordt gedragen door de ingenieuze songtekst, waarmee Stewart een imaginaire droomreis maakt van het heden naar verleden en omgekeerd, en subtiel zijn anti-oorlogsgevoelens naar voren brengt. In 'Rain Barrel' schets hij zijn onbehagen met de huidige maatschappij en zijn verlangen naar een ideale wereld; de Arabische elementen zetten je aan het denken en geven het nummer een absolute meerwaarde. Niet alles is even zwaar, 'Katherine of Oregon' is een speels folkliedje met een fijne akoestische gitaar, en in 'Class of 58' wordt op beschaafde wijze gerockt.

De 13 tracks zitten stuk voor stuk uitstekend in elkaar en bieden genoeg variatie en diepgang om de volle 50 minuten te boeien. De inmiddels 59-jarige Al Stewart laat met 'A beach full of shells' zien dat hij nog lang niet afgeschreven is. Of hij met zijn nieuwe album de hitlijsten weet te veroveren, waag ik te betwijfelen. Wie behoefte heeft aan fijne, intelligente popliedjes, haalt echter geen miskoop in huis. Luister naar de openingstrack 'The Immelman Turn' (via Rapidshare). Als je overigens de songteksten wilt nalezen, surf naar zijn officiële site en vul na /lyrics de tracknaam in (zonder spaties), bijvoorbeeld: www.alstewart.com/lyrics/immelmanturn.htm

peter Vrijdag 24 Juni 2005 at 2:17 pm | | review

Eén reactie

Een adequate beschrijving. Met zijn Cd over wijn leek Stewart zijn oude nivo niet te kunnen halen. Maar met deze Cd pakt hij opeens de lijn van Year of the Cat weer op. En hoe. Zijn liedjes zijn kleine miniatuurtjes die steeds een ander stuk geschiedenis naar voren halen. Dit zowel wat betreft muziekstijl (folk, rock), ritme (o.a. wals) en Engelse history. De liedjes zijn heerlijk om naar te luisteren, qua melodie en door zijn heldere stem, waarbij alle woorden zijn te verstaan. Al Stewart is hierin met Bach te vergelijken. Een enorme beheersing van allerlei genre’s en altijd punctueel. Waar hij wordt begeleid door bijv. vrouwelijke backing vocals, en klassieke gitaar, wordt het allemaal nog prettiger om naar te luisteren. Waar we gaan we eindigen met deze rasmuzikant van reuzeformaat ? Hij heeft wat mij betreft de status van 5e Beatle allang verdient. En soms is hij een eenmansband die verder reikt dan de fab4. Want zijn songteksten zijn altijd intelligenter. En ook sommige van zijn liedjes zullen eeuwig aan het popfirnament blijven schitteren. Al continue !

Willem van der Pol, (E-mail ) - 16-06-’07 01:14
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.