100 X 100

Het is een vraag waar je een muziekliefhebber behoorlijk onrustig mee maakt: je reist af naar een onbewoond eiland en mag één album meenemen – wat stop je in je hutkoffer? Omdat ik niet kon kiezen, besloot ik een top 100 samen te stellen. In 100 stukjes van 100 woorden laat ik mijn favoriete albums de revue passeren.

Lees verder »

Random

De ‘Random’-knop op mijn cd-speler gebruik ik eigenlijk nooit. De ‘muziekshuffle’-optie op mijn telefoon of in Spotify staat daarentegen standaard aan. Hoewel, random… Op mijn telefoon zijn meer dan 1000 tracks te vinden en het is dan ook eigenaardig te noemen dat tijdens een luistersessie van een kwartier hetzelfde nummer twee keer opduikt. Of dat dezelfde artiest drie keer achter elkaar wordt afgespeeld – terwijl ik maar één album van de desbetreffende artiest op mijn telefoon heb gezet. Lekker willekeurig. Not.

BBC-journalist Dave Lee liep tegen hetzelfde probleem aan en hij is op onderzoek uitgegaan. En wat blijkt? Het is wel degelijk willekeurig. Het probleem is alleen dat onze hersenen dit niet accepteren. Onze hersenen hebben de neiging om constant naar patronen en regelmatigheden te zoeken – ook als die er helemaal niet zijn. Sommige gebruikers klaagden bij Spotify; zij vermoedden dat platenmaatschappijen extra hadden betaald om bepaalde tracks voorrang te geven… Wat dus niet het geval bleek te zijn.

Voor onze hersenen voelt écht willekeurig namelijk niet aan als willekeurig. Als een track een tijdje niet is afgespeeld, voelt het logisch aan dat het nummer op een gegeven moment weer de revue passeert. Lee haalt een theorie aan die bekendstaat als de Monte Carlo Fallacy. De naam verwijst naar een gedenkwaardige avond in 1913 waar in een casino een rouletteballetje 26 keer achter elkaar op zwart belandde. Gokkers zetten ongelovig hoge bedragen in, in de verwachting dat de ‘natuurlijke orde der dingen’ met elke draai van het rad weer hersteld zou worden. En dat is ook de reden waarom we zo hardnekkig door blijven gokken: na vier keer verloren te hebben, is het toch logisch om te verwachten dat je de vijfde keer wint?

Stel, je hebt een playlist van 32 liedjes, die bestaan uit drie genres: 10 van genre A en twee keer 11 stuks van genre B and C. Een willekeurige playlist zou er dan als volgt uitzien: AACBBCBACABBCCACCCCABBACBACABABB. Het is willekeurig, maar zo luistert het niet. Zeker niet als je vier keer genre C te horen krijgt.

Wat onze hersenen eigenlijk willen, is dat de drie genres gelijkelijk verdeeld zijn. Spotify-programmeurs hebben dit probleem opgelost door met een nieuw algoritme op te proppen te komen, dat rekening houdt met de lengte van de playlist en de geselecteerde genres en liedjes. De vier David Bowie-tracks in je playlist bijvoorbeeld worden dan netjes verdeeld en niet achter elkaar gedraaid. Op de manier verandert willekeur in een gestructureerde manier om je hersenen te laten denken dat ze naar een toevallige mix van liedjes luisteren. (bron)

Araglin | Vrijdag 20 Februari 2015 at 10:30 pm | interessant | Reageer
Gebruikte Tags:

In C

Ik heb ooit iemand gekend die gehypnotiseerd kon toekijken hoe Windows de harde schijf defragmenteerde, blokje voor blokje en lijn voor lijn. Nu is dat op zich niet zo erg, maar het probleem is alleen dat het defragmenteren van een schijf uren kan duren. De persoon in kwestie voelde zichzelf gedwongen om het hele proces van begin tot eind te volgen – tot diep in de nacht.

Nu loopt het met mij gelukkig zo’n compulsieve vaart niet, maar ik heb enigszins hetzelfde gevoel als ik naar de knipperende lampjes van een modulaire synthesizer kijk. Het bijbehorende sequencergeluid wordt gevisualiseerd en krijgt na verloop van tijd een geheel eigen flow en een ogenschijnlijk willekeurige dynamiek. Vóór de uitvinding van synthesizers werd beweging in muziek tot uitdrukking gebracht door bijvoorbeeld sneller of langzamer te spelen. Maar ja, dat is een beetje alsof je een stoptrein bestuurt, terwijl je eigenlijk in een zelfrijdende modulaire synthesizerauto wil zitten.

