De nieuwe Neil (door: Frits Abrahams)

[Frits Abrahams schrijft dagelijks een column in NRC Handelsblad, die steevast het lezen waard is. Zijn column van woensdag 3 februari is echter briljant - ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden!]

Interessant om te zien hoe een nieuwe hype wordt geboren. Een muzikale hype in dit geval. Hij heet Tim Knol en hij is twintig jaar.

Het begint met tafelheer Giel Beelen die in De Wereld Draait Door enthousiast iets van Knols popliedjes liet horen. Vijf dagen later mag Knol terugkomen om live een nummer te zingen. Gastheer Matthijs van Nieuwkerk noemt hem 'de nieuwe Neil Young'. De poprecensenten worden lyrisch (''Juweel van een debuut''), de zalen raken uitverkocht, de Volkskrant en nrc.next brengen grote artikelen. Vandaag, lees ik, presenteert hij zijn cd in een uitverkocht Paradiso.

Ik zoek de cd op internet op (bij ‘3voor12 Luisterpaal’) en luister er zo welwillend mogelijk naar, want ik houd nog altijd van dit type popmuziek: country-achtig, maar niet al te temerig. Ik hoor een jongen met een te vlakke stem te vlakke liedjes zingen, onopvallend qua melodie en tekst. Het nummer 'Music in My Room' steekt er ietsje bovenuit, maar dan hebben we het ook wel gehad.

De nieuwe Neil Young?

''Gad Almighty!!'' zou Daan Schuurmans als prins Bernhard nu uitroepen.

Die jongen moet nog beginnen. Wat we op de bewuste cd horen en bij Matthijs in de tv-studio erbij konden zien, is het verdienstelijke amateurwerk, goed voor een avondje in het jongerencentrum als er een beetje bij geblowd mag worden. Van jongens als Tim Knol lopen er honderden in Amerika rond en ze lijken muzikaal allemaal op elkaar. Ze treden op in bars en op straat, soms ook in Europa, ze verkopen hun zelfgemaakte cd’s en dan komen ze onderweg een leuk meisje tegen en worden ze huisvader met een nette baan.

Als Tim Knol de nieuwe Neil Young wordt, dan wordt Heleen van Royen de nieuwe Hella Haasse. Tim zou eerst eens de nieuwe J.W. Roy moeten zien te worden, een wat oudere Brabantse singer-songwriter met Nederlandse teksten die evenmin de nieuwe Neil Young zal worden, maar in ieder geval al wel behoorlijke muziek maakt.

Maar zo werkt het dus. Een paar bekende tv-persoonlijkheden roepen wat en de mediahype is daar. Arme Tim. Ik las dat hij bijna van de bank viel van verbijstering, toen hij „met z’n vriendinnetje in hun kleine studioappartementje in Hoorn” zijn muziek op tv hoorde aanprijzen door de Grote Giel. ''Maar toen Giel me noemde, besefte ik opeens dat ik misschien een beetje een hype aan het worden was.''

De jongen heeft zelfkennis, dat pleit voor hem. Hoe komt hij nu nog van dat Neil Young-stempel af, dat hem de rest van zijn leven dreigt te achtervolgen?

Hij moet maar veel naar Neil Young blijven luisteren, diens eerste periode vooral. Daar word je als jonge artiest vanzelf wel nederig van.

Er verschijnen de laatste jaren veel oude live-opnamen van Young. Hoogtepunt is voor mij de cd 'Live at Massey Hall', een optreden uit 1971 in Toronto. Young zingt er zijn beste nummers (o.a. 'Tell Me Why', 'Journey Through The Past', 'Don’t Let It Bring You Down') met een intensiteit waarbij de studio-opnamen van deze songs verbleken.

Als toegift deze mooie regels uit het nummer 'Such a Woman' (niet op deze cd) van Young: ''No one else can kill me like you do/ No one else can fill me like you do/ You are such a woman to me.''

Zing het thuis eens hardop, als het even tegenzit.