A Flock of Seagulls

A Flock of Seagulls is een van de meest onderschatte new wave/romantics-groepen uit de jaren tachtig. De groep is niet de muziekgeschiedenis ingegaan dankzij dat ene hitje ('I Ran' -So Far Away), maar door de buitenissige kaspels van zanger Mike Score. Ik ben al een tijdje op zoek naar de eerste twee Seagulls-albums, maar tot dusverre moet ik me tevreden stellen met een nogal matige 'Best of'-compilatie. Ook leuk, daar niet van, maar er gaat niets boven de échte albums.

A Flock of Seagulls werd begin 1980 opgericht door kapper Mike Score (zang en keyboards), zijn broer Ali (drums) en collega-kapper Frank Maudsley (bas). Enkele maanden later maakte gitarist Paul Reynolds de groep compleet. De debuut-ep zag begin 1981 het licht. Het van dit mini-album afkomstige 'Telecommunication' werd opgepikt door dj's en al snel begon de naam van A Flock of Seagulls rond te zoemen in de new wave-wereld. Platenmaatschappij Jive nam de formatie eind dat jaar onder zijn hoede en in de lente van 1982 verscheen 'A Flock of Seagulls'. Bij de eerste single 'I Ran (So Far Away)' hoorde een bijzondere videoclip waarbij vooral het haar van Mike Score in het oog sprong. De clip werd opgepikt door MTV en belandde moeiteloos in de Amerikaanse Top 10.

Het debuutalbum van de Seagulls is een waanzinnige mix van uptempo, elektronische muziek en new romantics (à la Visage, Classix Nouveaux en OMD). Dit klinkt niet zo heel bijzonder, maar dankzij gitarist Reynolds wordt de muziek naar een hoger plan getild. Albumopener 'Modern love is automatic' (rechtsklikken en save target as…) zet gelijk de toon, en de rest van het debuut doet hier niet voor onder: zweverige, energieke en hoogst aanstekelijke wave/synthpop. Je zou eventueel kunnen vallen over de nogal onbenullige quasi sciencefiction-achtige songteksten, die in feite bestaan uit het veelvuldig herhalen van de titel. Het eveneens van dit album afkomstige 'Space age song' werd eveneens een hitje. Een jaar later verscheen het tweede album 'Listen', dat de hit 'Wishing (I had a photograph of you)' opleverde.

En toen was de koek zo'n beetje op. 'The story of a young heart' (1984) deed helemaal niets in de hitlijsten, waarna Reynolds de band verliet. Hij werd opgevolgd door gitarist Gary Steadnin en Chris Chryssaphis (keyboards). Het album 'Dream Come True' (1986) flopte, waarna Mike Score de Seagulls een stille dood liet sterven. Hij pakte in 1989 de draad weer op met de single 'Magic', een aardig nummer dat vooral voor de fans leuk is, net zoals 'The light at the end of the world' (1996). De groep bestaat nog steeds trouwens, en tourt, met Mike Score als enige constante factor, door het Golden Oldies-circuit - ik ben benieuwd hoe het kapsel van Score er nu uitziet, en ja ik wil ze maar wat graag live zien! Ik blijf naarstig op zoek naar de reguliere albums van de Seagulls (het debuut heb ik alleen in mp3-formaat...) - als iemand nog een tip heeft?

peter Zondag 10 Oktober 2004 at 10:56 pm | | bio

twee reacties

die bril van die gozert op links! geniaal!
ook maar weer eens op zoek. is zo’n ‘oh ja’ bandje dat wat hernieuwde aandacht best verdient.

jan, (URL) - 11-10-’04 11:20

Ik heb ze allebei op vinyl – wil ze wel op een bandje opnemen ;-)

HD, (URL) - 14-10-’04 08:33
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.