Al in de jaren vijftig en zestig experimenteerde de Amerikaanse componist Terry Riley (1934) met beweging en het niet-hiërarchische karakter van muziek. Met zijn composities ‘In C’ (1964) en ‘A Rainbow in Curved Air’ (1967) stond hij aan de wieg van de minimal music en de (elektronische) experimenten van bijvoorbeeld Tangerine Dream en Simeon Ten Holt.



Vooral ‘In C’ was baanbrekend. Het is geschreven in de eenvoudige toonsoort C en vormt een brug tussen traditionele klassieke muziek en geïmproviseerde jazz. De partituur bestaat uit één pagina met noten, verdeeld over 53 eenvoudige patronen. De muzikanten besluiten tijdens het spelen wanneer ze overstappen naar een volgende ‘module’, maar ze mogen onderling niet meer dan drie motieven uit elkaar liggen. Dat betekent dus dat ze goed naar elkaar moeten luisteren en dat de patronen tijdens het spelen als het ware op elkaar worden gestapeld. Het stuk kan in principe eindeloos doorgaan. Of althans, net zolang totdat de musici geen zin meer hebben.

Riley schreef ‘In C’ als een antwoord op de academische stijl die destijds in zwang was onder ‘serieuze’ componisten: het serialisme. Deze stroming gooide alle theorieën over toonsoorten, ritmes en melodieën overbood en stelde daarvoor in de plaats een wiskundige benadering van muziek. Allemaal leuk en aardig, maar het klonk helemaal nergens naar. En dat vond Riley ook, die seriële muziek ‘neurotisch’ noemde: ‘Het feit dat deze muziek zijn oorsprong vond in het Wenen van Freud kan geen toeval zijn.’

‘In C’ is de afgelopen vijftig jaar door uiteenlopende groepen en instrumenten gespeeld. Geen wonder, het is een gezellige bezigheid, het stuk is niet al te moeilijk en het eindresultaat klinkt bijna altijd goed – hoewel het wel enigszins op je zenuwen kan werken na een uur of wat.

Het democratische karakter van ‘In C’ past niet alleen goed in de tijd waarin het stuk ontstond (denk: hippies, de psychedelische jaren zestig en de Summer of Love), maar laat zich ook goed vertalen naar deze tijd. Teun de Lange ontwikkelde samen met het Vlaamse ensemble Champ d’Action een In C App en bijbehorende website, waarbij iedereen wereldwijd kan inloggen en bijdragen aan de virtuele uitvoering. Fascinerend.

Araglin | Zaterdag 14 Februari 2015 at 12:19 am | interessant, klassiek | 1 reactie
Gebruikte Tags: , ,

Geluiden

Een week of wat geleden tikte ik een stukje over boomringen. Tijdens het schrijven dwaalden mijn gedachten af. Als je boomringen kunt omzetten in muziek, wat zou er dan nog meer mogelijk zijn? Muziek van overdrijvende wolken? Een symfonie van hondendrollen?

En terwijl ik zo aan het associëren was, moest ik denken aan iets wat ik ooit las. Belgische wetenschappers hadden een manier ontdekt om geluiden uit gebruiksvoorwerpen van klei te halen. Volgens de onderzoekers waren de geluiden door de pottenbakdraaischijf in de klei ‘gegrift’ en met de juiste technieken ‘af te spelen’. Ze waren aan de slag gegaan met een potje van enkele duizenden jaren oud. Het intrigerende resultaat? Eeuwenoud geklets onder werktijd in een Egyptische pottenbakkerij.

Ik wist alleen niet meer zo goed waar ik dit precies had gelezen of gezien - het zou net zo goed een aflevering van Star Trek geweest kunnen zijn. Helaas wist Google me al binnen een paar seconden uit de droom te helpen. Het ging om een 1 aprilgrap uit 2006 van een Belgische omroep, dat een geheel eigen leven is gaan leiden.

Het uitgangspunt was niet nieuw. Zo gebruikte de Amerikaanse sciencefictionschrijver Gregory Benford dit gegeven in een kort verhaal (‘Time Shards’) en draaiden afleveringen van The X-Files (‘Hollywood A.D.’) en CSI: Crime Scene Investigation (‘Committed’) rond dit thema. Jamie Hyneman en Adam Savage van The Mythbusters sloegen aan het experimenteren, maar slaagden er niet in om ook maar het geringste geluidje uit een potje van klei te krijgen.

