Joe Diffie

Ik kan het niet zo goed verklaren, maar ik heb een zwak voor countrymuziek. En dan bedoel ik niet zozeer de alt.country-variant van bijvoorbeeld Steve Earle (ook leuk, daar niet van), als wel de rechttoe-rechtaan country: mannen met cowboy-hoeden, laarzen en snorren, die (soms nogal chauvinistisch) over hun auto's, alcohol en vrouwen zingen. In Amerika is dergelijke muziek de gewoonste zaak ter wereld - wellicht een beetje zoals wij hier naar André Hazes en Frans Bauer luisteren. Niemand doet het, maar in de kroeg met een paar biertjes zingt iedereen uit volle borst mee.

Tijdens de afgelopen Mega Platen- en CD-beurs liepen er geen cowboys rond, wel een hoop oudere mannen met snorren (of in ieder geval een ferme bos neushaar). Er komt vroeger of later een moment, zo bedacht ik me, waarop je je als vijftigplusser niet meer met goed fatsoen kunt vertonen in een leren jack en een te strak bandshirt waar een bierbuik onder vandaan piept - maar ik dwaal af. Terwijl ik door immense Jaarbeurshal aan struinen was, stuitte ik op een standje met een bescheiden afdeling vriendelijk geprijsde country. En dan nu eens niet met de geijkte namen (Johnny Cash, Dolly Parton en, vooruit, Garth Brooks). Nee, tot mijn verrassing kwam ik cd's tegen van onder andere Little Texas, Michael Peterson, Kenny Chesney en Brooks & Dunn. Supersterren in Amerika, in Nederland kunnen ze anoniem over straat lopen.

Natuurlijk kocht ik een stapel, en luister ik nu naar Joe Diffie, mijn glas Jack Daniels binnen handbereik. Diffie ziet eruit als een vrachtwagenchauffeur, beschikt over een aangename stem en maakt lekker in het gehoor liggende country-rock (afgewisseld met de nodige zoete ballads) - niet wereldschokkend, gewoon fijn. Aanvankelijk roerde de nu 50-jarige Diffie voornamelijk in de grote honky tonk-pot, om op zijn latere albums wat meer rock-invloeden te integreren. Ook Diffie zingt over verscheurde harten, zijn pickup-truck en over hoe mooi en geweldig Amerika wel niet is, maar valt op door zijn humor en woordspelingen. Luister tijdens het line-dancen eens naar 'Third Rock from the Sun' uit 1994 (320 kbps, 68 MB), waarop Diffie er voor het eerst wat meer rock ingooide.