Trumpet a GoGo!

In de easy listening-hemel regeert Bert Kaempfert (1923-1980) al bijna dertig jaar met vaste hand. Zo af en toe maakt hij een gaatje in de wolken en knikt goedkeurend als hij de enige nog levende easy listening-koning in het oog krijgt: de onvermoeibare James Last, die op zijn 79ste nog steeds het ene na het andere podium beklimt, dames op leeftijd in katzwijm achterlatend. Ik ben al jaren fan van 'The gentleman of music', hoewel deze bekentenis helaas nog steeds tot gefronste wenkbrauwen leidt.

Last timmert vol overgave aan een nog altijd gestaag uitdijend oeuvre, maar het probleem is dat hij zo ontzettend veel muziek heeft uitgebracht dat het gewoon niet leuk meer is. De teller staat op ettelijke honderden albums en vele tientallen compilaties. Vooral in de jaren zeventig leek het wel alsof de duivel hem op de hielen zat. Om de week bracht hij wel een nieuwe lp uit - alsof Last tijdens zijn ontbijtje dacht 'goh, een album met Paaseiland-medleys, dat lijkt me nu een leuk idee!', vervolgens wat sfeerverhogende moai in zijn studio liet neerzetten, zijn orkest bij elkaar riep en tegen zes uur 's avonds een album had volgespeeld, dat een paar dagen later in de winkels lag.

Het is dan ook niet heel verwonderlijk dat al zijn lp’s op elkaar lijken en onderling uitwisselbaar zijn; als je er eentje hebt gehoord, heb je ze allemaal gehoord en als je er niets aan vond, heb je pech want dan vind je de rest ook niets. Zo heel af en toe springt James Last uit de band (zoals op 'Voodoo Party' uit 1972), maar over het algemeen geeft hij zijn fans precies wat ze willen horen: easy listening-versies van bekende hits en klassieke deuntjes, waar niemand zich een buil aan kan vallen.

Ik kan het me nauwelijks voorstellen, maar als er mensen zijn die nog nooit van James Last hebben gehoord en graag eens kennis willen maken, dan heb ik de perfecte introductie in de aanbieding: ‘Trumpet a GoGo’ uit 1966. Veertien onbedaarlijk vrolijke instrumentale liedjes, met lustig erop los tetterende trompetjes (daar kan Herb Alpert nog een puntje aan zuigen!), plingplangende bassen, subtiele beats en op zijn tijd een fijne xylofoon-solo. Het gaat om weliswaar allemaal covers (onder meer ‘La paloma’, ‘Tico tico’, ‘La bamba’ en ‘Mexican Hat Dance’), maar de balans tussen afgezaagd en ‘o ja, welk nummer is dit ook alweer?!’ is precies goed. Ik krijg spontaan zin om in de dierenwinkel een klein Mexicaans ezeltje aan te schaffen en met een sombrero op door de straten van Utrecht te gaan rijden…

Luister zelf: ‘Trumpet a GoGo’ (320 kbps, 76 MB, de geluidskwaliteit is onberispelijk).