Grasduinend op het internet stuitte ik op het project van James Murphy (die je misschien kent van LCD Soundsystem), die tenniswedstrijden op muziek heeft gezet. De wedstrijden van de afgelopen US Open om precies te zijn. Dit klinkt saaier dan het is, want Murphy gebruikt door IMB verzamelde ruwe data over de spelers en hun prestaties om een algoritme te genereren waarmee iedere tennismatch verandert in een unieke track.

De ‘kale’ tracks klinken als een computerspelletje uit de jaren tachtig, maar dat verandert zodra Murphy er wat effecten overheen drapeert. Het eindresultaat verscheen afgelopen december onder de noemer ‘Remixes Made With Tennis Data’ en is onder meer te streamen via SoundCloud. Geinig.

Araglin | Maandag 05 Januari 2015 at 11:23 pm | interessant, weird | Reageer
Gebruikte Tags: , ,

Boomspeler

De jaarringen van een boom geven informatie over zijn leeftijd en de omstandigheden waarin hij groeide. Door de ringen te bestuderen is bijvoorbeeld te achterhalen of het in een bepaalde periode veel of weinig heeft geregend, of de boom een ziekte onder de leden heeft gehad en of er een bosbrand heeft gewoed. Je ‘leest’ een boomring van binnen naar buiten. Lichtgekleurde ringen wijzen op een periode van snelle groei (de zomer), terwijl donkere ringen staan voor de winterperiode. Hoe ouder de boom, hoe meer informatie de ringen bevatten.

Interessant, nietwaar? Maar voordat ik mezelf helemaal verlies in dendrochronologie (jawel!), ik kom hierop dankzij Bartholomäus Traubeck. Deze Oostenrijkse kunstenaar en grafisch ontwerper heeft een ‘boomspeler’ in elkaar geknutseld waarmee je boomringen kunt afspelen. Traubecks platenspeler werkt niet met een naald, maar gebruikt sensoren die informatie verzamelen over de jaarring: de kleur van het hout, de textuur en de dichtheid van de ringen. Een algoritme zet deze data vervolgens om in (piano)noten. Elke boom is uniek, dus elke jaarring levert andere muziek op.

Traubeck ontwikkelde de boomspeler in 2011 en bracht in augustus 2013 enkele (gelimiteerde) 12-inches uit, die nog altijd verkrijgbaar zijn (hier en hier). Het album ‘Years’ bevat muziek gemaakt door onder meer een eikenboom, een spar, een esdoorn en een els. Het klinkt interessant en eigenaardig – en helemaal als je van experimentele pianomuziek houdt.

Hier een uitgebreid interview over het Years-project en voor wie de smaak te pakken heeft gekregen, op zijn site is nog veel meer geinigs te vinden. Zoals twee gitaren die met elkaar communiceren, een uit elkaar getrokken stuk van Bach en een sample-kunstwerk rond ‘Good Vibrations’ van de Beach Boys. 

Araglin | Vrijdag 19 December 2014 at 11:39 pm | weird, interessant | Reageer
Gebruikte Tags: , ,

Muzikale rillingen

Het is niet zo dat ik steevast tijdens het luisteren naar Bowie, Bach of Behemoth (om maar eens drie willekeurige voorbeelden te noemen) een traantje van ontroering moet wegpinken. Of dat ik na een concert moet bijkomen van alle emoties. (Nu ja, niet heel vaak in ieder geval…) Maar er gebeurt altijd wel wat.

Bij sommige mensen gebeurt er echter nooit iets. Het is niet zo dat ze alleen van bepaalde genres of artiesten houden of een hekel hebben aan concerten – ze beleven geen plezier aan welke muziek dan ook. ‘Muzikale anhedonie’ noemen Spaanse biomedici en Canadese neurologen dit en ze beschrijven deze afwijking (zo zou ik het toch wel willen noemen) in het vakblad Current Biology.

