Lacuna Coil / Placebo / Toto

Ik heb het Italiaanse Lacuna Coil altijd al een sympathieke band gevonden. 'Comalies' uit 2002 betekende de grote (Amerikaanse) doorbraak en hun nieuwe album 'Karmacode' moet het succes bestendigen. Dat Lacuna Coil veel in Amerika heeft getourd (en bijvoorbeeld deel uitmaakte van het rondreizende Ozzfest), blijkt wel uit hun nieuwe sound: de sfeervolle rock/metal van weleer heeft plaatsgemaakt voor een nogal platte en bloedeloze Amerikaanse sound die dicht tegen bijvoorbeeld een groep als Evanescence aanleunt. Alle tracks klinken nagenoeg hetzelfde en daar kan zelfs de Depeche Mode-cover 'Enjoy the silence' niets aan veranderen.

En hoewel Placebo op 'Meds' geen nieuwe wegen inslaat, is het resultaat hetzelfde: een herhaling van zetten, een soort 'best of' zonder de hits. Androgyn opperhoofd Brian Molko heeft de Placebo-sound geperfectioneerd: zwartgallige neo-gotiek met de vertrouwde onderwerpen (seksualiteit, drugs). Michael Stipe zingt mee op het van piano naar gitaareruptie golvende 'Broken Promise', Alison Mosshart van The Kills geeft de titelsong extra cachet. De overige 11 nummers schommelen tussen typische Placebo-knallers en tragere tracks om het tempo te breken. Placebo blijft met 'Meds' nadrukkelijk hangen in het verleden en moet uitkijken dat ze zichzelf niet als een nachtkaars uitdoven.

Goed, heb ik nog meer te zeiken? O ja, met 'Falling in between', het nieuwe album van Toto, kan ik helemaal niets. Progressieve rock in het vertrouwde Toto / Chicago / Foreigner-straatje, afgewisseld met zoete ballads. Het rockt allemaal wel, maar de vonk wil maar niet overslaan. 'Falling in between' klinkt alsof Toto uit alle macht een midlife-crisis probeert te bezweren. Dat is weliswaar gelukt, maar ik zit er niet op te wachten.