Lange tijd vormde de platenkast van mijn ouders mijn muzikale vertrekpunt. Zo’n grote, eikenhouten dekenkist, volgestouwd met lp’s. Regelmatig liet ik alle platen door mijn vingers gaan, op zoek naar wat interessants. Nana Mouskouri en Timi Yuro liet ik links liggen - brrr, zangeressen die je moeder leuk vindt. Of erger nog: die je moeder hadden kunnen zijn! Een lp-hoes met een grote medaille maakte nieuwsgierig. ‘ELO’s Greatest Hits’ bleek fascinerende, zwaar georkestreerde popliedjes te bevatten, die me niet alleen veranderden in een ELO-fan, maar me ook op het spoor zetten van die andere symfonische supergroep: The Alan Parsons Project.
[29] Electric Light Orchestra – Greatest Hits (1979) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Het is alsof je ’s ochtends de gordijnen opentrekt en alles is wit. De lucht kraakt, je bed is nog warm. De dag kan alle kanten op rollen. IJsbloemen glinsteren op de ramen, auto’s en bussen ploegen onhoorbaar door de sneeuw. Je schudt de laatste dromerige restjes van je af en trekt snel wat kleren aan. Geurig gepruttel van een koffiezetapparaat beneden. Zacht geneurie.
En muziek. Transparant en verglijdend. Viool, cello en piano. Op het randje van weemoed en melancholie. En terwijl je naar de woonkamer loopt, werp je nog een blik naar buiten. Langzaam begint het weer te sneeuwen.
[28] Arvo Pärt – Alina (1999) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Bij het zien van mensen op roltrappen, drukke verkeerkruispunten of overvolle winkelstraten, roept er soms een indiaan in mijn oor. Een sonore, donkere stem bromt dan het langgerekte woord 'Koyaanisqatsi'. En als het heel druk is, doemt er voor mijn geestesoor ook het geluid op van een aanzwellend, majestueus orgel.
In de taal van de Hopi-indianen staat 'Koyaanisqatsi' voor 'leven in gekte, leven in onrust, leven in onbalans'. Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en roep beelden op van eindeloze vlakten, imposante bergpartijen, vulkanen en opstijgende ruimteschepen. Muziek die leidt tot nieuw inzicht is zeldzaam. Philip Glass maakte het.
[27] Philip Glass - Koyaanisqatsi (1983) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Het zou nog twee jaar duren voordat ik de boeken zou lezen. En twaalf jaar voordat de trilogie in de bioscoop te zien zou zijn. Bij de naam Gandalf doemt dan ook geen bebaarde tovenaar voor mijn geestesoog op, maar Oostenrijker Heinz Strobl. Ik kocht zijn tweede album ‘Visions’ op een rommelmarkt, nieuwsgierig gemaakt door de hoes en de songtitels. Ik was net tot de conclusie gekomen dat Top 40-muziek leuk is, maar ook wat saai en weinig uitdagend en Gandalf bevestigde me in mijn mening. Want wat een album – evocatief, bezwerend en 30 jaar na dato nog altijd betoverend.
[26] Gandalf – Visions (1981) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Gefascineerd bladerde ik door het cd-boekje: foto’s van mistige begraafplaatsen, groepsleden die eruitzagen alsof ze slechts enkele uren eerder waren opgegraven, een blasfemische pastiche van het Laatste Avondmaal, songteksten over paganisme en vampirisme… De zwaar aangezette bombastische metal paste wonderwel bij de beelden, om nog maar te zwijgen over het imponerend hoge gekrijs van Dani Filth. Duistere romantiek in optima forma. Met 'Dusk… and Her Embrace' brak Cradle of Filth wereldwijd door. En waarschijnlijk was het onverwachte succes ook de reden waarom het in de schappen lag van mijn lokale platenzaak. Ik ben platenhuis ’t Oor nog altijd dankbaar.