De onderzoekers kwamen deze mensen op het spoor toen ze een vragenlijst over de beleving van muziek afnamen. Studenten moesten aangeven of ze het eens waren met stellingen als ‘ik huil soms als ik naar een mooie melodie luister’. Op basis van de uitslagen werden tien ‘hyperhedonisten’, tien gemiddeld scorende proefpersonen en tien ‘anhedonisten’ uitgenodigd. Ze kregen vervolgens muziek te horen die over het algemeen als prettig wordt ervaren - onder meer Für Elise van Beethoven en het thema van Schindler's List van John Williams. De deelnemers moesten aangeven hoe ze de muziek beleefden. Ook hun hartslag en zweetproductie werden gemeten, om de fysieke emotionele opwinding vast te stellen.

Als muziekliefhebbers ‘rillingen van plezier’ rapporteerden, ging hun hart sneller kloppen en hun huid meer zweten. Bij mensen met muzikale anhedonie was dat niet het geval. Zij zeiden soms wel dat ze dat soort rillingen hadden, maar dan bleven hartslag en zweetproductie gelijk. De onderzoekers denken dat ze misschien probeerden te doen wat van hen verwacht werd.

Bij een experiment waarbij geld te winnen of verliezen viel, klopten de harten van de muzikale anhedonisten net zo snel en zweetten ze net zo veel als andere deelnemers. De Spanjaarden denken daarom niet dat er iets mis is met de beloningscentra in hun hersenen, maar dat de koppeling daarvan met hersengebieden die muziek waarnemen en verwerken, is verstoord. Dat zou passen bij eerder onderzoek. Vorig jaar toonden onderzoekers aan dat ook de gehoorschors actief is bij het beoordelen van (dus niet louter luisteren naar) muziek.

Het is onduidelijk hoeveel mensen niet van muziek kunnen genieten, dus ‘muzikale anhedonie’ hebben. Van 1.600 onderzochte studenten haalde 5,5 procent weinig voldoening uit muziek. Maar daar zitten ook mensen bij die amuzisch zijn (‘toondoof’), of moeite hebben met het herkennen van emoties in muziek. Mensen met muzikale anhedonie kunnen dat wel, maar ze voelen er niks bij. De onderzoekers schatten dat hooguit 2 à 3 procent van de wereldbevolking hier last van heeft. 

Het wachten is nu op specifieke muzikale anhedonie. Oftewel: mensen die alleen niets voelen bij muziek van bepaalde artiesten zoals bijvoorbeeld James Last, André Rieu of Justin Bieber. O, wacht…

Araglin | Donderdag 24 April 2014 at 10:49 pm | interessant | Reageer
Gebruikte Tags: ,

Downloaden

Hoe zit het nu eigenlijk met het downloaden van muziek. Wat mag wel en wat niet? Of mag het nu helemaal niet meer? Om maar gelijk van start te gaan: het downloaden van muziek is legaal in Nederland. En dat geldt ook als de bron overduidelijk illegaal is. Als je bijvoorbeeld stuit op het nieuwe Mike Oldfield-album Man On The Rocks (dat officieel pas op 28 februari uitkomt), mag je het downloaden zonder bang te hoeven zijn dat er copyrightagenten op de deur komen bonken.

Als je muziek downloadt via The Pirate Bay (of soortgelijke sites die werken volgens het zogenoemde het BitTorrent-protocol), ben je echter wèl in overtreding. The Pirate Bay werkt via het principe ‘voor wat hoort wat’: als je iets downloadt, ben je hetzelfde bestand ook aan het uploaden. En het uploaden (oftewel het openbaar maken) van muziek is volgens de Nederlandse wet verboden. Wie een album uploadt, is strafbaar. Sterker nog: als ik in dit stukje een link zou plaatsen naar de nieuwe Mike Oldfield. ben ik strafbaar. Ook het linken naar muziek wordt namelijk beschouwd als een openbaarmaking.

De vraag is hoe lang het linken nog strafbaar is. Het Europees Hof van Justitie oordeelde op 13 februari dat het plaatsen van een link niet strafbaar is, mits de oorspronkelijke uploader toestemming heeft van de rechthebbende(n). In de praktijk is dit laatste niet of nauwelijks te controleren. De kans is groot dat deze uitspraak van het Europees Hof ook in Nederland zal gaan gelden. En om het nog verwarrender te maken: het downloaden (en uploaden) van films, series, games en software is sowieso verboden.

