Tijd voor wat schaamteloze zelfpromotie. Iemand moet het doen, nietwaar? Vorige maand bracht ik een bezoekje aan het prachtige kasteel De Haar in Haarzuilens. Niet zomaar natuurlijk, ik had een missie: de Elf Fantasy Fair. Een verslag lees je op 3VOOR12/Utrecht, inclusief prachtige foto’s van partner in crime Herre Vermeer.
Een week of wat geleden bevond ik me in oefenstudio dB’s voor een optreden van Vanderbuyst (waanzinnig goede heavy metal van Nederlandse bodem in het straatje van Whitesnake, Deep Purple, Vandenberg en Van Halen – ga ze vooral live zien!). In het voorprogramma stond de Utrechtse speedrockformatie El Camaro, inclusief een uitzinnige verzameling El Camaro-fans: in kartonnen outfits gehulde feestbeesten. Een verslag van deze ehh… onvergetelijke avond lees je eveneens op 3VOOR12/Utrecht (check de foto’s van Frans van Arkel!).
En om alvast vooruit te blikken: als ik Bevrijdingsfestival Utrecht heb overleefd (waarbij ik zeker een kijkje neem bij het Sena Talent Podium), wandel ik aanstaande zaterdag rond tijdens SENS11 in Tivoli De Helling. Tijdens dit feest (georganiseerd door Stichting Skyway, dat zich richt op jongeren met een beperking) kun je de muziek niet alleen horen, maar ook zien, voelen, ruiken en proeven. Ik ben benieuwd…
Tips zijn overigens altijd welkom – ik ben overal voor in!
Zaterdagavond 19 februari niets te doen? Kom dan naar Manifest in ACU te Utrecht. Samen met dj's Reverend Esser en Roac draait ondergetekende dan de leukste en duisterste hits uit de jaren tachtig, aangevuld met een flinke scheut new wave, gothic rock en synthpop. Wie mij vaker heeft horen draaien, weet dat ik een grondige hekel heb aan een lege dansvloer. Oftewel: voetjes van de vloer!
In mijn cd-koffer sjouw ik in ieder geval klassiekers mee van onder andere Bauhaus, Depeche Mode, Indochine, Anne Clark, Minny Pops, Killing Joke en Joy Division. En ongetwijfeld komen ook The Cure en The Sisters of Mercy nog wel even voorbijzetten. Verzoekjes zijn welkom!
Praktische informatie: de deur gaat om 23:00 uur open en de entree bedraagt slechts een luttele 3 euro. ACU is klein, gezellig en hanteert uiterst schappelijke drankprijzen: Voorstraat 71, 3512 AK Utrecht, op zo'n 10 minuten loopafstand van het Centraal Station.
Eén twee - bloem. Vier, vijf, zes - bloem. Toch? Zeven, acht, negen - pauze. Eh… Het angstzweet breekt me uit. Het meisje dat ik in mijn armen houd, kijkt me een beetje meewarig aan. Vanuit mijn ooghoeken zie ik fotograaf Herre over de dansvloer zwieren. Balfolk-instructrice Louise Marius loopt naar me toe en ik voel me in één klap weer veertien worden.
Een schoolvriend had me destijds overgehaald om samen met hem op dansles te gaan. Hij moest verplicht van zijn ouders op stijldansen en vroeg of ik zin had om mee te gaan. Natuurlijk, zei ik in al mijn naïviteit, schrijf mij ook maar in, komt altijd van pas. Ik ben - al zeg ik het zelf - redelijk ritmisch aangelegd en voorzag geen al te grote problemen. Ik kwam er helaas al vrij snel achter dat ik niet iemand ben die danspasjes leert door mee te tellen, ik moet het vooral doén. Maar ja, leg dat de dansinstructeurs maar eens uit - of de dames bij wie je op de tenen gaat staan…
Louise staat inmiddels naast me en herhaalt geduldig haar instructies. "Het is alsof je op een bloemetje dreigt te stappen: je tilt je voet op, wacht even en zet 'm dan weer neer. Tel maar mee. Eén, twee - bloem. Dan doorlopen en kijk, weer een bloem. Drie, vier, vijf, zes. Zeven, acht, negen, bloem."
Lees verder »
Terwijl Sanne Vogel in de grote zaal van Theater Kikker afgelopen zaterdag een 'poëtische monoloog over de schoonheid van verdriet' hield (aldus haar website), stond in de kleine zaal een heel ander soort schoonheid centraal: de esthetiek van de stad. Oftewel: Urban Narratives, georganiseerd door het Utrechtse initiatief PAUME (Platform voor Avantgarde en Urbane Media Exploratie).
