100 X 100: Staring at the sea
Het hotel vlakbij het Amstel Station verhuurde ook kamers aan studenten. Ik ging regelmatig langs bij een studiegenoot die op de bovenste verdieping woonde. Niet alleen voor hem, maar ook voor het meisje dat op dezelfde afdeling een kamer had.
Ze hield van punk en wave en zo zag ze er ook uit. Ik was stiekem een beetje verliefd. Na het eten van culinaire hoogstandjes als kip met een prutje of ragout met rijst (ik kan het niemand aanraden), kwam ze af en toe spontaan even langs voor een praatje en een sigaretje. Ze wilde altijd één specifiek album horen.
[8] The Cure - Staring At The Sea - The Singles (1986) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
vijf reacties
Goede vraag Nrd! Ik had graag een spannend verhaal verteld, maar nee, het bleef allemaal heel platonisch. En toen die studiegenoot verhuisde heb ik haar eigenlijk niet meer gezien…
Jammer! Alsnog een spannend verhaal. Wellicht een goed idee om haar na al die jaren op te sporen, een nieuw verhaal voor op Araglin.nl, kijken of ze de Cure nogsteeds draait 
Blijft voor mij een bijzondere band. De hysterische, net-niet-vals, out-of-control stem van Robert Smith, die boven de loodzware synthesizer- en gitaarpartijen tracht uit komen, blijft een bijzonder fenomeen. Niet echt bijzondere herinneringen aan. Hoogstens: zomers met bier in ‘ van der Werff park in Leiden. Dranklokaal “de WW”