Stichting BREIN, dat de belangen van rechthebbenden beschermt, voert sinds 2010 strijd met providers als Ziggo, KPN en XS4ALL over de doorgifte van The Pirate Bay. Aanvankelijk met succes. Begin 2012 werd Nederlandse surfers de toegang tot de Pirate Bay ontzegd. In januari oordeelde de rechter echter dat een blokkade van de torrentsite ‘niet effectief’ is en werd de blokkade weer ongedaan gemaakt. Er zijn volgens het Haagse gerechtshof betere manieren om auteursrechtinbreuk door torrentsites een halt toe te roepen. Bovendien is het volgens het hof niet aan de Nederlandse providers om het downloaden via torrents te stoppen.

Lees meer »

Araglin | Woensdag 12 Februari 2014 at 11:54 pm | overpeinzing, interessant | Reageer
Gebruikte Tags: ,

De metamorfose van Signe

“Voordat we beginnen eerst even een ehh… mededeling.” De Utrechtse singer-songwriter Signe Tollefsen wrijft door haar oranje krullen. “Ik heb mijn bankpas door een spleet in mijn balkon laten vallen. Vraag me niet hoe ik dat voor elkaar heb gekregen... De onderbuurvrouw – een vriendin van me – is er pas over een week weer. Ik heb dus helaas even geen geld paraat.” Signe gaat zitten en trekt een licht beteuterd gezicht. Ik grijns en ben blij dat ik van tevoren extra geld heb opgenomen omdat ik niet zeker wist of je bij café het Hart aan de Voorstraat kon pinnen. “Ach joh, geen enkel probleem”, is dan ook mijn antwoord. “Wat wil je drinken?’’ Signe lacht. "Een hele slappe koffie verkeerd, graag. In een glas.''

Als ik met de glazen terugkeer, heeft ze net haar eerste sigaret gerold en neem ik haar onopvallend op. Ik ken Signe als de zangeres met de hippie-achtige uitstraling: sandalen, jurkjes, een grote bos warrige krullen, dat werk. Op de hoes van haar nieuwe album ‘Hayes’ prijkt echter een sexy Signe-silhouet, compleet met rokje en hoge hakken. In een persbericht omschrijft haar platenmaatschappij Cavalier Recordings haar metamorfose als ‘van Signe-met-bloemetjes naar Signe-met-ballen’. De Signe die naast me op het terras zit, kleine slokjes nemend van haar koffie, draagt een gescheurde spijkerbroek, een mosgroen ribjasje en stoere laarzen. “Nee, geen hoge hakken’’, lacht ze als ze mijn blik opmerkt. “Die waren puur voor de foto!’’

De metamorfose beperkt zich niet tot Signe’s kledingkast. Ze is ook een andere muzikale weg ingeslagen. “Ik ben heel erg veranderd de afgelopen twee jaar’’, vertelt de zangeres. “Het was ooit zo simpel: ik had een gitaar en kon zingen. Dan is de keuze snel gemaakt om je in het singer-songwritergenre te begeven. Maar daar had ik het eerlijk gezegd na een paar jaar wel mee gehad. Ik verruilde mijn akoestische gitaar voor een elektrische en vertrok in juni samen met een aantal vrienden naar Zweden om daar nieuwe nummers te schrijven. Een maand lang weg van alles en iedereen. Mijn vader is begin dit jaar overleden en het was uitgegaan met mijn vriend - genoeg materiaal om over te schrijven.”

Lees meer »

arnold | Zondag 11 September 2011 at 01:16 am | interessant | Reageer

Knusgeluiden

[Gastbijdrage door vriendin Eva] Daar zat ik dan, bij de cursus mindfulness. Tien minuten voor het raam naar buiten te staren. Opdracht: neem waar wat je ziet, zonder erover te oordelen. En als je dan toch een oordeel bij jezelf opmerkt, kijk er dan naar en accepteer het gewoon.

Dat bleek toch knap lastig. Na een paar minuten gluurde ik al steels uit mijn ooghoeken naar mijn medecursisten, en begon ik me te verliezen in heerlijke dagdromen, plannen en willekeurige gedachten. Allemaal heel begrijpelijk volgens meneer Kabat-Zinn die de mindfulness uitvond, maar we moeten leren onze aandacht steeds weer liefdevol terug te leiden naar de essentie. Tijdens de cursus en in het leven.
Pfff.

