Flierefluiten

Er zijn mensen die goed kunnen fluiten. Als ze zich goed voelen, fluiten ze een deuntje. Als ze het bos ruiken en de zonnestralen voelen, fluiten ze op hun best. Ze hoeven geen moeite te doen, want alles gaat vanzelf. Eigenlijk doen ze maar wat. Een goede muzikant kan als het ware fluiten met zijn instrumenten. Het bespelen van het instrument gaat achteloos. Zonder dat hij erbij na hoeft te denken, weet hij precies welke toon hij moet raken. Als door een hogere macht bezeten, doet hij wat hij voelt.

Een goede muzikant is onvervangbaar. Met computers kunnen allerlei instrumenten nageaapt worden. Maar er is geen computer die zo maar een beetje losjes mooie melodieën genereert, met de perfecte en persoonlijke timing van een goede flierefluiter. Ongetwijfeld bestaan er fluitwedstrijden. Dat er gemeten wordt wie het hardst kan fluiten, en wie het snelste een toonladder heen en weer kan fluiten. Er is weinig verbeeldingskracht nodig om je te realiseren dat het bijwonen van een fluitwedstrijd geen pretje zal zijn.

Hetzelfde geldt voor muzikantenwedstrijden. Een muzikantenwedstrijd noemen ze meestal een jazzfestival. Alles mag, als het maar virtuoos is. Het is een beetje als de vrije oefening bij het turnen. Een dubbele flikflak. Een eenzijdige schroef. Een vierkante flop. Het is allemaal heel knap, maar ook heel saai. Het wordt pas interessant als een turnster zich gaat bewegen alsof ze op een zonnige speelweide in het park huppelt, en zich bespied weet door de jongen die ze leuk vindt. Dat ze ter plekke een nieuwe sprong verzint, terwijl ze zich niets van de jury aantrekt. Of van haar collega's. Dat het niets uitmaakt of er iets misgaat, omdat je ook mooi door het gras kan rollen.

Achteloze flierefluitervirtuositeit, dat is de echte jazz.

(Uit: 'Zeepaardje met een hoed op' van Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2006. Niet meer verkrijgbaar - dus raapleeg bijvoorbeeld Boekwinkeltjes.)