Studio
Afgelopen weekend las ik in de Volkskrant (het duurt altijd even voordat ik die negen telefoonboeken aan bijlages heb doorgeworsteld) een artikel over het faillissement van de Bullet Sound Studios in Nederhorst Den Berg. De eerste grote studio in Nederland die de handdoek in de ring gooit. ''Het is heel tragisch'', vertelt manager Jeroen van Kooten aan journaliste Sjoukje Budde. ''Maar het is gewoon niet meer op te brengen. In de afgelopen tien jaar hebben we voor elke euro die binnenkomt twee euro’s bij moeten leggen.''
Hij wijst met de beschuldigende naar de downloadende consument. Er wordt massaal muziek gedownload, waardoor platenlabels minder verdienen en dus minder geld uitgeven aan dure studio's. Maar natuurlijk is dat niet het hele verhaal, zo geeft Van Kooten toe: ''Er worden hele albums op zolderkamers in elkaar geknutseld. Neem de nieuwste van Jan Keizer. Daarvoor is geen enkele muzikant de studio in geweest. Alles wordt los van elkaar thuis opgenomen en door een producer afgemixt. Je mist de magie die tussen muzikanten ontstaat als ze samen spelen in een studio. Wat het oplevert? Een album zonder sfeer.''
Naja, volgens mij valt dit wel mee. Ik heb veeleer het gevoel dat de tijd van dure en van alle gemakken voorziene opnamestudio's wel zo'n beetje voorbij is. In de jaren tachtig kon je met goed fatsoen nog wel een paar weken bivakkeren in een peperdure studio, tegenwoordig investeren artiesten veel liever in een thuisstudio en goede apparatuur. Of althans, dat is de indruk die ik krijg. Verder is, volgens Van Kooten, ''de consument tegenwoordig sneller tevreden met minder kwaliteit.'' En hier heeft hij een punt. Tenminste, als hij 'geluidskwaliteit' bedoelt. Het valt me namelijk op dat de cd's van 'Top 40-artiesten' (om het maar eens zo te noemen) vaak nogal beroerd klinken, slecht afgemixt, gemasterd en met weinig dynamiek. Als je luistert via je mobiele telefoon, YouTube of mp3-speler valt het niet zo op, maar op een redelijke geluidsinstallatie (of een goede geluidskaart en een hoge bitrate) valt de muziek onmiddellijk door de mand. Of is er iets mis met mijn oren? In ieder geval: het complete artikel vind je op de site van de Volkskrant (inclusief een nogal nietszeggend filmpje, waarin het gesprek nog een dunnetjes over wordt gedaan).
drie reacties
Dank voor de link Martin, een zeer interessant artikel, dat gelukkig laat zien dat met mijn oren niets mis is!
Dat van die compressie klopt. Het is lelijk, maar men raakt er aan gewend. Mijn eerste cd heb ik helemaal zonder compressie gemaakt. Dat maakt hem bijna klassiek, in die zin dat je hem niet met een andere in de spelerd moet doen. Ik gebruik nu wel compressie, maar selectief. Een ander probleem is dat in de bioscoop. De volumeknop is daar vastgezet op een door de filmindustrie vastgelegd geluidsnivo. Films worden echter ook steeds luider. Ik heb gehoord dat er bioscopen zijn die ‘m stiekem toch zachter zetten.
Er zal best aan sfeer ingeboet worden als elke muzikant apart vanuit zijn / haar zolderkamer werkt. Maar de teloorgang van de geluidskwaliteit heeft meerdere oorzaken dan alleen een tekort aan geld. Lees o.a. dit artikel maar eens. http://www.spectrum.ieee.org/aug07/5429.. Het gaat over de toename van het gemiddelde opname niveau op de geluidsdragers, sinds het singletje in de jukebox. Toen was er nog geen of beperkt sprake van niet offici?le uitwisseling van muziek. Hoe jonger de muziek of de remaster, hoe lager de dynamiek….