American Psycho-overpeinzing

De afgelopen week heb ik iedere avond voor het slapengaan een stukje gelezen uit 'American Psycho' (1991), de omstreden derde roman van Bret Easton Ellis. Het is een eigenaardig boek over de ogenschijnlijk succesvolle en geslaagde Wallstreet-yup Patrick Bateman, die zich overdag bezighoudt met fitnessen, dineren in de meest luxueuze restaurants en het observeren van de kleding van zijn collega's. 's Nachts geeft hij zich over aan zijn grote hobby: het op gruwelijke wijze folteren en vermoorden van (voornamelijk) prostituees.

'American Psycho' speelt zich af zo rond 1988/89 en ik vond het erg aardig om de verwijzingen naar in die tijd populaire muziek voorbij te zien komen; zo schalt in iedere club 'New Sensation' van INXS uit de speakers, luistert Bateman in zijn vrije tijd naar muziek van Kenny G. en Richard Marx en uit taxi's klinkt Madonna's 'Like a Prayer'. Opmerkelijker zijn de uitgebreide manische bespiegelingen over achtereenvolgens Genesis / Phil Collins, Whitney Houston en Huey Lewis & The News, waarin gedetailleerd de carrière van de desbetreffende groep of artiest uit de doeken wordt gedaan. Ik heb een tijdje zitten nadenken over de keuze van juist deze namen. Het zou natuurlijk te makkelijk en voor de hand liggend zijn om de hoofdfiguur de hele dag naar Slayer of Carcass te laten luisteren, maar tegelijkertijd kan ik me maar moeilijk voorstellen dat Bret Easton Ellis zelf een groot Whitney Houston-fan is.

En misschien is dat juist het punt dat hij probeert te maken: Bateman komt over als een intelligente, gecultiveerde jongeman met een algemeen geaccepteerde muzieksmaak, waar niemand zich aan kan storen. En als je het zo bekijkt, zou zelfs je vriendelijke buurman (groot fan van The Carpenters) of de behulpzame collega (die op zijn iPod het complete oeuvre van C?line Dion heeft staan) er in zijn vrije tijd behoorlijk perfide hobby's op na kunnen houden. En omgekeerd: uiterlijk is slechts schijn - extreme metalliefhebbers zijn in werkelijkheid uiterst vriendelijke mensen, in wie geen greintje kwaad schuilt...

Deze Wikipedia-pagina is overigens een goed startpunt voor wie geïnteresseerd is in een literaire analyse van 'American Psycho'.