[25] Cradle of Filth – Dusk… and Her Embrace (1996) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Ik was er nog veel te jong voor en snapte meer niet dan wel. Ik las 'De verzamelde gedichten van Albert Verwey' en luisterde daarbij onafgebroken naar Meat Loafs 'Bat Out Of Hell'. De ultieme combinatie, dacht ik toen én nu.
Nog altijd als ik 'Heaven Can Wait' of 'For Crying Out Loud' hoor, doemen er dichtregels vol Weltschmerz op voor mijn geestesoog. De muziek op 'Bat Out Of Hell' wordt vaak omschreven als overdreven, bombastisch en zwaar over de top. Dit kan wel zo zijn, maar zijn Meat Loaf en Jim Steinman niet gewoon Tachtigers in een leren jasje?
[24] Meat Loaf – Bat Out Of Hell (1977) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Al vrij snel ontdekte ik dat op de radio slechts het topje van de muzikale ijsberg werd gedraaid. Probleem was alleen: hoe kom je die andere muziek op het spoor? Van de Hitkrant en MuziekExpress werd ik niet veel wijzer en van Oors Popencyclopedie had ik destijds nog nooit gehoord.
Hoezen bleken een goede graadmeter: een onheilspellende wereldbol, een buitenaards landschap en een ehh.. tja, wat was het? Een of andere stekker? Tijdens het luisteren bleek ik 'Dervish D.' al te kennen: het was het thema van 'Wondere Wereld' van Chriet Titulaer. Prachtig! 'Spiral' opende mijn deur naar de toekomst.
[23] Vangelis – Spiral (1977) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Het is 1995 en uitverkoop bij Fame in Amsterdam. We spitten door de uitverkoopbakken. Een studiegenoot is in zijn nopjes met Blurs 'The Great Escape', iemand anders met 'The Bends' van Radiohead. Ik ben niet zo hip en ga naar huis met een cd waar ik veel over had gelezen, maar nog nooit gehoord: 'Phaedra'.
In de studentenkamer van een van ons bespreken we onze aankopen. Niemand kent Tangerine Dream. Ouwe meuk, wordt er geschamperd. Ach, denk ik, terwijl ik aan boord van het Tangerine Dream-ruimteschip stap, volgens mij is dit album tijdlozer en baanbrekender dan jullie ooit kunnen vermoeden…
[22] Tangerine Dream – Phaedra (1974) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Er is maar weinig voor nodig om mij over te halen een cd aan te schaffen: een intrigerend hoesje, een bijzonder instrument, een specifieke synthesizer of - in dit geval - een landkaart.
In het cd-boekje van David Arkenstone’s 'In the Wake of the Wind' was namelijk niet alleen een uitgebreid fantasy-verhaal te vinden, maar ook een intrigerende kaart. Tijdens het luisteren volgde ik de magische queeste van hoofdpersoon Andolin op de voet: opzwepend, lichtvoetig, majestueus, sereen - new age exotica in optima forma.
Muziek als een vliegend tapijt, geurend naar exotische specerijen. Alleen als je gelooft, stijg je daadwerkelijk op…
[21] David Arkenstone - In the Wake of the Wind (1991) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Ik begreep er weinig van en had slechts een vage notie van het verhaal dat werd verteld. Dat het wel ontzettend spannend moest zijn, stond voor mij als een paal boven water.
De cassette van 'War of the Worlds' was vaste prik tijdens lange autoritten en vooral het tweede nummer 'Horsell Common And The Heat Ray' bezorgde mijn jeugdige verbeelding overuren: een baslijntje, mysterieus gehijg, spookachtige effecten, gierende gitaren, gebliep en gebloep. Het intro zit al 29 jaar in mijn hoofd, muurvast en nog net zo geheimzinnig als toen: ''…and slowly but surely, they drew their plans against us. ''
[20] Jeff Wayne – War of the Worlds (1978) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
|
Toon berichten 1-10 van 29 |
Volgende Pagina »