De daaropvolgende bijeenkomst kwam de opdracht om geluiden om ons heen waar te nemen met onze volle aandacht. Dit keer zat ik met gesloten ogen heerlijk te genieten van voorbijdenderende bussen, spelende kinderen, vogels, geklus, gepraat en gelach. Het deed me namelijk denken aan iets wat ik zelf ook al vaak doe als ik in bed lig. Iemand vertelde me ooit dat zij de geluiden die ze hoort als ze ’s avonds in bed ligt, ‘knusgeluiden’ noemt. Het tikken van de verwarming, verkeer, gerommel van de buren. Van die geluidjes die je het gevoel geven thuis te zijn. Maar je hoeft er niks mee. Ze omringen je als een paar warme armen, waar je heerlijk in kunt wegdoezelen.

Deze opdracht was dan ook zeer aan mij besteed. Ik zou nu nog een boom kunnen gaan opzetten over de ongetwijfeld interessante verschillen tussen visueel en auditief ingestelde mensen, maar dat laat ik maar achterwege. We bevinden ons hier immers op het muziekweblog Araglin.nl, en niet op de website van Psychologie Magazine.

Enfin.

Natuurlijk dacht ik dat ik de enige was met zulke vreemde (bed)gewoonten. En aangezien de mens zich graag onder soort- dan wel lotgenoten schaart, was ik dan ook aangenaam verrast toen vriend Arnold (beter bekend als Araglin zelf) laatst thuiskwam met een bijzondere cd. Nu gebeurt dat wel vaker, maar deze was van een andere categorie dan de meeste andere cd’s uit Araglins collectie die ik als bijzonder zou aanduiden. Het waren knusgeluiden! Zomaar-geluiden, zoals langskomende treinen, wandelende mensen, spelende kinderen, beierende kerkklokken, winkelgeluiden, flarden van overleg tussen buren, verwaaide radioklanken. En dat alles met elkaar verweven als een kabbelend klanktapijt met hier en daar een wat opvallender geweefd stuk. Ik liet me neer op de bank en liet de geluiden over me heen spoelen.

Lees meer »

arnold | Zondag 03 April 2011 at 1:55 pm | interessant, gastbijdrage | 2 reacties
Gebruikte Tags: , ,

Millennium

[Hier stond eerst een artikel uit NRC Handelsblad, 26 maart 2011, geschreven door Bianca Stigter.] 

Admin | Zondag 27 Maart 2011 at 12:42 am | interessant | Reageer

Bell Nuntita

Het is tegenwoordig niet zo heel moeilijk om bekend te worden. Zet een grappig, knullig of vernuftig filmpje op YouTube, bid dat een populaire blogger, twitteraar of forumbeheerder het oppikt en hops, een hype is geboren, inclusief miljoenen hits.

Het 13-jarige Amerikaanse schoolmeisje Rebecca Black zette onlangs bijvoorbeeld een bijzonder lullig clipje online en groeide onbedoeld uit tot een sensatie. Niet omdat ze nu zo goed zingt, maar omdat zowel de clip (een cadeautje van haar moeder, overigens, met haar klasgenoten als figuranten) als haar zang zo vermakelijk slecht is dat 'Friday' inmiddels maar liefst 38 miljoen (!) keer is bekeken.

Succes anno 2011 hoeft dus niet te betekenen dat je ook wat moet kunnen; het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone noemt Rebecca zelfs 'op een verleidelijke manier anti-charismatisch'.

En populair anno nu houdt ook in dat je gelijk wereldwijd bekend bent. De laatste paar dagen ben ik bijvoorbeeld in de ban van de schattige en ontwapenende Thaise zangeres Bell Nuntita (bij de burgerlijke stand bekend als Nuntrita Khampriranon). Zij deed een week geleden mee aan de voorrondes van Thailand's Got Talent 2011 (wie graag verrast wil worden: stop nu met lezen en klik op deze YouTube-link of op 'Lees verder' onderaan) en baarde opzien door haar auditie te beginnen met een lief meisjesstemmetje, om halverwege over te schakelen op een onmiskenbaar mannelijk stemgeluid.

De 27-jarige Bell bleek een man te zijn, tot verbijstering van de jury en tot grote (positieve) opwinding van het publiek. Vanzelfsprekend ging ze door naar de volgende ronde en aan het einde van het filmpje vertelde ze over haar moeilijke jeugd en mishandeling door haar vader, maar dat ze toch nog altijd van hem houdt. Een auditie met een hoge Susan Boyle- en Paul Potts-brok-in-de-keel-factor.

Nuntrita Khampriranon

Lees meer »

arnold | Woensdag 23 Maart 2011 at 12:32 am | interessant | 1 reactie
Gebruikte Tags: , ,