In 1981 schreef de lsd-goeroe dr. Timothy Leary over de vervreemdende kunst van de Zwitser H.R. Giger: ''Het tijdperk van de steden is voorbij. Natuurlijk wil een vrij, intelligent mens zijn leven niet slijten als een stiekem schimmig knaagdier in een holenachtige metropool. Ieder stadsmens is een embryonale larfachtige, die erop wacht om in een hoog vliegend schitterend wezen te veranderen. Of je het nu leuk vindt of niet, we zijn allemaal insektoïde vreemden, verborgen in onze 'urbanoïde' lichamen. […] Stadsmensen, opgepast! Het wordt tijd je te ontwikkelen!''
Ik moest aan dit citaat denken terwijl ik in het schemerduister van Theater Kikker de ijlduistere soundscapes van Monotonos onderging, gevolgd door de experimentele stadsklanken en videokunst van Machinist en de machinale, maniakaal intense muziek van Franz Fjödor.
Lees verder »
Terwijl de bezoekers op de grond zaten en de Zweedse geluidskunstenaar Leif Elggren geruis, gezaag en geknetter fabriceerde, las Touch-labelbaas Mike Harding op het podium onverstoorbaar voor uit de klassieker 'Frankenstein; Or, The Modern Prometheus' van Mary Shelley.
Enkele momenten eerder stond voormalig fotomodel en conceptueel kunstenares Leslie Winer op het podium. Ondersteund door ongrijpbare soundscapes droeg zij enigszins murmelend geïmproviseerde teksten voor, die zich na verloop van tijd los leken te zingen van de omgeving en veranderden in geheimzinnige mantra's.
Het tekent de eigenzinnigheid van het Engelse cassettelabel The Tapeworm, dat van het nieuwe Utrechtse initiatief PAUME (oftewel Platform voor Avantgarde en Urbane Media Exploratie) carte blanche had gekregen om de slotavond van het Le Guess Who? Festival in Theater Kikker in te vullen.
In een doorlopende revue presenteerde het label optredens van Leslie Winer, Leif Elggren, Zerocrop en Ananizapta - die al dan niet ook bij elkaar op het podium sprongen. Toegankelijk was met name Zerocrop, het project van Londenaar PJ Parker. Zijn sfeervolle, donkere electro-trippop met teksten over geweld, intimiteit en eenzaamheid zorgde voor meedeinende hoofden en tikkende voeten.
Van een geheel andere orde was het gelegenheidscollectief Ananizapta, dat een grote bak met golvende noise over de ongeveer 75 bezoeker uitstortte. Kunstenaar en muzikant Edwin Pouncey pleegde vivisectie op zijn gitaar en samen met de bonkende en aanzwellende geluiden uit de laptop van Mike Harding veranderde hij Theater Kikker in de onderbuik van een demonische, buitenaardse machine - kloppend en schurend.
Lees verder »
De fel verlichte gebouwen van de Uithof verdwenen achter ons uit het zicht. De avond sloop met mistige voeten over het landschap, licht opslorpend als een hongerige hyena. Hoewel het een ritje was van slechts een minuut of twintig, leek het alsof we een andere wereld binnenreden. De taxichauffeur zweeg en tuurde chagrijnig door de voorruit. Af en toe trommelde hij op het stuur mee met de Nederlandstalige meezinghits op radiozender 100% NL. Om ons heen maakten grijze gebouwen plaats voor lege snelwegen, weilanden en uiteindelijk een verlaten landweggetje in het midden van het zwarte niets.
Het begon langzaam te regenen. Ik veegde de condens weg van het autoraampje en probeerde iets van de omgeving te zien. De chauffeur schraapte zijn keel. ''Goed. We zijn gearriveerd in Bunnik. En nu? Rechtdoor?'' Hij kauwde op zijn snor en trok een wenkbrauw op. Ja, hallo, dacht ik, jij bent de chauffeur! De slager vraagt mij toch ook niet om hulp bij het uitbenen van een koe? Maar dat zei ik niet. Als het erop aankomt ben ik nooit zo gevat.
In plaats daarvan zette ik mijn peinzende gezicht op en stootte fotograaf Herre aan, die naast me op de achterbank zat - misschien had hij een briljant idee. Maar gelukkig mengde vriendin Eva zich in het gesprek. Eva heeft het richtinggevoel van een Noord-Amerikaanse zalm en als er iemand is die altijd en overal de weg weet, is zij het wel.
verlichte gebouwen van de Uithof verdwenen achter ons uit het zicht. De avond sloop met mistige voeten over het landschap, licht opslorpend als een hongerige hyena. Hoewel het een ritje was van slechts een minuut of twintig, leek het alsof we een andere wereld binnenreden. De taxichauffeur zweeg en tuurde chagrijnig door de voorruit. Af en toe trommelde hij op het stuur mee met de Nederlandstalige meezinghits op radiozender 100% NL. Om ons heen maakten grijze gebouwen plaats voor lege snelwegen, weilanden en uiteindelijk een verlaten landweggetje in het midden van het zwarte niets.
