100 X 100: Karunesh
Zomer 1990. Het is avond en ik doe mijn huiswerk aan de eettafel. Mijn ouders zijn in de tuin bezig en soms waaien er geuren naar binnen: de barbecue van de buren en vers gemaaid gras. Uit de speakers klinkt 'Colours of Light' van Karunesh (oftewel de Duitser Bruno Reuter) - een mijn van mijn eerste kennismakingen met new age-muziek.
Twee decennia later zet ik het album nog altijd af en toe op. De rustieke, bij vlagen wat knullige synthesizerklanken hebben de tand des tijds nauwelijks overleefd, maar eigenlijk hoor ik niets – ik ruik alleen een zomer van lang geleden.
[19] Karunesh – Colours of Light (1989) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

Het is een van de weinige albums die ik al bijna mijn hele leven met me meedraag. Van cassettebandje naar lp en via cd en mp3 naar streaming audio. En om eerlijk te zijn: het is geen meesterwerk. De soundtrack van Jim Hensons 'Labyrinth' (1986) is vooral een nostalgische aangelegenheid.