Licenties

Begin dit jaar zorgde auteursrechtenorganisatie Buma/Stemra voor de nodige ophef door massaal webloggers aan te schrijven die YouTube-filmpjes op hun site hadden geplaatst en een vergoeding te eisen. Buma vond dat webloggers zich schuldig maakten aan het opnieuw openbaar maken van dergelijke filmpjes en dat mocht niet. Nadat er een heftige discussie losbarstte, trok Buma/Stemra schielijk zijn keutel in en mompelde iets over een mail die te vroeg was verzonden.

Het was even stil, maar nu komt de organisatie op de proppen met een nieuw licentiemodel. Opmerkelijk is de toevoeging van de ‘embedded file licentie'. Niet-commerciële websites die filmpjes embedden, hoeven geen rechten af te dragen. In plaats daarvan stapt Buma/Stemra naar de streaming sites zelf, die een contract moeten afsluiten. Deze streamingdiensten zullen 1/3 cent per 1 minuut per stream aan de licentieverstrekker moeten betalen. Dat is minder dan voorheen. “De tarieven zijn naar beneden aangepast”, vertelt Antal de Waij van Buma/Stemra aan VPRO’s 3Voor12. “Het tarief van 3,75 cent stamt uit 1996 en is niet meer van nu. We hebben onderzocht wat haalbaar is. Zo moeten de licentiekosten voor alle partij te financieren zijn.”

Nu is dit niet echt mijn probleem, maar ik vraag me af hoe Buma/Stemra dit allemaal wil gaan controleren. En gaat YouTube zomaar klakkeloos tot betaling over? En bovendien: wie heeft de rechten nu eigenlijk? Ook de labels en de artiest kunnen aanspraak maken op dit geld. Gaat Buma lijsten bijhouden van alle artiesten die worden gestreamd en vervolgens geïnde bedrag netjes uitkeren? Of gaat al het opgehaalde geld op aan administratieve rompslomp? Het licentiemodel voor podcasten, ‘webcasten’ in Buma/Stemra-termen, is overigens nagenoeg ongewijzigd. Een podcast van een uur voor niet-commercieel gebruik, kost 312 euro aan licenties – en dan is het nog maar de vraag of de gedraaide artiesten eigenlijk wel door Buma worden vertegenwoordigd en gecompenseerd. Wordt ongetwijfeld vervolgd.