Het begon langzaam te regenen. Ik veegde de condens weg van het autoraampje en probeerde iets van de omgeving te zien. De chauffeur schraapte zijn keel. ''Goed. We zijn gearriveerd in Bunnik. En nu? Rechtdoor?'' Hij kauwde op zijn snor en trok een wenkbrauw op. Ja, hallo, dacht ik, jij bent de chauffeur! De slager vraagt mij toch ook niet om hulp bij het uitbenen van een koe? Maar dat zei ik niet. Als het erop aankomt ben ik nooit zo gevat. In plaats daarvan zette ik mijn peinzende gezicht op en stootte fotograaf Herre aan, die naast me zat op de achterbank - misschien had hij een briljant idee. Maar gelukkig mengde vriendin Eva zich in het gesprek. Eva heeft het richtinggevoel van een Noord-Amerikaanse zalm en als er iemand is die altijd en overal de weg weet, is zij het wel.
Lees verder »
Eindelijk! Ik had er ruim een maand op moeten wachten, maar eindelijk zou ik hem ontmoeten en de vraag te stellen die nu al weken in mijn hoofd aan het ronddobberen was. Het zit namelijk zo: medio september kreeg ik een mailtje van de persafdeling van GMI Music waarin werd gemeld dat Hanne de Vries een contract had getekend en dat eind oktober de releaseparty van zijn debuut-cd 'White Flag' zou plaatsvinden. Nu krijg ik wel vaker dergelijke mails, maar deze keer trok de beginzin onherroepelijk mijn aandacht. Of beter gezegd: de eerste drie woorden. Hanne de Vries werd namelijk omschreven als 'de Utrechtse aanbiddingsleider'.
Bij het woord 'aanbiddingsleider' sloeg mijn fantasie op hol. Ik heb ooit een documentaire gezien over een fanatieke geloofsgemeente in een klein dorpje op het Amerikaanse platteland. Tijdens de diensten was een centrale rol gelegd voor allerhande giftige slangen, die werden rondgeslingerd als waren zij wierookvaten. Nu leek het me stug dat Hanne met een ratelslang om zijn nek het podium zou betreden, maar je weet maar nooit. Nieuwsgierig geworden besloot ik dan ook een afspraak te maken met Hanne de Vries en zijn releaseconcert annex aanbiddingsavond bij te wonen.
Lees verder »
''Wow, dit was… intens!'' Fotograaf Herre Vermeer wierp me een enigszins onthutste blik toe - alsof hij zojuist een religieuze openbaring had gehad. En misschien was dat ook wel zo. We bevonden ons namelijk in de MerkAz Synagoge aan de Magdalenastraat in Utrecht, waar de Amerikaanse avant-gardemuzikant annex kunstenaar Z'EV een minuut of wat eerder een fascinerend optreden had afgerond.
Wie argeloos naar binnen was gewandeld, zal ongetwijfeld raar hebben opgekeken. In een hoekje naast de ‘Aron ha-Kodesj’ (de kast met de Thorarollen) zat een tengere, kale man met priemende ogen, die op een grote trommel roffelde, met een soort lolly over het trommelvel wreef, fanatiek op 'klankdeksels' sloeg en zich met twee ijzeren staven uitleefde op een uit de kluiten gewassen kaasrasp. Oftewel: het ging er behoorlijk avant-gardistisch aan toe.
Tijdens dergelijke concerten kun je je natuurlijk opwinden over al dat amuzikale gedreutel, maar het is veel verstandiger om je over te geven aan de klanken, die vervolgens als vanzelf een structuur en betekenis ontwikkelen. Want Z'EV is niet zomaar iemand: hij is misschien een van de 'bekendste onbekende' wegbereiders van genres als industrial en noise en geldt als een grote invloed op legendarische bands als Einstürzende Neubauten en Throbbing Gristle.
Hij woonde jarenlang in Nederland en was onder meer in Amsterdam gastdocent compositie en improvisatie aan de School for New Dance Development. Hij werkte in de jaren negentig samen met dj Dano en stond in zekere zin aan de wieg van gabber en hardcore. De laatste jaren heeft Z'EV (bij de Burgerlijke Stand beter bekend als Stefan Joel Weisser) zich verdiept in Afrikaanse en Indonesische muziek en werpt hij zich op als groot pleitbezorger van de 'tribal esthetiek' binnen de westerse cultuur.
