Ik was wat aan het zappen, belandde op Best24 en viel middenin een herhaling van Klassewerk. Ik bleef uit nostalgische overwegingen hangen. Hee, dacht ik, volgens mij heb ik deze aflevering daadwerkelijk gezien. Want was dit – en inderdaad, Hans van Willigenburg kondigde haar al aan: Nadieh zong haar hit 'Windforce 11' uit 1987.
Ik was – als jochie van 12 – stiekem verliefd op Nadieh, vooral vanwege haar stem, waar ik het liefste dicht tegenaan wilde kruipen. Negen jaar later zou ze overlijden. Toen ik haar na zoveel tijd weer op tv zag, realiseerde ik me dat ik nog altijd verliefd was.
[16] Nadieh – Land Of Tá (1986) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Natuurlijk, Erasure staat bekend om hun vrolijke uptempo popliedjes. Waarom heb ik dan toch een enorm zwak voor hun meest spacy en experimentele album? Simpel: 'Erasure' is dromerig, warm en emotioneel zonder klef te worden.
Diepe bassen, uitwaaierende synthesizers, de bulderende zang van Diamanda Galás, een wiegend gospelkoor, nummers van tien minuten - totaal ongeschikt voor de hitlijsten, maar o zo mooi. Fans en critici snapten er niets van en op latere albums snoerden Vince Clarke en Andy Bell zich helaas weer in het synthpopkeurslijf.
'Erasure' is misschien wel een van de best bewaarde geheimen van de elektronische jaren negentig.
[15] Erasure – Erasure (1995) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Op vrijdag 12 november 2010 overleed de Poolse componist Henryk Górecki op 76-jarige leeftijd. De zondag daarop luisterde ik gewoontegetrouw naar X-Rated, het door Bob Rusche gepresenteerde radioprogramma vol experimentele muziek, avant-garde en soundscapes.
Als eerbetoon draaide Bob het tweede gedeelte uit Górecki’s Derde Symfonie, beter bekend als Symfonie der Klaagliederen. Voor de gezongen delen gebruikte Górecki fragmenten van gebeden, volksliedjes én een opschrift dat een achttienjarig meisje had achtergelaten op de muur van een Gestapo-gevangenis.
Ik had deze symfonie vaker gehoord, maar het leek wel alsof ik die zondagavond pas voor het eerst écht luisterde. Tien minuten ademloze vervoering.
[14] Henryk Górecki – Symfonia nr. 3 Symfonia piesni zatosnych (1976) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Het is geen meesterwerk en wordt niet onderschat of miskend. En bovendien heb ik 'In ogni senso' al in geen vijftien jaar meer opgezet. Waarom het dan toch in mijn 100X100-overzicht is te vinden? Omdat dit vijfde album van Eros Ramazzotti niet alleen zijn internationale doorbraak betekende, maar ook mijn allereerste cd was.
Ik groeide op in een tijd waarin platenzaken de overstap maakten van vinyl naar cd. Tot ongeveer 1990 waren lp’s bijna de helft goedkoper dan cd’s, daarna werd dit verschil snel goedgemaakt. 'In ogni senso' betekende mijn afscheid van analoge wereld - of in ieder geval voorlopig...
[13] Eros Ramazzotti – In ogni senso (1990) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Bombastisch, zwartromantisch, melancholisch en botergeil. Oftewel: precies wat je als puber nodig hebt. De perfecte soundtrack voor het najaar, als de bladeren verkleuren en de avonden langer worden. Nog altijd kan ik 'October Rust' van begin tot eind meezingen, inclusief het ludieke gesproken intro. En, toeval of niet, ook vriendin Eva kent alle nummers uit haar hoofd.
'October Rust' was mijn eerste kennismaking met Type O Negative en sindsdien ben ik de groep rond Peter Steele blijven volgen. De bassende machofrontman leed zwaar aan het leven en zal in mijn herinnering voortbestaan als de ultieme belichaming van de green man.
[12] Type O Negative – October Rust (1996) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Mijn ouders kregen ooit van kennissen Kitaro's 'Ki' cadeau. Ik geloof niet dat zij zaten te wachten op dergelijke new age-muziek en ik ontfermde me dan ook nieuwsgierig over het cassettebandje. Informatie ontbrak en ik heb lang gedacht dat Kitaro een klein Japans mannetje was met een sik - wat tot mijn verrassing nog klopte ook.
'Ki' was mijn eerste kennismaking met Kitaro en ik had het slechter kunnen treffen, het is namelijk een van zijn meest kosmische albums. Kitaro leerde me al vroeg dat er méér is dan Top 40-muziek en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor.
[11] Kitaro – Ki (1981) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Werkweek middelbare school, 1991. Ik was voor het eerst in Engeland. In Londen om precies te zijn. Na vier hectische dagen vol excursies zaten we op vrijdagavond in de bus naar Harwich om daar de veerboot te pakken. Iedereen was moe en staarde glazig voor zich uit. Uit de geluidsinstallatie klonk - opmerkelijk genoeg - hypnotiserende ambient, doorspekt met metrogeluiden en lichte beats.
Drie dagen later kocht ik een dubbel-cd die me voortaan niet alleen steevast zou meenemen naar Londen en deze dromerige busrit, maar ook zou uitgroeien tot een van de beste en avontuurlijkste albums van de jaren negentig.
[10] The Orb - The Orb's Adventures Beyond The Ultraworld (1991) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
We wonen officieel nét buiten het centrum van Utrecht, hoewel dit in feite slechts tweehonderd meter scheelt. Handig, want je bent zo in het stadshart. Nadeel is misschien de murmelende achtergrondruis van auto’s en stadsbussen. Maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend geraakt.
Later als ik groot ben - of als onze huidige woning eens goed geïsoleerd wordt - lijkt het me het toppunt van muzikaal geluk om ’s ochtends Brian Eno’s 'Ambient 1: Music for Airports' op te zetten en te ervaren hoe de muziek bijna 'ademend' door de woonkamer golft. Eno in zijn puurste vorm, zonder autogeluiden.
[9] Brian Eno - Ambient 1: Music for Airports (1978) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Het hotel vlakbij het Amstel Station verhuurde ook kamers aan studenten. Ik ging regelmatig langs bij een studiegenoot die op de bovenste verdieping woonde. Niet alleen voor hem, maar ook voor het meisje dat op dezelfde afdeling een kamer had.
Ze hield van punk en wave en zo zag ze er ook uit. Ik was stiekem een beetje verliefd. Na het eten van culinaire hoogstandjes als kip met een prutje of ragout met rijst (ik kan het niemand aanraden), kwam ze af en toe spontaan even langs voor een praatje en een sigaretje. Ze wilde altijd één specifiek album horen.
[8] The Cure - Staring At The Sea - The Singles (1986) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
Ik was begin jaren tachtig nog maar een klein ventje en begon net een beetje naar de Top 40 te luisteren. In de platenkast van mijn vader stuitte ik op 'Oxygène', het debuutalbum van Jean Michel Jarre uit 1977. De lp klonk als niets dat ik ooit had gehoord: vervreemdende, golvende elektronische muziek, vol met spacy geluiden.
Toen ik een week of wat later een kungfufilm met Jackie Chan zat te kijken, kwam tot mijn verbazing opeens het nummer 'Oxygène part II' voorbijzetten. De conclusie was snel getrokken: Jean Michel Jarre is cool! En dat vind ik eigenlijk nog steeds.
[7] Jean Michel Jarre – Oxygène (1976/77) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
« Vorige Pagina |
Toon berichten 11-20 van 26 |
Volgende Pagina »