Lees verder »
Merkaz, Joods cultureel centrum in Utrecht, en PAUME (Platform voor Avantgarde en Urbane Media Exploratie) organiseren op zaterdag 2 oktober een uniek concert van de Amerikaanse avant-garde-kunstenaar Z’EV.
Z’EV – eigenlijke naam Stefan Joel Weisser – is een van de wegbereiders van muzikale stromingen als industrial, noise en geldt als absoluut voorbeeld voor legendarische bands als Einstürzende Neubauten, Throbbing Gristle and Test Department. Zelf is hij beïnvloed door uiteenlopende vernieuwers, onder wie componist John Cage, schrijver Samuel Beckett en de Fluxus-beweging.
Z’EV is veel meer dan alleen een musicus. Hij is een performancekunstenaar, beïnvloed door de Kabbala en door Afrikaanse, Afro-Caraïbische en Indonesische ritmes, muziek en cultuur. Hij heeft studies gemaakt van onder meer Ghanese muziek en Balinese gamelan. Als een van de eersten introduceerde hij ‘tribal’ esthetiek binnen de westerse cultuur.
In de prachtige gerenoveerde synagoge van het voormalig Centraal Israëlitisch Weeshuis brengt hij een speciaal concert, bestaand uit twee delen, met ritualistische percussie, waarin de invloed van de joodse traditie doorklinkt: ‘Loof hem met klinkende bekkens, loof hem met slaande cimbalen. Alles wat adem heeft, loof de Eeuwige.’ (Psalm 150). Bovendien wordt videokunst van Z’EV vertoond en geeft prof. Remko Scha een lezing over resonantie in de kunst.
Plaats: Merkaz, Magdalenastraat 1a, Utrecht
Datum: zaterdag 2 oktober 2010
Aanvangstijd: 21.00 uur (zaal open: 20.30 uur)
Toegangsprijs: EUR. 15,-
[Medio augustus vormde de Utrechtse binnenstad het decor van Summer Darkness 2010, het jaarlijkse gothicfestival in de Domstad. Voor 3VOOR12/Utrecht deed ik verslag; al mijn concertverslagen vind je zowel op Araglin.nl als in het 3VOOR12 Summer Darkness 2010-dossier, waar je nog veel meer verslagen aantreft, inclusief fraaie foto’s. Op speciaal verzoek een heuse SD-terugblik…]
Bij de aanblik van de met frisse polo’s en blonde kuiven bevolkte terrassen, is het moeilijk voor te stellen dat nog maar een halve maand geleden Utrecht bedolven lag onder de duistere figuren. Nu zelfs de allerlaatste zwarte sporen afgespoeld en via het doucheputje naar andere dimensies afgedreven zijn, is mijn blik helder genoeg voor een nabeschouwing van Summer Darkness 2010.
Summer Darkness is uitgegroeid tot hét gothic-evenement van Nederland. Het jaarlijkse festival trok dit jaar ruim 6500 betalende goths, waaronder bijna 2200 uit het buitenland. En dat is een bijzonder goed resultaat. Vooral omdat de Summer Darkness-organisatie in velerlei opzichten een stapje terug heeft moeten doen. Zo duurde het festival nu slechts drie dagen (in plaats van vijf in 2009) en is het aantal locaties enigszins ingekrompen (zo deden EKKO en SJU niet mee).
Aan de andere kant concentreerde Summer Darkness zich dit jaar nadrukkelijker dan ooit op de échte liefhebber. Stonden er voorheen vaak nog wel onvervalste metalbands of wat meer poppy bands op het programma, deze editie bevatte puur namen uit 'de scene'. Verder was het gratis toegankelijke Summer Darkness-gedeelte op het Domplein uitgebreid en ook de randprogrammering bood voor ieder wat wils: modeshows, literaire boottochten, filmvoorstellingen en noem het maar op.
Vrijdag 13 augustus
Summer Darkness 2010 trapte officieel af met een concert van Brendan Perry, een naam die onlosmakelijk is verbonden met die van Dead Can Dance. De Domkerk vormde het decor voor een oorverdovend optreden, waarbij Perry niet alleen veel nummers van zijn nieuwe album 'Ark' de revue liet passeren, maar ook uit zijn rijke Dead Can Dance-verleden putte. Perry koos voor een volledig versterkte set, en dat was geen onverdeeld genoegen. Ondergetekende werd bijkans de kerk uitgejaagd, want het geluid stond knoerthard afgesteld.
Wie echter vooraan stond (nog voor de eerste rij speakers), had naar het scheen nergens last van. 3VOOR12/Utrecht-collega Das Bob was zeer te spreken over het optreden van Brendan Perry, die zelf ook tevreden huiswaarts keerde. En zo blijkt maar eens hoe subjectief een concert kan zijn.
Lees verder »
|
Toon berichten 1-10 van 54 |
Volgende Pagina »
